II SA/Ka 407/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA /del./ Łucja Franiczek /spr./ Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Asesor WSA Iwona Bogucka Protokolant referent Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2004 r. sprawy ze skargi E. S. na uchwałę Rady Miejskiej M. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego o d d a l a s k a r g ę Na podstawie uchwały Rady Miejskiej M. z dnia [...] r. nr [...] przystąpiono do opracowania fragmentu planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu dzielnicy B. Projekt planu wyłożono do publicznego wglądu w dniach od [...] do [...] r. Pismem z dnia [...] r., które wpłynęło do Urzędu Miasta w dniu [...] r. E.S. sprzeciwiła się wprowadzeniu jakichkolwiek zmian na jej nieruchomości, obejmującej działki nr [...] k.m. [...] w B. o pow. [...] ha, zaznaczając, iż nieruchomość jest zagospodarowana i objęta szkodami górniczymi. Zarząd Miasta M. uchwałą podjętą w dniu [...] r. zarzutu nie uwzględnił, powiadamiając o terminie sesji Rady Miejskiej, wyznaczonej na dzień [...] r. Podjętą w tym dniu uchwałą Rada Miejska M. na podstawie art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./, odrzuciła zarzut E. S. W uzasadnieniu podano, iż sporny teren przeznaczono pod ulicę dojazdową, symbol planu K20/a/D/. Przebieg projektowanej rezerwy terenu został zaadaptowany z obowiązującego obecnie planu zagospodarowania przestrzennego dzielnicy B. i posiada najniższą klasę o szerokości w liniach rozgraniczających 10 m jako najmniejszą dopuszczalną szerokość drogi publicznej zgodnie z rozp. MTiGM z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 43, poz. 430 ze zm./. Projektowana ulica stanowi zaś niezbędne uzupełnienie istniejącego i projektowanego układu komunikacyjnego ze względu na potrzebę obsługi komunikacyjnej dla istniejących i projektowanych terenów zabudowy mieszkaniowej. Pas terenu o szerokości ok. 250 m, przeznaczony pod zabudowę, wymaga bowiem obsługi komunikacyjnej dla drugiej i trzeciej linii zabudowy, czego nie zapewnia istniejąca ulica [...] łącznie z "sięgaczami" biegnącymi wzdłuż działek. Wreszcie organ gminy wyjaśnił, iż długość adaptowanej rezerwy terenu pod ulicę dojazdową pozostanie niezmieniona, gdyż nie będzie to ulica przelotowa /do ul. [...]/. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. S. sprzeciwiła się przebiegowi drogi lokalnej przez jej działki jako grunty rolne klasy IIIa, IIIb i IVa, wykorzystywane rolniczo. Skarżąca podniosła, iż nie została powiadomiona o takim przeznaczeniu terenu, ani też nie przeprowadzono żadnej wizji lokalnej. Odpowiadając na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej M. wniósł o jej oddalenie, bowiem projekt planu utrzymuje rozwiązania przedmiotowej drogi w dotychczas obowiązującym planie. Nieuzasadniony jest też zarzut niezawiadomienia skarżącej o projekcie planu, jak też wizji lokalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./, skarga podlegała rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 152, poz. 1270/. Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Nie mógł odnieść skutku sprzeciw skarżącej co do przyjętych rozwiązań planistycznych, bowiem w motywach uchwały o odrzuceniu zarzutu organ gminy przekonująco wykazał konieczność przeznaczenia części nieruchomości, stanowiącej jej własność na cele publiczne. Ustawodawca upoważnił gminę do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach /art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm. obowiązującej w dacie wydania kwestionowanej uchwały/. Ingerencja gminy w sposób sprawowania prawa własności jest zatem prawnie dopuszczalna. Nie oznacza to oczywiście dowolności działania organów gminy. Rozpatrując zarzut rada gminy obowiązana jest bowiem do rozważenia i wyważenia wszystkich sprzecznych interesów. Należy jednak mieć na uwadze fakt, iż chodzi o teren zarezerwowany w uprzednio obowiązującym planie pod ulicę dojazdową o najniższych parametrach technicznych. Ukształtowanie działek skarżącej wymuszało przeprowadzenie projektowanej drogi przez jej nieruchomość w celu zapewnienia obsługi komunikacyjnej dla terenów mieszkaniowych. Projekt planu nie wyklucza też możliwości dotychczasowego wykorzystywania nieruchomości na cele rolne do czasu budowy drogi, co jest kwestią przyszłości. Nadto Sąd nie stwierdził naruszenia procedury planistycznej w toku rozpatrywania zarzutu. Skarżąca powiadomiona została o wyłożeniu projektu planu, czego dowodem jest fakt wniesienia w terminie zarzutu. Nadto, jak wynika z akt postępowania administracyjnego. dodatkowo w dniu [...] r. w sołectwie B. odbyło się spotkanie informacyjne z mieszkańcami. Wreszcie, skarżącą powiadomiono pisemnie o terminie sesji Rady Miejskiej, na której rozpatrywano nieuwzględniony przez Zarząd zarzut do projektu planu /art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/. Sąd Administracyjny nie jest zaś władny badać celowości przyjętych rozwiązań planistycznych. Z tych wszystkich względów skarga nie mogła odnieść skutku i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. SJ/