II SA/Ka 620/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: WSA Włodzimierz Kubik asesor WSA Iwona Bogucka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi L. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana w całości; 3/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącego kwotę 10 (dziesięciu) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania; Pismem z dnia [...] r., doręczonym [...] r. L. O. został zawiadomiony przez Wójta Gminy W. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dotyczącej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], składającej się z wieży stalowej o wysokości 50 m., kontenera technologicznego o wymiarach 2,50 m x 3,20 m oraz ogrodzenia. Jako lokalizację planowanej inwestycji wskazano działkę nr [...] w Z., sąsiadującą z działką nr [...], stanowiącą własność L. O. Pismem z dnia [...], doręczonym [...] r. skarżący został poinformowany o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych materiałów sprawy oraz o przewidywanym wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania działki nr [...], w terminie 7 dni od doręczenia zawiadomienia. Dnia [...] r. L. O. wniósł zastrzeżenia do planowanej budowy, wskazując iż kolidują one z jego planami zagospodarowania działki. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Wójt Gminy W. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej nr [...], przewidzianej do realizacji na działce nr [...] w Z. Odwołanie od tej decyzji wniósł L. O., który podniósł iż jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości, działki leżą na terenie [...] Parku Krajobrazowego a planowana inwestycja uniemożliwi mu zrealizowanie zabudowy zagrodowej oraz pogorszy walory estetyczne jego działki poprzez zacienienie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu podniesiono, że legitymację do wniesienia odwołania, zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a., posiada strona postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Kolegium przyjęło zatem, że wniesione odwołanie może być rozpoznane jedynie wtedy, gdy można wskazać przepis prawa materialnego, który dopuszcza istnienie interesu prawnego lub obowiązku odwołującego się, w zakresie sprecyzowanym w odwołaniu. W tym zakresie stwierdzono, w oparciu o dokumentację dotyczącą oddziaływania anten projektowanego przekaźnika, że maksymalny zasięg poziomy oddziaływania nie przekracza granic działki skarżącego, wobec czego L. O. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu, co przesądza o bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego. W skardze złożonej do Sądu L. O. zarzucił wadliwość ustaleń, poprzez przyjęcie braku interesu prawnego w sprawie oraz brak rozpoznania zarzutów podniesionych w odwołaniu i wniósł o uchylenie decyzji obu instancji celem ponownego rozpoznania sprawy. W udzielonej odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie, podając iż w sprawie jest bezsporne, że zasięg oddziaływania inwestycji nie przekracza granic działki skarżącego, wobec czego brak było podstaw do uznania naruszenia decyzją interesu prawnego skarżącego. Wojewódzki Sad Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Stosownie do przepisów art. 1 ust. 2 pkt 5 oraz art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.), na podstawie której wydawane są decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się prawo własności, zaś w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Regulacje te przemawiają za przyznaniem w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przymiotu strony w postępowaniu właścicielom sąsiednich działek (por. w tej kwestii uchwałę 5 sędziów NSA z dnia 25 września 1995 r., sygn. VI SA/13/95, ONSA 1995/4/154). W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy odmówił skarżącemu przymiotu strony, uznając iż jego interes prawny nie został naruszony, poprzez brak negatywnego oddziaływania stacji na jego nieruchomość. Należy podkreślić zatem, że taka konstatacja stanowi w istocie merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. O przymiocie strony w postępowaniu administracyjnym decyduje natomiast nie fakt naruszenia interesu prawnego, lecz sytuacja, gdy ze względu na przedmiot wydawana decyzji może oddziaływać na sferę uprawnień i obowiązków, przy czym wpływ ten nie musi być negatywny. Tylko bowiem przyznanie statusu strony w postępowaniu, umożliwia podmiotowi legitymującemu się określonym uprawnieniem, udział w nim i uzyskiwanie informacji o stanach, mogących wpływać na jego sferę prawną. W niniejszej sprawie skarżący dysponuje tytułem prawny do nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością zagospodarowywaną. Sposób zagospodarowania sąsiedniej działki może mieć wpływ na korzystanie z własności. Okoliczność ta uzasadnia przyznanie skarżącemu statusu strony w postępowaniu, co umożliwia mu udział w nim oraz inicjowanie kontroli decyzji w zakresie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Mając na uwadze przedstawione argumenty Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), oraz w związku z art. 97 § 2 tej ostatniej ustawy i art. 55 ust 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.