II SA/Ka 470/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Anna Apollo, Sędziowie: NSA (del.) Henryk Wach, WSA Małgorzata Jużków (spr.), Protokolant referent Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej o d d a l a s k a r g ę Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. odmówił stwierdzenia u R. P. choroby zawodowej skóry, wymienionej w pozycji 10 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), powołując się na art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej ( tekst jednolity – Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) oraz §§ 1,7 i 10 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów. Swoje rozstrzygnięcie organ I instancji oparł na orzeczeniu Centrum Naukowego Medycyny Kolejowej w W., która to placówka nie rozpoznała u pracownika choroby zawodowej skóry ze względu na stwierdzony brak czynnych zmian skórnych, ujemne testy alergiczne oraz brak lub bardzo słabe działanie uczulających związków, z którymi R. P. miał kontakt w pracy. Nadto w toku przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego organ orzekający ustalił, iż skarżący w latach 1983 – 1994 pracował w "A" Sp. z o.o. – Ośrodek [...] w S. jako [...]. W czasie zatrudnienia miał kontakt z olejami, smarami, izopropanolem, denaturatem, spirytusem i benzyną, ale aktualny stan zdrowia, w myśl obowiązujących przepisów, nie kwalifikuje go do uznania schorzenia jako choroby zawodowej. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. P. osobiście. Nie zgadzał się z wnioskami przedstawionymi w jej uzasadnieniu a w szczególności ze stwierdzeniem "zbyt niskiego stopnia schorzenia". Po rozpoznaniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest ustalenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. Organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia faktyczne dotyczące przebiegu pracy R. P. na zajmowanych przez niego stanowiskach pracy. Uznał, że pracował on przez 11 lat, kolejno na stanowisku [...] i [...] ora oraz, że miał kontakt z olejami, smarami, benzyną, izopropanolem i denaturatem wykonując prace związane z [...]. Zatem pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Dalej stwierdzono, iż R. P. był badany w Poradni Medycyny Pracy Kolejowego Ośrodka Medycyny Pracy w K. oraz Centrum Naukowego Medycyny Kolejowej w W.. Według ostatniego orzeczenia z dnia [...] r. nr [...] r., nie rozpoznano u badanego choroby zawodowej skóry, a tylko inne choroby nie ujęte w wykazie chorób zawodowych. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego R.P. kwestionując motywy przedstawione przez organ odwoławczy domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji celem ustalenia przyczyn jego dolegliwości. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego a w szczególności § 1 pkt 1, § 4, § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. dot. chorób zawodowych, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie służby B.H.P. i art. 145 k.p.a., uważając że stwierdzone u niego choroby pozostają w związku przyczynowym z warunkami pracy. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz argumenty przytoczone w jej uzasadnieniu, podkreślił dwukrotne wykluczenie istnienia choroby zawodowej skóry u Pana R. P. przez lekarzy specjalistów dwóch kompetentnych placówek diagnostycznych ( I i II szczebla ). Nie stwierdzili oni u badanego czynnych zmian skórnych oraz podnieśli ujemne wyniki testów alergicznych związków uczulających. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej zarzutom zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów prawa. Na wstępie należy zauważyć, że ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym straciła moc z dniem 31 grudnia 2003 r., na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271, zm. Dz. U. Nr 240, poz. 2052 ). W myśl art. 85 wyżej cyt. ustawy na mocy ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzono w Warszawie i w miejscowościach w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (...), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ). Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. Nr 72, poz. 652 ), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. W świetle materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie nie można podzielić stanowiska skarżącego co do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem § 1 ust. 1 obowiązującego w dacie wydania niniejszej decyzji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. ( Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). W jednoznaczny i nie budzący zdaniem Sądu, wątpliwości sposób ustalono, że R. P. w okresie zatrudnienia w latach 1983 – 1994, pracował w warunkach narażenia na działanie czynników stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej skóry. Wyniki dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego w zakładzie pracy skarżącego z punktu widzenia istniejącego tam narażenia na działanie substancji toksycznych zostały szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Okoliczność ta nie jest jednak wystarczająca dla stwierdzenia choroby zawodowej skóry u R. P.. W przedmiotowej sprawie dwie kompetentne placówki służby zdrowia ( I i II szczebla ) wykluczyły istnienie podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Swoim orzeczeniem [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. zasadnie zatem utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stąd w niniejszej sprawie podzielił argumenty powołane przez organ odwoławczy i uznał, że aktualny stan zdrowia skarżącego nie kwalifikuje do uznania jego schorzenia skóry jako zawodowe. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ).