II SA/Ka 446/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant st. sekretarz Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2005 r. sprawy ze skargi R. P. – S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wznowienia robót budowlanych. oddala skargę Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2002 r. stwierdzono nieważność decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta J., które zezwoliły L. D. "na dokończenie spornych robót budowlanych zgodnie z załączoną dokumentacją techniczną oraz ekspertyzą techniczną". W wyroku tym wskazano także, że w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy pozostaje formalnie nierozstrzygnięty wniosek R. P.- S. z dnia [...] o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta J. zezwalającą na adaptację na cele mieszkalne strychu budynku przy ulicy [...] w J. Dlatego też podjęto postępowanie w sprawie i decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta J. odmówił wznowienia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na adaptacji poddasza na cele mieszkalne na działce nr [...] w J. przy ulicy [...], zakończonej jego decyzją ostateczną z dnia [...]. W uzasadnieniu podkreślił, że nie zaistniały żadne przesłanki będące podstawą wznowienia postępowania. Decyzja ta została uchylona a sprawa przekazana do ponownego załatwienia przez Wojewodę [...] ] decyzją z dnia [...]. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta J. wznowił postępowanie w sprawie udzielania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na adaptacji poddasza na cele mieszkalne na działce nr [...] w J. przy ulicy [...] natomiast decyzją z dnia [...] powołując się na art. 104, art. 145 ( 1 pkt 5 i art. 151 ( 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] . w sprawie udzielenia powyżej opisanego pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W uzasadnieniu, po przedstawieniu kolejnych etapów postępowania, wyjaśnił, że po przeanalizowaniu całości akt, nie dopatrzono się przesłanek będących podstawą wznowienia postępowania. Dodał, ze inwestor przedłożył wymaganą przepisami prawa dokumentację, została ona zaakceptowana przez organ administracji architektoniczno- budowlanej, a nowe okoliczności pojawiły się już po wydaniu decyzji w trakcie realizacji inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła R. P. - S. Przede wszystkim podniosła, że zaskarżona decyzja jest bezprzedmiotowa, gdyż decyzja Prezydenta Miasta J. z dnia [...] została już uchylona przez tegoż Prezydenta ponad dwa lata temu, a mianowicie w dniu 12 listopada 1999 r. powołując jako podstawę uchylenia art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W dalszej obszernej części tego odwołania odnosi się już do wymienionej decyzji z dnia [...] zarzucając jej rażące naruszenie prawa, a to poprzez naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, ( 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 7, 9 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustosunkowując się do obecnie skarżonej decyzji podkreśliła, że została ona wydana z naruszeniem art. 149 ( 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż postępowanie co do przyczyn wznowienia przeprowadzono pobieżnie, czego dowodem może być fakt niedostrzeżenia decyzji z dnia [...] oraz stwierdzenie braku przesłanek będących podstawą wznowienia postępowania. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i wyznaczenia organu właściwego do rozpoznania wniosła o odtworzenie procedury związanej z wydaniem pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przez inwestora oraz wyjaśnienie wszelkich zgłaszanych zarzutów. W dalszej części odwołania przedstawione zostały zarzuty skierowane do decyzji z dnia [...]. Przede wszystkim zarzuciła tej decyzji - zatwierdzenie projektu budowlanego przygotowanego przez osobę nie posiadającą uprawnień budowlanych, wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych bez jej pisemnej zgody, pomimo iż obiekty rozbudowywane były w odległości mniejszej niż 300 cm od granicy, użycie niezgodnego ze stanem faktycznym określenia na prowadzone roboty - "adaptacja poddasza na cele mieszkalne" podczas gdy prace dotyczyły także "nadbudówki budynku gospodarczego z przeznaczeniem na klatkę schodową budynku mieszkalnego". Ponadto zarzuciła naruszenie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego - podnosząc, iż nie uzyskała możliwości wypowiedzenia się co zebranego w sprawie materiału przed wydaniem kwestionowanej decyzji ([...].). Rozpatrując to odwołanie Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w sprawie wznowienia robót budowlanych. W uzasadnieniu wyjaśnił, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, gdyż kwestionowanej przez odwołującą decyzji od dawna nie ma już w obrocie prawnym (została ona uchylona przez organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...]. Dodał, że orzeczono jak w sentencji, gdyż zaskarżona decyzja posiada wadę określoną w art. 156 ( 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, tzn. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. P. – S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej umorzenia postępowania organu pierwszej instancji w sprawie wznowienia robót budowlanych. W uzasadnieniu swej skargi przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, potwierdziła uchylenie kwestionowanej decyzji z dnia [...] decyzją z dnia [...] jednakże dodała także, że nadal domaga się wznowienia i prowadzenia postępowania w sprawie prowadzonych robót budowlanych. W dalszej części skargi przedstawiła szereg zarzutów co do prowadzonych prac budowlanych - budynku mieszkalnego i przybudówki, przede wszystkim dotyczących lokalizacji tej inwestycji. Godząc się z uchyleniem przez Wojewodę [...] decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] może pogodzić się z umorzeniem postępowania wznowieniowego, gdyż nadal pozostaje problem źle usytuowanej budowy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że mimo, iż skarga została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), to jednak rozpoznać należało ją w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz. U . Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Postępowanie takie wynika z art. 97 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (z. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm), który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" . Skarga w niniejszej sprawie nie jest zasadna. Należy pokreślić, że przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji było zagadnienie dotyczące wznowienia postępowania, a przedmiotem tego postępowania - decyzja z dnia [...] którą udzielono pozwolenia na wznowienie wstrzymanych prac budowlanych i zatwierdzono stanowiący integralną cześć tej decyzji - projekt budowlany adaptacji strychu na pomieszczenia mieszkalne. Poza sporem pozostaje fakt, że decyzji tej nie ma w obrocie prawnym, gdyż została ona wyeliminowana decyzją Prezydenta Miasta J. z dnia [...]. Zatem wznowienie postępowanie zakończonego wydaniem tej decyzji staje się bezprzedmiotowe i dlatego organ odwoławczy zgodnie z art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w sprawie. Przez bezprzedmiotowość postępowania rozumie się sytuację, gdy w sprawie administracyjnej zabraknie któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec czego nie jest możliwe zakończenie postępowania poprzez wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Przesłanka umorzenia może zaistnieć, jak i zostać uwzględniona, na każdym z etapów postępowania zwykłego w I lub II instancji, jak również w postępowaniach prowadzonych w trybach nadzwyczajnych. W rozpatrywanej sprawie organ uznał prowadzone postępowanie za bezprzedmiotowe, z uwagi na brak przedmiotu postępowania, uchyleniem wnioskowanej decyzji. Należy natomiast zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że nadal pozostaje nierozstrzygnięta sprawa źle usytuowanej budowy i jej skutków. Jest to jednak inne postępowanie i toczone przed innymi organami- organami nadzoru budowlanego. Jak wynika z przedłożonych akt sprawy, próba takiego postępowania była podjęta, niestety przez niewłaściwe rzeczowo organy administracyjne. Skutkować to musiało stwierdzeniem nieważności tych decyzji, a tym samym całego postępowania w tym zakresie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2002 r. ). Tym niemniej wszystkie zgłaszane przez skarżącą nieprawidłowości związane z pracami L. D. przy adaptacji na cele mieszkalne strychu w J. przy ulicy [...] powinny pozostać bez oceny właściwych organów. Możliwe to będzie po wniesieniu stosownego pisma do miejscowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Będzie to także zgodne z postulatem zgłaszanym przez skarżącą, by sprawą zajął się inny organ, nie biorący dotąd udziału w postępowaniu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) w zw. z art. 97 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) oddalił skargę.