II SA/Ka 3394/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA – del. Ewa Krawczyk, Sędzia NSA – del. Łucja Franiczek, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant stażysta Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2004 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. Nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Wojewody [...] kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej. Decyzją z dnia [...]r. Starosta Powiatu [...] działając na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 oraz 41 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej [...] zlokalizowanej w G. na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...]. Na projektowaną inwestycję ma składać się budowa masztu antenowego usytuowanego na budynku miejscowej Gminnej Spółdzielni [...] i kontener z urządzeniami radiowymi typu Citylalk 3 posadowionymi przy w/w budynku. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał m.in., że do wniosku załączona została ocena oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko, uzgodnienie projektu ze [...] Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w K. a także Wydziałem Ochrony Środowiska tamtejszego Starostwa. Inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane t.j. umową dzierżawy podpisaną między [...] S.A. w W. a G.S. [...] w G., właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Od decyzji tej odwołały się do Wojewody [...] właścicielki trzech działek sąsiadujących z terenem projektowanej inwestycji. W odwołaniu podniosły, że inwestycja powinna zostać zlokalizowana w innym miejscu na terenie gminy, a nie na obszarze gdzie mieszczą się liczne obiekty w tym: poczta, stacja benzynowa, bank, kilka sklepów, przystanek autobusowy i bardzo ruchliwa droga na której jeszcze wzrośnie natężenie ruchu z uwagi na oddanie do użytku nowego mostu na O. Nadto podniosły, iż budynek GS-u na którym ma być umieszczona antena pochodzi z okresu z przed I wojny światowej i ma wątpliwe parametry budowlane. Wcześniej pismami z dnia [...]r. skierowanymi do Starostwa Powiatowego w W. wystąpili pracownicy Banku [...] w G. "stanowczo protestujący" przeciwko treści wydanej decyzji z uwagi na lokalizację projektowanej inwestycji w odległości 30 m od banku, a także Prezes oraz Członek Zarządu tego banku domagający się "cofnięcia" przedmiotowej decyzji z uwagi na pominięcie Banku [...] w postępowaniu administracyjnym. Autorzy tego ostatniego pisma podnieśli, że jedna z działek na której ma być posadowiona inwestycja graniczy bezpośrednio z działką będącą własnością kierowanego przez nich banku a mimo tego nie otrzymali oni zawiadomienia o toczącym się postępowaniu i wydanej decyzji, a byli nią żywotnie zainteresowani, bo istnieje obawa o funkcjonowanie zainstalowanych w banku urządzeń elektronicznych, a zwłaszcza funkcjonowania bankomatu w oparciu o łącza satelitarne. Decyzją z dnia [...]r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nie podzielając obaw odwołujących się co do ujemnego wpływu inwestycji na zdrowie ludzi, a także w oparciu o sporządzoną dodatkową ekspertyzę, odnośnie wpływu inwestycji na funkcjonowanie urządzeń elektronicznych banku. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji dodał także, że Starosta pominął w postępowaniu Bank [...]w G., bo uszedł jego uwadze fakt zaprojektowania na sąsiedniej działce należącej do GS-u szafki z urządzeniami zasilającymi i wpływu na wynik rozstrzygnięcia w sprawie, bo Bankowi znana była treść decyzji organu I instancji, a organ odwoławczy w postępowaniu uzupełniającym wyjaśnił zarzuty dotyczące obaw o prawidłowe funkcjonowanie bankowych urządzeń. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła A. Z. właścicielka działki sąsiadującej z projektowaną inwestycją. W skardze zarzuca organom obu instancji, brak przeprowadzenia wizji lokalnej na terenie planowanej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, co między innymi skutkowało zaniechaniem merytorycznej kontroli sporządzonej przez biegłego prognozy o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Podniosła także, że organy obu instancji nie przeprowadziły dodatkowych konsultacji z lekarzem kardiologiem, mimo iż było im wiadome o zamieszkiwaniu w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji osoby z rozrusznikiem serca. Do skargi dołączyła informację lekarza kardiologa o wszczepionym matce rozruszniku serca i zakazie przebywania jej w pobliżu stacji emitujących pole elektromagnetyczne. Wreszcie wskazała także na pominięcie w postępowaniu właścicieli działek sąsiadujących z planowanym terenem inwestycji przez ulicę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Podniósł on, że zarzuty skargi są niezasadne, bowiem projektowana inwestycja z uwagi na rozprzestrzenianie się pola elektromagnetycznego na wysokości 12 m nad poziomem terenu, nie ma wpływu na jego zagospodarowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione przez stronę skarżącą. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut braku przeprowadzenia w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dowodu z opinii biegłego kardiologa. Nie jest trafny także, podniesiony przez skarżącą zarzut pominięcia jako stron postępowania, właścicieli nieruchomości położonych po przeciwnej stronie ulicy przy której została zlokalizowana budowa stacji bazowej telefonii komórkowej. Zarzut ten nie może być skutecznie podniesiony przez skarżącą bowiem nie dotyczy naruszenia jej interesu prawnego. Zgodnie jednak z dyspozycją zawartą w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, że zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej [...], winno zostać poprzedzone zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139), decyzją Wójta Gminy G. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek [...] i [...]. Decyzji takiej brak jest w aktach sprawy, a dołączony do akt organu I instancji wypis i wyrys z planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. nie może zastąpić tego braku. W świetle bowiem art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Starosta Powiatu [...] prawdopodobnie przyjął, iż projektowana inwestycja mieści się w hipotezie art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl tego przepisu nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu: roboty budowlane polegające na remoncie lub montażu, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Przytoczony przepis nie może mieć zastosowania w stosunku do przedmiotowej inwestycji. Wynika to z kilku względów. Gdyby nawet przyjąć, że instalacja masztu antenowego mieści się w ustawowym wyrażeniu "montaż", to brak jest podstaw do przyjęcia, że w pojęciu tym zawiera się także posadowienie na gruncie obok budynku Gminnej Spółdzielni "[...]" szafki z urządzeniami zasilającymi i nadawczo-odbiorczymi stacji typu "[...]" i to wraz z przyłączem energetycznym o mocy 16,5 KW. Wreszcie trudno uznać, że realizacja opisanych wyżej robót budowlanych nie powoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu składającego się z działek na których zostały wykonane przedmiotowe inwestycje. Dodatkowo podnieść należy, że budowę stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej [...], wyposażonej w anteny typu K 739 630 z których każda emituje elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące w zakresie częstotliwości 870-960 MHz o mocy 500 W, należało potraktować jako inwestycję infrastrukturalną mogąca pogorszyć stan środowiska. Wynika to z brzmienia § 2 pkt 8 lit. k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589 ze zm.) obowiązującego w chwili wydawania zaskarżonej decyzji. Wymogi jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tego rodzaju inwestycji określają §§ 3-5 cytowanego rozporządzenia. W świetle tych przepisów nie ulega wątpliwości, że zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej powinno być poprzedzone wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazane rozporządzenie ustala bowiem odrębne wymagania jakie mają spełniać sporządzane oceny oddziaływania na środowisko tego rodzaju inwestycji na etapie uzgadniania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz na etapie uzgodnienia projektu budowlanego. Wydana przez Starostę [...] i utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] decyzja o pozwoleniu na przedmiotową budowę zawiera także zdaniem Sądu jeszcze jeden poważny mankament. Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej w decyzji o pozwoleniu na budowę powinien w razie potrzeby nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie, jeżeli jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź ochrony środowiska. W związku z okolicznością, iż projektowana budowa zaliczała się do kategorii inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska taki obowiązek powinien być nałożony w sentencji decyzji o pozwoleniu na budowę. Zapis o obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie został zamieszczony co prawda w załączonej do decyzji o pozwoleniu na budowę tzw. "Informacji dla inwestora", jednakowoż nie może to być uznane za wykonanie dyspozycji wymienionego przepisu. W związku z tym, że przedmiotowa inwestycja została już zrealizowana, w oparciu o pozwolenie na budowę, uchylone niniejszym wyrokiem, organem właściwym do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie będzie zgodnie z ustawą Prawo budowlane właściwy miejscowo Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. W tym stanie rzeczy na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 2 cyt. wyżej przepisów wprowadzających. SW