II SA/Ka 3641/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA /del./ Bonifacy Bronkowski /spr./ Sędzia NSA /del./ Łucja Franiczek Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant referent Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2004r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza T. z dnia[...]r. Nr [...] Decyzją Architekta Miejskiego w T. z dnia [...]r. [...] udzielono E. G. pozwolenia na budowę warsztatu ślusarskiego z garażem na działce nr [...] nr [...] położonej w T. przy ul. M. Pismem dnia [...]r. E. G. złożył zawiadomienie o zakończeniu budowy objętego w/w decyzją obiektu budowlanego. Zawiadomienie to zostało potraktowane przez Burmistrza Miasta T. jako wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie tego obiektu. Po rozpoznaniu tego wniosku Burmistrz [...] decyzją z dnia [...]r. nr [...] wydaną z powołaniem się na treść art.104 Kpa oraz art.36 ust.1 pkt 5, art.57 i art.59 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2000r. Nr 106 poz.1126 ze zm. obecnie Dz.U. z 2003r. Nr 207 poz.2016 – zwanej dalej prawem budowlanym/. W piśmie z dnia [...]r. /data wpływu do Starostwa Powiatowego w T. H. G. domagał się wznowienia postępowania zakończonego wydanym w "[...]" roku dla E. G. pozwoleniem na budowę warsztatu ślusarskiego w T. przy ul. [...] oraz postępowania w sprawie dokonanego w [...]r. "odbioru" tego warsztatu, zarzucając, że postępowania te toczyły się bez jego udziału jako sąsiada. Nadto podał, że nie wyrażał zgody na budowę przedmiotowego warsztatu, który stwarza dużą uciążliwość w korzystaniu z jego nieruchomości i budynku. Jest ona powodowana głównie przez hałas, używanych przy produkcji narzędzi oraz przez używane do transportu pojazdy mechaniczne poruszające się po drodze gruntowej, bo taką jest ona tym odcinku ul. [...]. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta T. na podstawie art.145 § 1 pkt 4 i art.149 § 3 Kpa odmówiono wznowienia na wniosek H. G. postępowania w sprawie zakończonej w/w decyzją ostateczną Urzędu Miejskiego w T. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę warsztatu ślusarskiego. Uzasadnienie tej decyzji sprowadza się do stwierdzenia, że H. G. nie ma w tej sprawie legitymacji procesowej strony ponieważ jego nieruchomość nie graniczy z nieruchomością inwestora E. G. gdyż jest od niej oddzielona drogą. W odwołaniu od tej decyzji H. G. zarzucił, że zarówno do wydania pozwolenia na budowę warsztatu jak i do jego "odebrania" doszło bez powiadomienia go jako najbliższego sąsiada, "który ma parcelę i dom w odległości 4 metrów", co uważa za postępowanie stronnicze. Podtrzymał też swoje wcześniejsze stwierdzenia co do dużej uciążliwości funkcjonującego już warsztatu ślusarskiego. Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną z powołaniem się na treść art.138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że nie podziela motywów decyzji organu niższej instancji, a to z tego względu iż nie można wykluczyć negatywnego wpływu hałasu powodowanego działalnością spornego warsztatu na nieruchomość sąsiednią , w tym także na nieruchomość wnoszącego odwołanie. Jego interes prawny do występowania w tej sprawie w charakterze strony wynika zatem z treści art.5 ust.2 pkt 3 prawa budowlanego. Odmowa wznowienia postępowania była jednakże zasadną zdaniem organu odwoławczego z uwagi na uchybienie przez H. G. terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zgodnie bowiem z art.148 § 1 Kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z treści wniosku oraz z treści odwołania wynika zaś, że odwołujący się "wiedział o przeznaczeniu przedmiotowej inwestycji od kilku lat". Gdy jednocześnie brak jest zdaniem Wojewody [...] podstaw do wznowienia postępowania z urzędu to nie było przesłanek do jego wznowienia na żądanie strony. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego H. G. podtrzymał swoje wcześniejsze twierdzenia co do uciążliwości spornego warsztatu wybudowanego i "odebranego" bez jego zgody. Zarzucił nadto iż w kwestionowanej decyzji nie ustosunkowano się w ogóle do kwestii dokonanego "odbioru" tego warsztatu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo stwierdził, że z tych samych powodów nie było podstaw do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie objętego postępowaniem warsztatu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie głównie z przyczyn które Sąd nie będąc związany jej granicami wziął pod rozwagę z urzędu /art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz.1270 – zwanej dalej ustawą p.s.a/. Podstawą żądania wznowienia postępowania było twierdzenie H. G., że nie był on jako sąsiad inwestora powiadomiony o postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę warsztatu ślusarskiego jak i w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie tego warsztatu. Powołał się on zatem na podstawę wznowienia określoną w art.145 § 1 pkt 4 Kpa. Taką też podstawę tego żądania przyjęły organy obu instancji. W tej zaś sytuacji błędne jest powołanie się przez Wojewodę w zaskarżonej decyzji jedynie na treść art.148 § 1 Kpa. Liczenie określonego w tym przepisie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania normuje bowiem w takim przypadku treść § 2 art.148 Kpa, której organ odwoławczy w ogóle nie wziął pod uwagę. Zgodnie z tym przepisem termin ten biegnie nie od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania a od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji. W tym zaś zakresie decyzje organów obu instancji żadnych ustaleń nie zawierają. Decyzja organu I instancji w ogóle zresztą nie ustosunkowuje się do terminowości złożenia wniosku, co być może jest jedynie następstwem przyjęcia, że H. G. nie miał w ogóle przymiotu strony postępowania. Co do tej kwestii /przymiotu strony/ należy podzielić jednak w pełni stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Z żadnego przepisu obowiązującego prawa nie wynika bowiem aby przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, mieli jedynie właściciele nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z terenem /działką/ inwestycji. W tym względzie decyduje charakter planowanej inwestycji i możliwość jej niekorzystnego oddziaływania na inne nieruchomości, co będzie miał na uwadze organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Zgromadzony dotychczas w sprawie materiał dowodowy nie daje przy tym podstaw do negowania twierdzeń skarżącego, że takie negatywne oddziaływanie /sprecyzowane w skardze i we wcześniejszych pismach procesowych skarżącego/ spornej inwestycji na jego nieruchomości występuje. Należy zwrócić nadto w tym aspekcie uwagę, że z decyzji organów obu instancji nie wynika jakie jest faktyczne wzajemne usytuowanie działek inwestora i skarżącego, z podaniem ich numerów geodezyjnych i odległości oraz znajdujących się na tych działkach zabudowań oraz odległości między nimi. Również te braki uzupełni organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy gdyż może to mieć istotne znaczenie dla oceny przymiotu strony skarżącego. Gdyby przymiot ten został ustalony to należy ustalić kiedy skarżący dowiedział się o decyzji kończącej postępowanie w sprawie o pozwolenie na budowę. Z orzeczenia powinno przy tym wynikać na podstawie jakich odwodów ustalenie to zostało poczynione. Niewątpliwie czym innym jest bowiem przeświadczenie czy też wiedza o przeznaczeniu budowanego obiektu od wiedzy, że obiekt ten jest wznoszony w oparciu o pozwolenie – decyzję wydaną przez organ administracji publicznej. Dopiero wówczas możliwe będzie stwierdzenie czy zachodzą formalne przesłanki dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania. Należy też zwrócić uwagę, że zarówno we wniosku o wznowienie jak i w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący kwestionuje również wydanie bez jego udziału jako zainteresowanego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie /"odebranie"/ spornego obiektu wydanej w [...]r. nad którym to żądaniem organy te przeszły do porządku z naruszeniem treści art.61 i art.104 Kpa, zwłaszcza w sytuacji gdy były one właściwe do rozpoznania również tego wniosku. W przypadku wątpliwości co do treści tego żądania należało zastosować treść art.64 § 2 Kpa. Zajęte w tym względzie stanowisko /pomijając już jego zasadność/ w odpowiedzi na skargę niewątpliwie nie stanowi rozpoznania tej sprawy /wniosku/ w rozumieniu art. 104 § 1 Kpa. Również to uchybienie proceduralne usunie organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Z tych wszystkich względów zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta T. podlegała uchyleniu na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a i b i art.135 ustawy p.s.a. w zw. z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. –Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz.1271/. S/G