II SA/Ka 3445/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Leszek Kiermaszek Sędzia NSA (del.) Małgorzata Korycińska (spr.) Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant sekr. sądowy Elwira Karasek po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi R.Ł. i J.Ł. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia spod egzekucji postanawia: odrzucić skargę Przedmiotem skargi jest postanowienie organu egzekucyjnego II instancji oparte o przepis art.38 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. Postępowanie egzekucyjne w administracji (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 110 poz.968 ze zm.) zwanej dalej ustawą o postępowaniu egzekucyjnym, wydane na skutek wniosku skarżących o wyłączenie spod egzekucji rzeczy do której roszczą sobie prawo. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania postanowień przez organy egzekucyjne obydwu instancji, na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego służyło zażalenie, przy czym w sytuacji jego nieuwzględnienia, osobie której żądanie nie zostało uwzględnione przysługiwało prawo żądania w trybie kodeksu postępowania cywilnego ich zwolnienia od egzekucji administracyjnej (art.40 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w brzmieniu obowiązującym wówczas). Jakkolwiek dopiero zmiana stanu prawnego, jaka nastąpiła z dniem 30 listopada 2001 r. (ustawa z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracyjnym oraz niektórych innych ustaw – Dz.U. Nr 125, poz.1368) wprowadziła wyraźny zapis stanowiący, iż na ostateczne postanowienie w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego (art.40 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym), to wobec uprzedniej regulacji prawnej również należy przyjąć, iż na postanowienie w przedmiocie odmowy wyłączenia rzeczy czy prawa majątkowego wydane przed dniem 30 listopada 2001 r. skarga do sądu administracyjnego nie przysługiwała. Skarżący natomiast mogli wystąpić z pozwem o zwolnienie spod egzekucji do sądu powszechnego w trybie określonym w art.842 kpc. Błędne pouczenie w tym względzie zawarte w zaskarżonym postanowieniu nie zwalniało Sądu od obowiązku weryfikacji dopuszczalności skargi. Uznając, z przyczyn naprowadzonych, iż sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego, gdyż do jej rozpoznania właściwy jest sąd powszechny, do którego skarżący winni wystąpić ze stosownym powództwem, Sąd skargą odrzucił na podstawie art.58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) w zw. z art.97 § 1 ustawy z tej samej daty – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.).