II SA/Ka 662/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie NSA Łucja Franiczek /spr./ Małgorzata Korycińska Protokolant ref. staż. Anna Charchuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2004 r. sprawy ze skargi I.A. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego 1) oddala skargę w części dotyczącej odrzucenia zarzutu co do przeznaczenia działek określonych w § 1 zaskarżonej uchwały 2) umarza postępowanie w zakresie przeznaczenia działki określonej w § 9 zaskarżonej uchwały. W związku z wyłożeniem do publicznego wglądu projektów zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. w okresie od [...] do [...], pismem z dnia [...] I.A. sprzeciwiła się projektowanej drodze przez jej działki nr [...] i [...]. Nie wyraziła także zgody na przeznaczenie działki nr [...] na tereny obiektów i urządzeń usług komercyjnych, domagając się jej przekwalifikowania na działkę budowlaną – usługową. Co do działki nr [...], przeznaczonej w projekcie planu pod zieleń parkową, wniosła o zakwalifikowanie jej pod budownictwo mieszkaniowe. Zarząd Gminy M. uchwałą z dnia [...] uwzględnił zarzut częściowo, a mianowicie w zakresie lokalizacji drogi dojazdowej [...], odrzucając zarzut w części dotyczącej drogi dojazdowej [...], zaś w pozostałym zakresie żądania potraktowano jako protest, który również odrzucono. Pismem doręczonym w dniu [...] powiadomiono I.A. o wyznaczeniu na dzień [...] sesji Rady Gminy celem rozpatrzenia nieuwzględnionych zarzutów i protestów. Podjętą w tym dniu uchwałą nr [...] w § 1 Rada Gminy M. działając na podstawie art. 23 ust. 3 i art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./, odrzuciła protest I.A. co do przeznaczenia części działki nr [...] pod zieleń parkową powołując się na zgodność projektu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i stwierdzając, iż projekt planu dopuszcza dotychczasowe rolnicze użytkowanie terenu. Nadto, odrzucając protest co do przeznaczenia działki nr [...] pod teren obiektów i urządzeń usług komercyjnych, Rada Gminy wyjaśniła, iż działka ta należy do obszaru kluczowego, wskazanego do zabudowy usługowej, zaś w studium obszar ten wyłączono z możliwości zabudowy mieszkaniowej. W § 9 zaskarżonej uchwały Rada Gminy odrzuciła zarzut I.A., dotyczący braku zgody na ustalenie ulicy dojazdowej /[...]/ przez teren działki nr [...] ze względu na konieczność zapewnienia obsługi komunikacyjnej projektowanym terenom zabudowy usługowej i mieszkaniowej. Odpis powyższej uchwały doręczono I.A. w dniu [...] /k. [...] akt/. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesionej w dniu [...], I.A. podniosła, iż stanowiące jej własność działki nr [...] i [...], są obecnie w użytkowaniu rolniczym i posiadają prawo zabudowy. W projekcie planu zmieniono zaś ich przeznaczenie na jej niekorzyść. Działkę nr [...], położoną w centrum, przeznaczono bowiem pod zabudowę usługowo-komercyjną, a nie – komercyjno-mieszkaniową, a nadto, przez jej środek ustalono ulicę dojazdową [...]. Obniżono też wartość działki [...], przeznaczając ją pod zieleń parkową, przy czym sąsiadom po ich proteście, teren przeznaczono pod budownictwo mieszkaniowe. Wreszcie, skarżąca sprzeciwiła się przebiegowi ulicy dojazdowej nr [...] przez działkę [...], zarzucając iż umożliwi to podniesienie atrakcyjności gruntów kilku mieszkańcom M. jej kosztem. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Gminy M. wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że uwzględniono protest dotyczący przebiegu drogi [...], zaś projekt planu poszerza możliwości zagospodarowania działki nr [...], pozwalając na jej dalsze rolnicze wykorzystanie. Działka nr [...] do tej pory objęta była zakazem zabudowy, zaś uwzględnienie zarzutu właścicieli działki sąsiedniej nr [...] uzasadnione było faktem, iż działka ta posiadała zgodę na wyłączenie z gruntów rolnych. W toku rozprawy sądowej pełnomocnik skarżącej cofnął skargę w części dotyczącej odrzucenia zarzutu co do drogi dojazdowej [...] , podtrzymując skargę w pozostałym zakresie co do przeznaczenia działek pod zieleń parkową oraz teren obiektów i usług komercyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z mocy art. 24 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./, - w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały – zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu, zaś o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutu rozstrzygała rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Zaskarżona uchwała w § 9, odrzucająca zarzut skarżącej co do przebiegu drogi [...] przez teren działki nr [...], odpowiada powyższym wymogom, zaś w toku rozpatrywania zarzutu, nie naruszono obowiązującej procedury z art. 18 ust. 2 cyt. ustawy. Stąd też Sąd uznał cofnięcie skargi w tym zakresie za dopuszczalne, jako że czynność ta nie zmierzała do obejścia prawa, ani nie spowodowała utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Zatem w tym zakresie, tj. co do § 9 zaskarżonej uchwały, postępowanie sądowe należało umorzyć po myśli art. 163 § 1 pkt 1 i art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./. Natomiast w pozostałej części, a mianowicie co do § 1 zaskarżonej uchwały, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Aczkolwiek pismo skarżącej z dnia [...]., w którym jako właścicielka działek nr [...] i [...] objętych kwestionowanym projektem planu sprzeciwiła się ich przeznaczeniu, wadliwie organy gminy zakwalifikowały do kategorii protestów /art. 23 cyt. ustawy/, zaskarżona uchwała, mimo błędnej nazwy, nie narusza wymogów, stawianych przez ustawodawcę przy rozpatrywaniu zarzutów w trybie art. 24 ustawy. Uchybienie organu nie miało zatem żadnego wpływu na wynik sprawy. W szczególności, stwierdzić przyjdzie, iż zaskarżona uchwała zawiera uzasadnienie, zaś skarżącą powiadomiono imiennie o terminie sesji Rady Gminy M. odbytej w dniu [...], na której rozpatrywano jej pismo w tej części, w jakiej roszczeń skarżącej nie uwzględniono. Wbrew twierdzeniom skarżącej, uchwałą Zarządu Gminy Nr [...] z dnia [...] uwzględniono jej sprzeciw dotyczący przebiegu drogi oznaczonej symbolem [...] przez działkę nr [...]. Jak wynika z akt administracyjnych, zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy M., zatwierdzonym uchwałą nr [...] z dnia [...] opublikowaną w Dz. Urzęd. Woj. [...] Nr 1 z dnia 21 stycznia 1992 r., działka ta przeznaczona była częściowo pod uprawy polowe, a w zasadniczej części pod teren usług oświaty. Jedynie niewielki fragment tej działki /ok. 600 m2/ mógł być przeznaczony pod zabudowę zagrodową. Na tym terenie zapis planu nie dopuszczał natomiast innego rodzaju zabudowy, np. mieszkaniowej. Wbrew twierdzeniom skarżącej, o możliwości zabudowy przesądzał bowiem obowiązujący dotychczas zapis planu miejscowego, nie zaś powierzchnia działki, która w zasadniczej części przeznaczona była pod usługi oświaty. Stąd też projektowana zmiana przeznaczenia działki pod tereny obiektów i urządzeń usług komercyjnych /UC/, nie może być uznana za dowolne działanie organów gminy, przekraczające tzw. władztwo planistyczne, zwłaszcza że projekt planu dopuszcza dotychczasowe rolnicze wykorzystanie terenu. Gdy zaś idzie o działkę nr [...], dotychczas obowiązujący plan przeznaczał teren pod usługi sportu /A-158 US/ oraz uprawy polowe /23 RP/ i tylko niewielka część tej działki /ok. 300 m2/ mogła być przeznaczona pod zabudowę zagrodową. Przeznaczenie tej działki pod zieleń parkową /RP/, przy możliwości dotychczasowego rolniczego wykorzystania, a także częściowo pod usługi komercyjne /7 UC/, nie prowadzi do jakościowej zmiany sposobu zagospodarowania. Jeżeli zaś doszło do obniżenia wartości nieruchomości, jak uważa skarżąca, jej uprawnienia uregulowane zostały przepisem art. 36 cyt. ustawy. Z mocy art. 4 tej ustawy, ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Fakt, iż w wyniku uwzględnienia zarzutu właścicieli działki nr [...], przylegającej bezpośrednio do terenu MN, doszło do jej przekwalifikowania pod budownictwo mieszkaniowe, nie daje zaś podstaw do ferowania zarzutu dowolności działania organów gminy w przypadku skarżącej. Ingerencja w sposób wykonywania własności jest bowiem prawnie dopuszczalna, zaś oddzielenie terenu usług komercyjnych od budownictwa mieszkaniowego terenem zieleni parkowej ma logiczne uzasadnienie. Fakt, że nastąpiło to kosztem skarżącej, stwarza zaś po jej stronie możliwość dochodzenia roszczeń, wynikających z art. 36 cyt. ustawy, a więc, wykupu nieruchomości, jej zamiany lub odszkodowania. Z tych też względów skargę w pozostałym zakresie, a mianowicie co do § 1 zaskarżonej uchwały, oddalono jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.