II SA/Ka 664/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie NSA Henryk Wach, WSA Małgorzata Jużków (spr.), Protokolant sekr. sądowy Beata Jacek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie choroby zawodowej o d d a l a s k a r g ę Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. na podstawie art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej ( tekst jednolity Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) oraz §§ 1,7 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u M. K. choroby zawodowej – zespół wibracyjny, wymienionej w pozycji 16 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do powyższego rozporządzenia. Swoje rozstrzygnięcie oparł na ustaleniach dochodzenia epidemiologicznego oraz orzeczeniach lekarskich Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w S.. Dochodzenie epidemiologiczne przeprowadzone w zakładach pracy, w których M. K. był zatrudniony w latach 1953 – 1999 nie wykazało, aby pracował on w warunkach narażenia na drgania mechaniczne skutkującego powstaniem choroby zawodowej. M. K. był zatrudniony kolejno w "A" w C. jako [...],[...],[...], w Spółce "B" w C. na stanowisku [...], w Spółce "C" SA ( dawne "D" w B.), na stanowisku [...],[...],[...],[...] w "E" w R. jako [...] i [...], w "F" w R. i "G" w R. jako [...]. W orzeczeniach lekarskich, a w szczególności w uzasadnieniu orzeczenia z dnia [...] r. Instytutu Medycyny Pracy, placówki powoływanej do rozstrzygania spraw wątpliwych i spornych stwierdzono, że obraz radiologiczny układu kostno – stawowego kończyn górnych nie wykazuje zmian odpowiadających następstwom oddziaływania drgań mechanicznych. Ujemny wynik próby oziębieniowej nie pozwalał na rozpoznanie następstw naczyniowych tego narażenia zawodowego. Lekarze stwierdzili, iż zgłoszone przez badanego dolegliwości są następstwem zmian zwyrodnieniowych i dyskopatii kręgosłupa szyjnego oraz zdiagnozowanego zespołu Parkinsona, które to schorzenia mają etiologie samoistną. Wobec powyższych ustaleń dowodowych organ I instancji nie znalazł podstaw do stwierdzenia u M. K. choroby zawodowej. W dniu [...] 2002 r. M. K. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i jednocześnie zaskarżył decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B.. W odwołaniu kwestionował wyniki badania lekarskiego przeprowadzonego w Instytucie Medycyny Pracy w S. w [...] 2001 r. oraz pominięcie przy ustalaniu zawodowej etiologii schorzenia, opisanego przez niego w piśmie z dnia [...] 2000 r. przebiegu pracy zawodowej w "A" w C., w czasie, której był – jego zdaniem – narażony na wibracje. Wniósł także o przeprowadzenie kolejnego badania lekarskiego w Instytucie Medycyny Pracy w S.. [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 59 § 2 w związku z art. 58 k.p.a. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja została odebrana w dniu [...] r. i odwołanie od niej winno zostać złożone najpóźniej w dniu [...] tegoż roku. M. K. złożył odwołanie w dniu [...] 2002 r. ( po upływie 6 miesięcy od jego doręczenia ) wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Rozpatrując wniosek, organ Inspekcji Sanitarnej uznał, iż strona nie uprawdopodobniła, że przekroczenie terminu nastąpiło bez jej winy i postanowił jak w sentencji zaskarżonego postanowienia. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. K. powtórzył wszystkie argumenty przedstawione w odwołaniu adresowanym do [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Podkreślił, że mocne zaangażowanie w roboty budowlane związane z usuwaniem szkód górniczych na jego posesji spowodowało uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko o uchybieniu przez M. K. terminowi do wniesienia środka odwoławczego i braku podstaw faktycznych do jego przywrócenia. Podkreślił dodatkowo fakt, iż M. K. odwołanie złożył osobiście w Miejskiej Stacji Epidemiologicznej w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga jest bezzasadna, a zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Na wstępie należy zauważyć, że z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie reforma sądownictwa administracyjnego. Na podstawie art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) z tą datą utworzono w Warszawie i w miejscowościach w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (...), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ). Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. Nr 72, poz. 652 ) dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. W tym trybie kontroli zostało poddane postanowienie wydane na podstawie art. 59 § 2 k.p.a. w związku z art. 58 k.p.a. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji w przedmiocie choroby zawodowej. Takie rozstrzygnięcie uzasadnione było dyspozycją art. 129 § 2 k.p.a., który stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od doręczenia decyzji stronie. W razie uchybienia terminu, zgodnie z art. 58 k.p.a., należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko organu odwoławczego, iż M. K. nie uprawdopodobnił, że przekroczenie terminu nastąpiło bez jego winy. Nie można za takowe uznać twierdzenie skarżącego o zaangażowaniu w prace remontowe, prowadzone na jego posesji od [...] 2001 r. Jak wyjaśnił, na rozprawie były one prowadzone przez około dwa – trzy tygodnie. Nie usprawiedliwia także uchybienia terminu fakt odebrania decyzji przez współmałżonka, z którym skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo. Co prawda skarżący na rozprawie oświadczył, że z żoną nie rozmawia od dwóch lat, ale z zestawienia dat wynika, że sytuacja ta nastąpiła po złożeniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i nie była znana organowi w chwili wydawania zaskarżonego postanowienia. Należy podkreślić, że Sąd rozpatrując skargę, ocenia legalność wydanego postanowienia według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili jego wydania. Jak wynika z licznych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku ( zobacz wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2000 r. sygn. akt III SA/Gd 794/99 i sygn. akt I SA/Lu 1246/98 – publ. KPA z orzecznictwem – ODDK Gdańsk 2003 ). Od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Godzi się zauważyć, że w skardze M. K. jako jedyną przyczynę uzasadniającą brak zawinienia wskazał roboty budowlane, a właściwe ich rozpoczęcie, na dowód czego przedstawił stosowny protokół "Komisyjnego przekazania obiektu do remontu" z dnia [...] 2001 r. Nie przedstawił jednak dowodu potwierdzającego termin zakończenia prac. W tym zakresie Sąd oparł ustalenia, na jego oświadczeniu złożonym na rozprawie, które nie mogło mieć jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia. Mając na względzie powyższe wywody, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlegała oddaleniu.