II SA/Ka 42/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Bonifacy Bronkowski (spr.) Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant sekr. sądowy Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2004 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o d d a l a s k a r g ę Po rozpatrzeniu wniosku B. i W. małżonków K. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C. na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm. – zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym ) decyzją z dnia [...] Nr [...] ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zakładu dziewiarskiego na nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] przy ul. [...] w C., obejmującej budowę dwukondygnacyjnego budynku tego zakładu oraz niezbędnych dla jego funkcjonowania urządzeń infrastruktury technicznej i elementów zagospodarowania terenu. W decyzji tej ustalono m.in. nieprzekraczalną linię zabudowy określoną na załączniku graficznym oraz określono w ogólny sposób wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W zakresie warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzono, że objęta zamierzeniem inwestycyjnym nieruchomość położona jest zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta C. zatwierdzonym uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w C. nr [...] z dnia [...] zmienionym uchwałą Rady Miasta C. Nr [...] z dnia [...] w strefie zabudowy ekstensywnej oznaczonej symbolem 18.12-5, z funkcją dominującą : domy jednorodzinne, małe domy mieszkalne i usługi. Dla strefy tej plan ten przewiduje też zakaz lokalizacji uciążliwych zakładów produkcyjnych. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający stwierdził, że objęte nią zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami planu zagospodarowania oraz nie należy do inwestycji szkodliwych lub mogących pogorszyć stan środowiska, a nadto uzyskało pozytywną opinię Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. W odwołaniu od tej decyzji B. S. – właścicielka działki sąsiedniej zarzuciła, iż objęte nią zamierzenie jest sprzeczne z planem zagospodarowania gdyż nie można go zaliczyć do usług, a tylko takie są dopuszczalne w strefie mieszkaniowej. Podała, że wybudowanie zakładu spowoduje duże uciążliwości w korzystaniu z działek sąsiednich, w tym i jej działki na której ma powstać dom jednorodzinny, powodowane przez hałas maszyn dziewiarskich oraz ruch pojazdów związany z obsługą zakładu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...]utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 41, art. 42 ust. 1 i art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podzieliło stanowisko organu niższej instancji, iż objęta postępowaniem inwestycja jest zgodna z treścią obowiązującego dla tego terenu planu zagospodarowania przestrzennego. Mieści się ona bowiem w dopuszczalnych dla tego terenu usługach. Nadto SKO zwróciło uwagę, że zgodnie z planem nie jest dopuszczalne lokowanie na tym terenie jedynie zakładów uciążliwych, a do takich zakład dziewiarski się nie zalicza. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik B. S. wniósł o uchylenie decyzji organu obu instancji jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego oraz procedury administracyjnej. Podtrzymał twierdzenie, iż sporne zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z zapisem planu zagospodarowania zarzucił, że SKO nie ustosunkowało się w należyty sposób do treści odwołania od decyzji organu I instancji, w szczególności nie uzasadniło swojego stanowiska co do zaliczenia przedmiotowej inwestycji do usług. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zainteresowani małżonkowie K. wnieśli o oddalenie skargi przychylając się do argumentacji SKO. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa ( art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ). W świetle treści art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym dla rozstrzygnięcia skargi decydujące znaczenie ma odpowiedź na pytanie czy organy obu instancji zasadnie uznały, że objęte postępowaniem zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na pytanie to należy udzielić zdaniem Sądu odpowiedzi pozytywnej. Z zapisu tego planu wprowadzającego zakaz lokalizacji na tym terenie uciążliwych zakładów produkcyjnych wynika bowiem a contrario, że dopuszcza on lokalizowanie nieuciążliwych zakładów produkcyjnych. W konsekwencji należy przyjąć, że zgodnie z tym planem zakłady takie są zaliczane do usług, a to w sytuacji gdy nie zawiera on obowiązującego dla jego zapisów wykładni tego pojęcia. Należy bowiem założyć spójność tego aktu prawnego i logiczność działania organu uchwałodawczego. W tym kontekście należy też zwrócić uwagę, że wśród funkcji dominujących dla strefy w której położona jest objęta postępowaniem działka wymieniono usługi bez ich przedmiotowego ograniczenia. Należy zatem przyjąć, że nie chodzi w nim tylko o usługi podstawowe, czy też typowe dla terenów zabudowy mieszkaniowej. Gdyby uchwałodawca chciał lokalizować na tym terenie jedynie usługi uzupełniające dla terenów zabudowy mieszkaniowej to wyraźnie by o tym postanowił. Wówczas też usługi wymieniłby jako funkcję uzupełniającą a nie jedną z funkcji dominujących dla tego terenu. Z tego też względu żądanie skarżącej wzięcia pod uwagę potocznego znaczenia usług i to związanych jedynie z funkcją mieszkaniową nie znajduje zdaniem Sądu prawnego i faktycznego uzasadnienia. Gdy jednocześnie nie zostało wykazane aby zakład dziewiarski zatrudniający 10 osób na zmianę roboczą stanowił uciążliwy zakład produkcyjny w rozumieniu w/w treści planu zagospodarowania przestrzennego, to również zdaniem Sądu brak było podstaw do odmowy ustalenia dla takiego zamierzenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ).