II SA/Ka 674/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Leszek Kiermaszek Sędziowie: WSA Włodzimierz Kubik asesor WSA Iwona Bogucka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., nr [...]; 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana w całości; 3/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącej kwotę 10 (dziesięciu)m złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania; Wnioskiem z dnia [...] r. D. S. zwróciła się o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie podpiwniczonego budynku gospodarczego na działce nr [...] przy ul. [...] w C. We wniosku wskazano jako właścicieli sąsiednich nieruchomości E. F. (działka nr [...]) oraz J. i W. S. (działka nr [...]), podając ich adresy. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji zawiadomił pismem z dnia [...] r. wskazanych właścicieli sąsiednich nieruchomości o wszczęciu postępowania. Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji., ze względu na stwierdzoną sprzeczność z planem zagospodarowania przestrzennego. Rozpatrując odwołanie strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na potrzebę ustalenia, czy zapisy planu zagospodarowania zezwalają na wymianę zużytych obiektów kubaturowych. Rozpatrując ponownie sprawę Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego. W uzasadnieniu wskazano, że nieruchomość na której planowana jest inwestycja, położona jest w strefie ochrony terenów otwartych w obszarze 18.17-6 z funkcją dominującą uprawy polowe, ogrody działkowe, dla której zapis planu przewiduje zakaz lokalizacji nowej zabudowy. Wobec powyższego zamierzenie inwestycyjne uznano za sprzeczne z planem zagospodarowania przestrzennego. W złożonym odwołaniu skarżąca zarzuciła błędne ustalenia, że w strefie ochrony terenów zielonych nie można zrealizować budowy pomieszczenia na gospodarczego na narzędzia oraz zwróciła się o "wydanie zezwolenia na wymianę zużytego obiektu o wskazanym metrażu". Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium podzieliło stanowisko, iż zapis obowiązującego planu zagospodarowania, wprowadzający zakaz lokalizacji nowej zabudowy, wyklucza realizacje inwestycji polegającą na budowie nowego obiektu o wskazanym przez skarżącą przeznaczeniu. W złożonej skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego D. S. zarzuciła nie ustalenie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności brak rozważenia jej zmodyfikowanego wniosku, dotyczącego wymiany istniejącego, zużytego obiektu na nowy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, ponawiając argument o niezgodności zamierzenia z planem zagospodarowania. Odnosząc się do zarzutu nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności, Kolegium podało, że wymiana kubatury wiąże się ze wzniesieniem nowego budynku, na co nie pozwala zapis planu. W trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w dniu 29 kwietnia 2004 r. skarżąca podała, że uczestnicy postępowania E. F. oraz J. i W. S. nie żyją od ponad 10 lat, o czym informowała również w toku postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sad Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu pranego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Stosownie do przepisów art. 1 ust. 2 pkt 5 oraz art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.), na podstawie której wydawane są decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się prawo własności, zaś w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Regulacje te przemawiają za przyznaniem w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przymiotu strony w postępowaniu właścicielom sąsiednich działek (por. w tej kwestii uchwałę 5 sędziów NSA z dnia 25 września 1995 r., sygn. VI SA/13/95, ONSA 1995/4/154). Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji ujawniał właścicieli sąsiednich nieruchomości jako strony postępowania, w wykazach podmiotów, którym doręczano decyzje, mimo niewątpliwie znanego sobie faktu ich śmierci. Rozpoznając sprawę Sąd zwrócił uwagę na okoliczność, iż w aktach sprawy nie znalazły się zwrotki poświadczające doręczenie decyzji małżonkom J. i W. S. Rozpoznając sprawę organy administracji zobowiązane był do zapewnienia wszystkim stronom postępowania udziału w nim. W sytuacji śmierci dotychczasowych właścicieli sąsiednich nieruchomości, organy administracji były zobowiązane ustalić krąg aktualnych właścicieli, ewentualnie wystąpić z wnioskiem w trybie art. 34 k.p.a. Przeprowadzenie natomiast postępowania przy pozornym udziale stron, narusza zasadę procesową wyrażoną w art. 10 k.p.a.i stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Uchybienia te winny być usunięte przez organ administracji. Mając na uwadze przedstawione argumenty Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), oraz w związku z art. 97 § 2 tej ostatniej ustawy i art. 55 ust 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.