II SA/Ka 3483/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie: NSA Zofia Borowicz /spr./ WSA Stanisław Nitecki Protokolant referent Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.-B. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.-B. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy przyznania G. J. zasiłku stałego wyrównawczego. Rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 27 ust. 4 pkt 2 i ust. 6 pkt 2, art. 43 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej /t.j. z 1998, Dz.U. Nr 64, poz. 614 ze zm./. Organ odwoławczy podobnie jak organ I instancji w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy uznał, że dochód rodziny skarżącej przekracza ustawowe dla tej rodziny kryterium dochodowe, co oznacza, że G. J. nie spełnia przesłanek ustawowych do przyznania jej zasiłku stałego wyrównawczego. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła G. J. kwestionując ustalenia dotyczące stanu faktycznego stanowiące podstawę przyjętego rozstrzygnięcia przez orzekające organy. Na rozprawie sądowej w dniu [...] r. G. J. oświadczyła, że cofa skargę w przedmiotowej sprawie, gdyż nie uważa już za możliwe przyznanie jej tegoż świadczenia przez organy pomocy społecznej. Dodała, że nie otrzymała już nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ zwanej dalej p.w.u.p., sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tj. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Dz.U. Nr 153, poz. 1270, zwanej dalej p.s.a./. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie, co oznacza, że wniosek skarżącej z dnia [...] r. zgłoszony na rozprawie sądowej a dotyczący cofnięcia skargi należy rozpoznać w oparciu o art. 60 p.s.a. W myśl przywołanego ostatnio przepisu skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Uwzględniając treść oświadczenia skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi złożonego samodzielnie i stanowczo na rozprawie sądowej, nie można uznać, że takie działanie skarżącej zmierza do obejścia prawa. Mając na uwadze treść sentencji i motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia nie sposób uznać, iż cofnięcie skargi spowoduje utrzymanie w mocy decyzji dotkniętych wadą nieważności. Uznając, że skarżąca skutecznie cofnęła skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie sądowe na podstawie art. 60, 161 § 1 pkt 1 p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 p.w.u.p. SJ/