II SA/Ka 40/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie: NSA Bonifacy Bronkowski Leszek Kiermaszek (spr.) Protokolant ref. staż. Anna Trzuskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2005 r. sprawy ze skargi H. H. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych o d d a l a s k a r g ę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją z dnia [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art. 66 pkt 1 w związku z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), nakazał H. H. niezwłoczne doprowadzenie do właściwego stanu technicznego całej zewnętrznej ściany garażu dwustanowiskowego, oznaczonego nr 1 i 2 zlokalizowanego przy budynku wielorodzinnym w T. przy ulicy [...], w sposób przedstawiony w opracowaniu "Ocena stanu technicznego..." wykonanym w [...]r. przez J. P. W uzasadnieniu tej decyzji organ nadzoru budowlanego wskazał, że w postępowaniu wszczętym na wniosek H. H. ustalono, iż od [...] r. jest on właścicielem garażu dwustanowiskowego. Garaż ten jest w złym stanie technicznym, co wynika z oceny rzeczoznawcy J. P. Istniejąca konstrukcja wjazdu do garażu nr 1 i 2 grozi awarią, zagrożenie dotyczy zarówno lewego, jak i prawego wjazdu. Należy zatem dokonać rozbiórki fragmentu ściany zewnętrznej i naświetla z luksferów oraz nadproża nad bramami garażowymi aż do poziomu dolnej krawędzi belki stropowej, a następnie zdemontować bramy wraz ze stalowym obramowaniem. W oparciu zaś o projekt techniczny należy wykonać nowe nadproże bram, oparte na ścianach nośnych i ewentualnym słupku środkowym zmniejszającym rozpiętość nadproża, następnie zamontować nowe bramy lub uprzednio zdemontowane wrota garażowe. Organ powołał się także na te stwierdzenia zawarte w ocenie technicznej rzeczoznawcy, że nadproże nad wrotami, pomimo że jest elementem konstrukcji, nie jest częścią wspólną nieruchomości, gdyż użytkowane jest wyłącznie przez właściciela garażu. W odwołaniu od tej decyzji H. H. zakwestionował m.in. pogląd, iż ściana zewnętrzna garażu nie jest częścią wspólną nieruchomości, gdyż stanowisko takie jest sprzeczne z art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali. Ściana zewnętrzna to element konstrukcji, który stanowi własność wspólną, czyli jest częścią nieruchomości wspólnej. Zatem do administratora (MZBM w T.) winien zostać skierowany nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Odwołujący zarzucił ponadto, iż organ nie uwzględnił, że materia objęta hipotezą art. 66 pkt 1 Prawa budowlanego dotyczy obiektu budowlanego, nie zaś lokalu (garaż jest lokalem), organ dopuścił się w postępowaniu szeregu naruszeń proceduralnych. W oparciu o te zarzuty odwołujący wniósł o uchylenie powyższej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia bądź orzeczenia co do istoty sprawy. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa oraz art. 66 pkt 1 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nakazu zmieniając treść tego nakazu w ten sposób, że "należy dokonać rozbiórki fragmentu ściany zewnętrznej i naświetla z luksferami oraz fragmentu nadproża nad bramami garażowymi aż do dolnej krawędzi belki stropowej, a następnie zdemontować bramy garażowe wraz ze stalowym obramowaniem. W oparciu o projekt techniczny wykonać nowe nadproże bram garażowych oparte na ścianach nośnych i ewentualnym słupku środkowym a następnie zamontować bramy". Organ odwoławczy uznał, że pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie co do zasady jest prawidłowe. Własność ściany zewnętrznej garażu przypisana jest właścicielowi garażu, który zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego musi utrzymywać obiekt w należytym stanie technicznym, stąd słusznie nakaz skierowano do odwołującego się. Zdaniem organu odwoławczego nieprawidłowe jest odwołanie się w rozstrzygnięciu decyzji na opinię, gdyż to właśnie w decyzji winny być ustalone nakazy. Mając to na względzie zmieniono treść zaskarżonej decyzji. W skardze do Sądu H. H. wniósł o stwierdzenie nieważności lub uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący przede wszystkim zarzucił, iż decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 66 pkt 1 w związku z art. 61 i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, jako że przepisy te dotyczą obiektu budowlanego, nie zaś lokalu (garażu). Tymczasem organy w oparciu o powołane przepisy wydały nakaz wykonania robót w stosunku do obiektu (garażu) nie będącego obiektem budowlanym. Ponadto żaden z wymienionych przepisów nie stwarza uprawnień do skierowania nakazu wykonania robót do osoby nie będącej właścicielem lub zarządcą. Następnie skarżący podniósł, że mury zewnętrzne garażu są zarazem murami zewnętrznymi budynku, służą nie tylko jemu, ale także pozostałym użytkownikom. Ściana zewnętrzna to element konstrukcji, który nie może być dzielony, zatem stanowi część nieruchomości wspólnej. W ustawie o własności lokali w art. 2 ust. 2 określony został samodzielny lokal jako pomieszczenie wydzielone trwałymi ścianami w obrębie budynku, co również uszło uwadze organów. Wreszcie skarżący zarzucił organom naruszenie szeregu norm proceduralnych, w tym art. 107 kpa. Uzasadnienia rozstrzygnięć nie odpowiadają wymogom zawartym w tym przepisie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Dodał, że skoro garaż pozostaje w posiadaniu skarżącego, zatem i brama garażowa wraz z nadprożem stanowi przedmiot posiadania skarżącego. Nadproże nie jest zaś częścią wspólną nieruchomości, jak błędnie utrzymuje skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja, pomimo niedostatecznego jej umotywowania, wydana została na podstawie i w granicach prawa. W rozpoznawanej sprawie bezspornym było, że nieruchomość położona w T. przy ul. [...] zabudowana jest budynkiem wielomieszkaniowym i zespołem garaży. Skarżący wraz z żoną jest właścicielem jednego z garaży ( garażu nr 1 o powierzchni 27,20 m2), przysługuje im również udział w prawie użytkowania wieczystego gruntu, na którym usytuowany jest zespół garaży. Bezspornym także było, iż istniejąca konstrukcja wjazdu jest w nieodpowiednim stanie technicznym, głównie z powodu wad konstrukcyjnych nadproży nad wrotami garażowymi. Spór sprowadzał się do zagadnienia, jaki podmiot i w jakim trybie zobowiązany jest do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Punktem wyjścia rozważań wydaje się być stwierdzenie, że przepisy rozdziału 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), zwanej dalej ustawą, regulują kwestie związane ze sposobem użytkowania obiektów budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy, utrzymywania tych obiektów w odpowiednim stanie technicznym i estetycznym, określają także uprawnienia organów nadzoru budowlanego w celu zapewnienia użytkowania obiektów zgodnie z przepisami. Słusznie zauważa skarżący, że przepisy tego rozdziału odnoszą się do obiektów budowlanych i adresowane są do ich właścicieli lub zarządców, wynika to wyraźnie z brzmienia art. 61 ustawy. Chybiony jest jednak zarzut skarżącego, postawiony w końcowej fazie postępowania i powtórzony w skardze, że garaż nie jest obiektem budowlanym, a lokalem. Jak już wskazano garaż skarżącego wchodzi w skład zespołu garaży, który jest trwale związany z gruntem, posiada fundamenty i dach, wydzielony jest z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Spełnione są zatem wszystkie elementy, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a w związku z pkt 2 ustawy, pozwalające na potraktowanie zespołu garaży jako obiektu budowlanego. Konsekwentnie przyjąć trzeba, że garaż skarżącego, stanowiący wydzielony z tego zespołu obiekt, jest co najmniej częścią obiektu budowlanego (zespołu garażu), a biorąc pod uwagę, że sporny garaż stanowi przedmiot odrębnej własności uznać przyjdzie, iż jest obiektem budowlanym. Z przytoczonych względów nieuzasadnionymi stają się twierdzenia skarżącego zmierzające do wykazania, iż garaż (pomieszczenie do postoju samochodów) spełnia cechy lokalu, stąd – tak należy sądzić – przepisy rozdziału 6 ustawy w rozpatrywanej sprawie nie mogą znaleźć zastosowania. Odwoływanie się skarżącego do uregulowania zawartego w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), jest o tyle nieusprawiedliwione, że sporny garaż nie jest pomieszczeniem przynależnym w rozumieniu ust. 4 tego przepisu, takim jak piwnica, strych, komórka, zatem częścią składową samodzielnego lokalu mieszkalnego w budynku wielomieszkaniowym, w którym zamieszkuje. Sporny garaż wchodzący w skład zespołu garażu, aczkolwiek przylega do budynku wielomieszkaniowego, stanowi przedmiot odrębnej własności, nie jest więc częścią składową lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Uwzględniając dotychczasowe rozważania podzielić należy pogląd organu, iż nieodpowiedni stan techniczny garażu stwarzał materialnoprawną podstawę do decyzyjnego orzeczenia, z mocy art. 66 pkt 1 ustawy, o usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości. Z oceny technicznej rzeczoznawcy, której żadna ze stron nie kwestionuje jeśli chodzi o stwierdzone nieprawidłowości wynika, że stan techniczny nadproży nad wrotami garażowymi jest zły i grozi awarią całego fragmentu elewacji bądź przy próbie wymiany wrót, bądź w przypadku uderzenia pojazdu. Wbrew twierdzeniom skarżącego nadproże nad wrotami łącznie z tzw. naświetlem nie jest częścią wspólną zespołu garaży, czy też całości zabudowań w postaci budynku i zespołu garażu. Przekonywująco wskazał organ, podzielając pogląd rzeczoznawcy, że chociaż nadproże jest elementem konstrukcji (zewnętrznej), to jednak służy wyłącznie do przeniesienia ciężaru naświetla i zamocowanie bram garażowych. Są to zaś elementy użytkowane tylko przez skarżącego jako właściciela garażu, nie są więc częścią wspólną zespołu garażowego, a za takie należałoby uznać np. belkę stropową, strop wraz z dachem. Odwołując się do argumentacji skarżącego należało stwierdzić, że nadproże nad bramami (do wysokości belki stropowej) to fragment garażu, zatem nie jest to część wspólna nieruchomości, o jakiej mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali. Słusznie zatem uznał organ, że usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości winno obciążać skarżącego jako właściciela garażu, nie zaś zarządcę nieruchomości, na której usytuowany jest budynek wielomieszkaniowy i zespół garaży. Nie mogą odnieść skutku dalsze zarzuty skarżącego, iż stan techniczny garażu jest wynikiem przebudowy dokonanej niezgodnie ze sztuką budowlaną sprzed 1994 r. , kiedy to nabył własność garażu. Kwestie te nie mogły stanowić przedmiotu zainteresowania organu nadzoru budowlanego w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane. Z kolei wytknięte organom uchybienia przepisom postępowania nie podważyły legalności zaskarżonej decyzji, w szczególności zaś dotyczy to umotywowania podjętych rozstrzygnięć, które w istocie nie odpowiadają w pełni konstrukcji prawidłowego uzasadnienia (art. 107 § 3 kpa). Skarżący nie wykazał jednak, by zasygnalizowane uchybienia miały wpływ i to istotny na finalny wynik sprawy. Całokształt rozważań skłania do konkluzji, iż kontrolowana decyzja – uwzględniając częściowo reformatoryjne rozstrzygnięcie – nie narusza prawa. Skarga przeto podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). SW