II SA/Ka 3291/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA del. Łucja Franiczek Sędzia NSA del. Małgorzata Korycińska /spr./ WSA Włodzimierz Kubik Protokolant stażysta Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi A.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o d d a l a s k a r g ę Prezydent C. decyzją z dnia [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z budynkiem inwentarskim i przyłączami, które A.R. zamierzał usytuować w C. przy ulicy I. na działce o nr ewid. [...] obręb G. Jako podstawę materialnoprawną decyzji przywołano art. 40 ust. 1 i 3 oraz art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 z późn. zm./ zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w uzasadnieniu podano, że objęta wnioskiem nieruchomość położona jest w dwóch jednostkach strukturalnych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego C. /ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa Częstochowskiego z dnia 16 listopada 1994 r. Nr 21 poz. 150/. Pierwsza z tych jednostek oznaczona symbolem [...] obejmuje strefę ochrony terenów otwartych z funkcją dominującą uprawy polowe, ogrody działkowe z zakazem lokalizacji obiektów kubaturowych z wyjątkiem lokalizacji przy ulicach określonych na rysunku planu. Z kolei druga jednostka /[...]/ to strefa zieleni niskiej, w której również obowiązuje, z tym że już bezwzględny, zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych. Analizując załącznik graficzny do tekstu planu organ wywodził, że wskazana do zabudowy działka zlokalizowana jest na tym odcinku ulicy I., który "nie jest dopuszczony do zabudowy". W tej sytuacji uznano, iż zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z obowiązującym planem miejscowym. W odwołaniu A.R. wyjaśnił, iż jest właścicielem gospodarstwa rolnego nabytego w wyniku zamiany z Gminą C. Dla celów tej umowy został sporządzony operat szacunkowy, w którym grunt objęty wnioskiem uznano za "perspektywicznie budowlany" i tak został wyceniony. Podał także to, że przy ulicy I.powstają nowe obiekty budowlane, mimo twierdzeń zawartych w uzasadnieniu decyzji o zakazie lokalizacji obiektów kubaturowych. Przypomniał również, że grunty rolne wykorzystane pod zabudowę służącą celom gospodarstwa rolnego pozostają dalej gruntami rolnymi w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, w pełni aprobując zawarty w nim pogląd o sprzeczności zamierzeń inwestycyjnych odwołującego z ustaleniami przyjętymi w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. W skardze A.R. powielił argumenty zaprezentowane w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ, którego działanie zaskarżono postulował jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska. Na rozprawie skarżący wyjaśnił, iż działka o numerze [...], dla której ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania żądał została wydzielona z nieruchomości o nr [...], której wyceny dotyczy operat szacunkowy. Sąd administracyjny zważył co następuje: Dokonując kontroli legalności decyzji administracyjnej poddanej kognicji Sądu, Sąd bada, czy rozstrzygnięcie to zawiera takie wady prawne, które skutkują obowiązkiem stwierdzenia jego nieważności, jak i czy nie posiada innych uchybień, które bądź dają podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź też miały wpływ na wynik sprawy. Stanowi o tym art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153 poz. 1270 ze zm./. Żadne inne względy nie mogą mieć wpływu na dokonywaną przez Sąd ocenę, stąd argumenty skargi, w zasadzie pozaprawne, nie mogły przynieść zamierzonego skutku. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji określonej we wniosku skarżącego odbywało się w oparciu o przepisy wcześniej już przywołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym /uchylonej z dniem 1 stycznia 2004 r./. Stosownie do art. 40 ust. 1 tej ustawy w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzekało się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalsza część tego przepisu dotyczyła orzekania w sytuacji braku planu, ale taka w niniejszej sprawie nie występuje. Z kolei art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowił wówczas, że nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie było zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza tych dwóch przepisów prowadzić musi do wniosku, iż właściwy w sprawie organ rozpoznając wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego musiał go skonfrontować z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w sytuacji, gdy stwierdził, iż zamierzenie nie jest z nim zgodne zobligowany był do wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Tylko bowiem zgodność zamierzenia z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiła gwarancję pozytywnego rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie skarżący na terenie, na którym obowiązywał stosownie do przepisu gminnego zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych zamierzał wybudować budynek mieszkalny i inwentarski. Jego zamierzenie pozostawało zatem w niezgodzie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta C. Zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych został zapisany w obu jednostkach strukturalnych planu, do których przypisana jest nieruchomość skarżącego, a wyjątki obowiązujące w strefie ochrony terenów otwartych /[...]/ nie dotyczą tego fragmentu ulicy Ikara, przy którym usytuowana jest działka o nr ewid. [...]. W tych okolicznościach organ, którego działanie zaskarżono, nie mógł uwzględnić odwołania skarżącego i zobligowany był do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Nie można było bowiem ustalić warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji naruszającej zakaz wprowadzony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie zmienia tego osądu, głębokie aczkolwiek subiektywne przekonanie skarżącego, iż został wprowadzony w błąd wówczas, gdy zawierał z Gminą C. umowę notarialną zamiany nieruchomości /akt notarialny z dnia [...]/. W aktach sprawy znajduje się operat szacunkowy sporządzony na potrzeby tej zamiany, w którym na stronie 4 podano, opisując działkę o nr [...], że "zgodnie z ustaleniem planu przedmiotowa działka nie może być zabudowana. Teren ten z uwagi na uzbrojenie terenu, dogodny dojazd, korzystne warunki geotechniczne i sąsiedztwo terenów zabudowanych budynkami wolnostojącymi, uznano za perspektywiczną działkę budowlaną, której przeznaczenie podczas zmiany miejscowego planu będzie zmienione". Plan nie uległ jednak zmianie od czasu opracowania operatu szacunkowego, stąd, używając terminologii w nim użytej, działka stanowiąca teraz własność skarżącego dalej "nie może być zabudowana". Trafny pogląd wyrażony i w skardze i w odwołaniu dotyczący działek siedliskowych zlokalizowanych na terenach /gruntach/ rolnych nie pozostaje w związku z tą sprawą wobec wyraźnego zakazu lokalizacji obiektów zapisanego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta C. Uznając, z powodów naprowadzonych, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd nie mógł uwzględnić skargi i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./ w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm./. SJ/