II SA/Ka 3317/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek ( spr.) Sędziowie WSA Włodzimierz Kubik Stanisław Nitecki Protokolant st. ref. Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2005 r. sprawy ze skargi E. J., J.J., P.J., E. B. B.C. i A.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu o d d a l a s k a r g ę Po rozpatrzeniu wniosku Miejskiego Zarządu Dróg w C. decyzją Prezydenta C. z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w zw. z art. 85 ust. 1 oraz art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80, poz. 717 ), ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie ul. [...] jako drogi gminnej wraz z odwodnieniem ( I etap realizacji ), przewidzianej w C. na działkach nr ewid. [...] – obręb [...]. Nadto, w decyzji określono warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą [...] w C. nr [...] z dnia [...] r. ze zmianą, dokonaną uchwałą RM C. nr [...] z dnia [...] r. ( Dz. Urzęd. Woj. C.. Nr [...], poz. [...] z dnia [...] r.), a także z przepisów szczególnych i w zakresie infrastruktury technicznej. Okres ważności decyzji określono do dnia [...] r. Linie rozgraniczające teren inwestycji przedstawiono na mapach, stanowiących załączniki nr [...] i [...] do decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na fakt zgodności zamierzenia z przepisami prawa oraz ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśniono, iż zgodnie z wymogami ustawy – Prawo ochrony środowiska, przeprowadzono postępowanie, w którym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. nie stwierdził konieczności wykonania raportu oddziaływania inwestycji na środowisko z uwagi na zakres i specyfikę oraz miejsce usytuowania inwestycji. Wreszcie, odnosząc się do propozycji współwłaścicieli nieruchomości przylegającej do ul. [...] co do oddania terenu o szerokości [...] m pod docelowe zagospodarowanie pasa drogowego z ich działki nr [...] w zamian za rekompensatę z działki nr [...], stanowiącej własność Gminy C., organ administracji wskazał, iż w niniejszym postępowaniu związany był wnioskiem inwestora i nie mógł orzec w szerszym zakresie, o czym przesądza przepis art. 41 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Stąd też zdaniem organu, brak było podstawy prawnej do uwzględnienia stanowiska współwłaścicieli działki nr [...] jako sąsiadującej z terenem inwestycji w zakresie poszerzenia jej terenu. W odwołaniu od decyzji E.J., J. J., P. J., E. B., B. C. i A.C. jako współwłaściciele działki nr [...] zarzucili, iż pas drogowy o szerokości [...] m, przeznaczony przez inwestora pod budowę ul. [...], nie spełnia wymogów drogi gminnej. Nie rozwiązano zatem problemu prawdopodobnego zajęcia części ich działki nr [...] na szerokości [...] m, mimo korzystnego dla nich wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 2005/99. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołania nie uwzględniło. Organ odwoławczy podkreślił, iż w świetle art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie, realizacja inwestycji ma nastąpić na terenie, położonym w strefie zabudowy ekstensywnej oraz w strefie zieleni urządzonej, w której dopuszcza się realizację ulicy lokalnej. Stąd też odwołanie nie mogło odnieść skutku, jako że działka nr [...] nie jest objęta wnioskiem inwestora. W tej sytuacji organ odwoławczy orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W skardze do sądu administracyjnego E. J., J.J., P.J., E. B., B.C. i A. C. wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako wydanej z naruszeniem praworządności oraz ich słusznego interesu. Zdaniem skarżących, inwestor zabezpieczył dla inwestycji drogowej pas terenu jedynie o szerokości [...] m, podczas gdy obowiązujące prawo ( § 7 ust. 1 rozp. MT i GM w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ), przewiduje minimalną szerokość 10 m. Zatem decyzja zawiera utajniony zamiar przejęcia części ich działki w przyszłości bez ich zgody. Organ którego działanie zaskarżono, wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. W toku rozprawy sądowej skarżący dodatkowo podnieśli, iż organy administracji opierają się na wadliwej decyzji o podziale z [...] r., w której naniesiono projektowaną drogę częściowo na ich działce nr [...], co stanowi sedno sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko w tym aspekcie podlegała kontroli sądowej. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu złożony został w dniu [...] r., a zatem rozpatrzenie sprawy winno nastąpić na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), co wynika z normy intertemporalnej, zawartej w art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zasadnie stwierdziły organy obydwu instancji, iż skoro wydanie decyzji następuje na wniosek, nie jest dopuszczalne ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w szerszym zakresie, niż było to intencją wnioskodawcy. To inicjator postępowania określa granice terenu, objętego wnioskiem, zaś organy administracji władne są orzec o zasadności żądania tylko co do wskazanego terenu. Właściciel nieruchomości sąsiadującej nie ma zatem uprawnień do ingerencji w zamierzenie inwestycyjne i nie może zgłaszać żądań w zakresie objęcia postępowaniem jego nieruchomości w sytuacji, gdy jest to zgodne z jego interesem. Taki stan prawny wynika jednoznacznie z treści art. 41 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślić też przyjdzie, iż na etapie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie bada się tytułu prawnego do terenu, wskazanego we wniosku. Stosownie do treści art. 40 ust. 1 cyt. ustawy, w tego typu sprawach orzeka się bowiem na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś wydania decyzji nie można uzależnić od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia, nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami świadczeń lub warunków ( art. 41 ust. 3 tej ustawy ). Stąd też w niniejszej sprawie brak było podstawy prawnej do wydania decyzji odmownej, bądź też modyfikacji wniosku zgodnie z oczekiwaniami skarżących, zgłoszonymi w piśmie z dnia [...] r. W istocie bowiem skarżący deklarują gotowość zamiany części działki nr [...] z działką gminną nr [...] w celu poszerzenia projektowanej drogi gminnej ( ulicy [...] ) i uzyskania odpowiedniego dostępu do drogi publicznej. Stanowisko skarżących zostało przez organ administracji przedstawione wnioskodawcy, który jednak nie zmieni żądania, zgłoszonego we wniosku, który nie obejmował działki nr [...], Wbrew twierdzeniom skarżących, złożonym w toku rozprawy sądowej, nie zachodzi też rozbieżność pomiędzy rozstrzygnięciem organu w zakresie ustalenia terenu inwestycji a załącznikiem graficznym, określającym przebieg inwestycji liniowej na mapie geodezyjnej. Taki wadliwy stan rzeczy miał bowiem miejsce w toku poprzedniego postępowania o ustalenie warunków dla podziału nieruchomości ( sprawa tut. Sądu II SA/Ka 2005/99 ). Przywołany przez skarżących wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2001 r., z którego przeprowadzono dowód uzupełniający, nie miał zaś wpływu dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Chybione jest zatem odwoływanie się w niniejszej sprawie do wadliwej decyzji o podziale w [...] r. W istocie bowiem ustalenie warunków dla projektowanej drogi publicznej nie obejmowało działki nr [...], stanowiącej współwłasność skarżących. Nawet w przypadku, gdy faktycznie w przyszłości inwestor zmieni zamierzenie, projektując drogę na ich nieruchomości, wymagane będzie wdrożenie odrębnego postępowania administracyjnego, w którym skarżącym jako właścicielom przysługiwać będzie ochrona prawna. Prawidłowo też stwierdził organ odwoławczy, iż w niniejszym postępowaniu nie rozstrzyga się o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z wymogami prawa budowlanego, a w szczególności warunkami techniczno – budowlanymi co do szerokości drogi publicznej. Dopiero na etapie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno – budowlanej władny jest orzec o spełnieniu przez inwestora warunków, określonych prawem budowlanym i przepisami wykonawczymi. Treść rozstrzygnięcia w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu reguluje bowiem przepis art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji, zasadnie uznały organy obydwu instancji, iż w niniejszej sprawie brak było podstawy do wydania decyzji odmownej, bądź modyfikacji wniosku zgodnie z oczekiwaniami skarżących. Sporne zamierzenie, polegające na budowie ulicy [...], na działkach nr [...]– obręb [...] ( drogi gminnej ), jest zgodne z ustaleniami obowiązującego w dacie orzekania przez organy obydwu instancji planu zagospodarowania przestrzennego, przytoczonego w decyzji organu I instancji. Obszar objęty inwestycją, położony jest w strefach zabudowy ekstensywnej i zieleni urządzonej, gdzie dopuszczono realizację ulicy lokalnej. Nadto, z uwagi na położenie inwestycji w strefie ochrony ekspozycji, decyzja została uzgodniona w zakresie ochrony konserwatorskiej ( postanowienie Ś. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] r. nr [...]). Wreszcie, wskazać przyjdzie, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zachował ważność po wejściu w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako że zgodnie z wymogiem art. 67 ust. 1 ustawy z 1994 r., Rada Miasta C. uchwaliła w dniu [...] r. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy i na podstawie uchwały z dnia [...] r. nr [...], przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( dowód – pismo organu z dnia [...]r. wraz z załącznikami – k [...] akt sądowych ). W tym stanie prawnym przeznaczenie terenu określono w obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji planie miejscowym , a wobec stwierdzenia zgodności planowanej inwestycji z tym aktem prawnym, nie było dopuszczalne wydanie decyzji odmownej. Interes skarżących w wydaniu innego rozstrzygnięcia nie mógł odnieść skutku z braku podstawy prawnej do uwzględnienia ich stanowiska. Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). su.