II SA/Ka 3366/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA del. Ewa Krawczyk /spr./ Sędziowie: NSA /del./ Łucja Franiczek WSA Włodzimierz Kubik Protokolant Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2004 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną przez nią decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia [...]r. nr [...] 2. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. IISA/KA 3366/01 U Z A S A D N I E N I E Burmistrz Miasta T. decyzją z dnia [...]r. - po wcześniejszym uchyleniu przez Wojewodę [...] dwóch decyzji Burmistrza z dnia [...] i [...]r. - udzielił pozwolenia na budowę pawilonu handlowego branży przemysłowej na działkach nr [...] i nr [...], położonych przy ul. [...] w T. wg załączonego projektu budowlanego i równocześnie projekt ten zatwierdził. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 28, 34 ust. 4 i 36 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 89, poz. 414 z zm./ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] r. wraz z późn. zmianami oraz wskazano na zgodność z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu organ orzekający podał, że w związku z doprowadzeniem przez inwestora projektu budowlanego do zgodności z wymogami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3.11.1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz.U. nr 140, poz. 906/, uaktualnieniem uzgodnień z gestorami sieci i dróg, rozwiązaniem odwodnienia budynku i uzyskaniem przez inwestora pozwolenia na budowę hydroforni wraz ze zbiornikiem na wody opadowe należało udzielić żądanego pozwolenia. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła pani T. P. – współwłaścicielka sąsiedniej nieruchomości. W odwołaniu tym wyraziła zdziwienie co do ponownego udzielenia przez organ I instancji pozwolenia na budowę pawilonu skoro dwie poprzednie decyzje Wojewody [...] z dnia [...]r. i [...]r. uchylające decyzję organu I instancji miały charakter ostateczny. Nadto odwołująca się wyraziła sprzeciw wobec projektowanej inwestycji, która ma być usytuowana jedynie w odległości 4 metrów od granicy z jej działką na długości około 70 metrów i to od strony południowej. Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, iż w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji z dnia [...]r. na skutek dwukrotnego uchylenia przez Wojewodę decyzji organu I instancji wszelkie nieprawidłowości zostały wyeliminowane, o czym świadczy dokumentacja zawarta w aktach sprawy. Uzasadnia to uznanie orzeczenia I instancji za odpowiadające wymogom prawa. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pani T. P. zarzuciła, iż zaskarżona decyzja narusza art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego bowiem nie spełnia wymagań decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie obejmuje granic działki, sposobu odprowadzenia ścieków, nie określa formy i konstrukcji obiektu, a także narusza art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie wskazując, że do zarzutów podniesionych w skardze ustosunkował się już w decyzjach z dnia [...]r. i [...]r., a wreszcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji – właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii i uzgodnień, a także wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia. W niniejszej sprawie załatwionej zaskarżoną decyzją, która utrzymała w mocy decyzję I instancji oraz w całym poprzedzającym wydanie tych decyzji postępowaniu organy skupiły swoją uwagę na doprowadzeniu złożonego przez inwestora projektu budowlanego do zgodności z prawem – art. 34 ust. 3 pkt 1, 2 i 3, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z 3.11.1998 r. /Dz.U. nr 140 poz. 906/, warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki/.../ rozp. z 14.12.1994 r. Dz.U. z 1995 nr 10, poz. 46 /w zakresie miejsc parkingowych/. Pominięto natomiast obowiązki wynikające z art. 35 ust. 1 pkt 1 litera a i b, a także problematykę związaną z ochroną praw osób trzecich, w zakresie wskazanym w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego. Skutkiem braku sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stało się wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie odpowiadającej uzyskanej przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ta ostatnia decyzja z dnia [...]r. nr [...] ustaliła warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego pawilonu handlowego, przewidzianej do realizacji na działkach [...],[...] i [...], przy ul. [...]w T. Z załącznika graficznego do tej decyzji, będącego jej integralną częścią wynika, że pawilon podlegający rozbudowie znajdował się na działce [...]. Natomiast zaskarżona decyzja zezwala na budowę pawilonu handlowego na działkach [...] i [...], a nie na rozbudowę dotychczas istniejącego pawilonu handlowego na działce [...] a projekt budowlany, zatwierdzony decyzją organu I instancji, w projekcie zagospodarowania terenu lokalizuje nowy obiekt, nie związany z istniejącym pawilonem na działce [...] na działkach [...] i [...]. Projekt ten jest więc sprzeczny z samą decyzją o pozwoleniu na budowę, która zezwoliła na realizację obiektu na działkach [...] i [...], a nie na działce [...] /ta ostatnia działka była natomiast objęta warunkami zabudowy/. Nadto należy wyraźnie podkreślić, że skoro decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła rozbudowy istniejącego pawilonu a decyzja ta wiąże organ wydający pozwolenie na budowę, to wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu nastąpiło z naruszeniem wymogów decyzji o warunkach zabudowy/.../ i art. 35 ust. 1 pkt 1 litera b Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego każda rozbudowa jest budową, ale nie odwrotnie. Budowa to wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a rozbudowa dotyczy już istniejącego obiektu budowlanego. Skoro więc decyzja o warunkach zezwalała na rozbudowę istniejącego obiektu budowlanego /pawilonu na działce [...]/ to pozwolenie na budowę nie mogło dotyczyć wykonania nowego obiektu budowlanego na działkach [...] i [...], przy czym jak wskazano wyżej zlokalizowanego w zatwierdzonym projekcie na działkach [...] i [...], co pozostaje w sprzeczności zarówno z decyzją, jak i wnioskiem inwestora z [...]r., który wskazywał pod projektowane zamierzenie działki [...] i [...]. Rozpoznając sprawę ponownie organ powinien uwzględnić powyższe stanowisko Sądu, usunąć wskazane uchybienia, uwzględnić ustaloną przez Sąd na rozprawie okoliczność nie brania w sprawie udziału współwłaściciela działki przy ul. [...] /męża skarżącej/ z tym, iż dokonując tych czynności należy mieć na uwadze fakt, iż sprawa powinna być rozpoznana w oparciu o znowelizowane ustawą z dnia 27.03.2003 r. /Dz.U. nr 80, poz. 718/ przepisy Prawa budowlanego, które weszły w życie 11 lipca 2003 r. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza, że kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje obu organów nie spełniają wymogów art. 107 § 3 kpa, czego konsekwencją są nieuzasadnione zarzuty skarżących dotyczące braku uzgodnień z gestorami sieci. Organy administracyjne są zobowiązane do wnikliwego przedstawienia w sprawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ich oceny, ustosunkowania się do wszystkich zarzutów i obaw stron, w szczególności gdy są one związane z obawą naruszenia interesów stron. Zasadniczą funkcją uzasadnienia decyzji jest dążenie do przekonania strony /stosownie do dyrektywy zawartej w art. 8 kpa/, że jej stanowisko w sprawie zostało poważnie wzięte pod uwagę a jeśli zapadło niekorzystne dla niej rozstrzygnięcie, to przyczyną tego były istotne powody. Tą rolę uzasadnienie może spełnić jedynie wtedy gdy w całości organ wypełni swoje obowiązki wynikające z art. 107 kpa. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litery a,b,c w związku z art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/ w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 z zm./ orzekł jak w sentencji. SJ/