II SA/Ka 625/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędzia WSA Stanisław Nitecki /spr./ Asesor WSA Iwona Bogucka Protokolant ref. staż. Ewa Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2005 r. sprawy ze skargi E. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji obowiązku doprowadzenia obiektu do stanu pierwotnego postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wydanym na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm./ uznał zarzuty zgłoszone w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez E. G. w piśmie z dnia [...] za nieuzasadnione. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ ten wskazał, że zarzuty zgłoszone przez skarżącą nie znajdują umocowania w postanowieniach art. 33 pkt 1 – 10 wyżej wymienionej ustawy i z tego powodu nie mogły zostać uwzględnione. Z rozstrzygnięciem takim skarżąca nie zgodziła się i pismem z dnia [...] wniosła zażalenie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. W piśmie tym podniosła, że jej zdaniem z uwagi na nową decyzję obowiązek związany z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym już nie istnieje. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ ten wskazał, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe i nie zachodzą przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniesionego zażalenia. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca, która w dalszym ciągu podtrzymuje, iż obowiązek jaki został nałożony na jej matkę nie istnieje, ponieważ organ nadzoru zatwierdził inwentaryzację powykonawczą, a ta zawierała wszelkie zmiany i przeróbki, również te dokonane jak również podniosła, że sprawa dotyczy jedynie budowy ścianki działowej, która nie stanowi elementu konstrukcyjnego i nie wymaga pozwolenia na budowę. Dodatkowo skarżąca przedstawiła złożoną sytuację związaną z konfliktami sąsiedzkimi i wynikające z tego dla niej trudności i kłopoty w spokojnym zamieszkiwaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i przytoczył tę samą argumentację jaką zamieścił w zaskarżonym postanowieniu. Pismem z dnia [...] skarżąca poinformowała Sąd, że wycofuje skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]. Jako uzasadnienie wniosku podała, że z uwagi na zakończenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2004 r. głównej sprawy, rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. W konsekwencji oznacza to, że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości /Dz.U. Nr 72, poz. 652/ sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Po myśli art. 60 wyżej wymienionej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. W rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż strona postępowania w sposób skuteczny cofnęła skargę. Przeprowadzona analiza cofnięcia skargi pozwoliła stwierdzić, że cofnięcie to nie zmierza do obejścia prawa, jak również nie prowadzi do utrzymania w mocy uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego dotkniętej wadą nieważności. Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy postanowić jak w sentencji. SJ/