II SA/Ka 698/02

Sygn. akt II SA/Ka 698 /02 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 kwietnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędziowie: NSA Łucja Franiczek asesor WSA Iwona Bogucka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi E. C. i H. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę; Sygn. akt II SA/Ka 698 /02 UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie garażu postawionego na posesji przy ul. [...] w K. Wszczęcie postępowania nastąpiło w związku z informacją Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] r., dotyczącą stwierdzenia w trakcie oględzin osiedla w K. – [...] faktu postawienia na przedmiotowej działce garażu kontenerowego. Osiedle, na którym postawiono garaż, wpisane jest do rejestru zabytków pod numerem [...]. Jednocześnie z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania organ I instancji wezwał właściciela posesji do złożenia wyjaśnień. W dniu [...] r. E. C. złożyła do protokołu wyjaśnienia, podając iż wraz z mężem H. dzierżawi działkę przy ul. [...] w K., posiada pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego na podstawie decyzji [...] z dnia [...] r., jednakże nie posiada pozwolenia na budowę przedmiotowego garażu. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (aktualnie tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.) nakazał E. C. i H. C. rozbiórkę garażu blaszanego przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu podano, że postawienie garażu nastąpiło bez wymaganego zezwolenia. W złożonym odwołaniu małżonkowie E. i H. C. wnieśli o "wstrzymanie" nakazu rozbiórki, podnosząc iż garaż jest budowlą tymczasową, nie związaną trwale z gruntem i stanowi zabezpieczenie samochodu niezbędnego do rehabilitacji chorego dziecka. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, podając iż w stosunku do aktów samowoli budowlanej istniejące przepisy wykluczają podejmowanie rozstrzygnięć na podstawie uznania administracyjnego. W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. C. i H. C. podnieśli, że garaż stanowi zabezpieczenie samochodu, niezbędnego dla leczenia niepełnosprawnej wnuczki, której stan zdrowia wymaga łatwego i szybkiego dostępu do środka transportu, czego nie zapewnia garażowanie pojazdu na parkingu oddalonym od domu. Nadto skarżący podnieśli argument, że garaż nie jest trwale związany z gruntem i stanowi zaplecze dla budowy domu jednorodzinnego, a jego rozebranie utrudni roboty budowlane. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podnosząc iż prawo budowlane wymaga uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia robót budowlanych również dla garaży blaszanych i wobec braku wymaganych pozwoleń i uzgodnień, organu nadzoru budowlanego są zobligowane do wydania decyzji o rozbiórce. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Postawę orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu budowlanego stanowi art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.). Przepis ten ma zastosowanie do obiektów budowlanych będących w budowie lub wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Dla stwierdzenia dopuszczalności wydania decyzji nakazującej rozbiórkę konieczne zatem jest ustalenie, czy wzniesiony obiekt jest obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego oraz czy dla jego powstania było wymagane zezwolenie lub zgłoszenia. Art. 3 pkt 1 prawa budowlanego wskazuje na trzy kategorie obiektów budowlanych, do których zalicza się: budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, obiekty małej architektury oraz budowle. Kategoria budowli została przez ustawodawcę zdefiniowana w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego w sposób negatywny, poprzez wskazanie, iż budowlą jest każdy obiekt budowlany, który nie jest budynkiem lub obiektem małej architektury. Należy przy tym podkreślić, że podane w przytoczonym przepisie wyliczenie rodzajów budowli ma charakter przykładowy, a nie zamknięty. Będący przedmiotem postępowania garaż kontenerowy nie jest budynkiem ani obiektem małej architektury, zatem za prawidłowe należy uznać zakwalifikowanie go do kategorii obiektów budowlanych będących budowlami. Prawo budowlane zna przy tym kategorię tymczasowych obiektów budowlanych, do których zaliczane są m. in. obiekty budowlane nie połączone trwale z gruntem. Podnoszony przez skarżących w skardze argument braku trwałego połączenia garażu kontenerowego z gruntem nie wyklucza zatem jego zakwalifikowania jako obiektu budowlanego o tymczasowym charakterze. Kolejną przesłanką warunkującą wydanie nakazu rozbiórki jest stwierdzenie, obiekt budowlany powstał bez wymaganego zezwolenia lub zgłoszenia. Art. 28 prawa budowlanego wprowadza jako ogólną zasadę, obowiązek uzyskiwania pozwoleń na budowę w odniesieniu do prowadzenia robót budowlanych, przez które rozumieć należy budowę, czyli wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu oraz prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego ( art. 3 pkt 6 i 7 prawa budowlanego). Usytuowanie garażu kontenerowego na nieruchomości niewątpliwie ma charakter robót budowlanych w przytoczonym znaczeniu, wiąże się bowiem z koniecznością jego montażu w określonym miejscu. Kategorie obiektów, których budowa lub prowadzenie robót budowlanych nie wymagają zezwolenia, wymienia art. 29 prawa budowlanego. Wśród wymienionych w tym przepisie obiektów oraz rodzajów robót budowlanych w pkt 5a ustawodawca wymienił tymczasowe obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki w terminie określonym w zgłoszeniu, nie później jednak, niż 120 dni od rozpoczęcia budowy określonej w zgłoszeniu. Obiekty te podlegają jednak zgłoszeniu na podstawie art. 30 ust 1 pkt 1 prawa budowlanego, brak zatem takiego zgłoszenia rodzi skutek z art. 48 prawa budowlanego. Odnotować również należy, że w kategorii tymczasowych obiektów budowlanych, w art. 29 ust 1 pkt 3 ustawodawca wymienił zwolnioną od obowiązku uzyskania zezwolenia oraz nie podlegająca obowiązkowi zgłoszenia kategorię obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy. W skardze złożonej do Sądu podniesiony został przez skarżących argument tymczasowego charakteru garażu i jego związku z prowadzoną budową. Należy jednak zwrócić uwagę, że w trakcie całego postępowania administracyjnego okoliczność ta nie była podnoszona, zaś kwestia funkcji obiektu była bezsporna. Zarówno w trakcie postępowania przed organem I instancji, w złożonym odwołaniu jak i w samej skardze, skarżący potwierdzali, że obiekt spełnia funkcję garażu i służy do przechowywania samochodu. Funkcja obiektu jako garażu jest przy tym przez skarżących postrzegana jako trwała, deklarowali ono bowiem poniesienie kosztów związanych z dostosowaniem jego wyglądu do wymogów konserwatora zabytków i podkreślali konieczność garażowania samochodu w miejscu zamieszkania. W ocenie Sądu, wobec poczynionych ustaleń w trakcie postępowania administracyjnego, nie negowanych przez skarżących, organy nadzoru budowlanego prawidłowo przyjęły, że przedmiotowy obiekt jest garażem typu kontenerowego, służącym skarżącym do przechowywania samochodu, a nie obiektem wykorzystywanym dla potrzeb prowadzenia budowy. Z tego względu nie podlegał on zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia. Wobec stwierdzenia, że przedmiotowy garaż stanowi obiekt budowlany, do którego nie znajdują zastosowania wyłączenia spod obowiązku uzyskania pozwolenia lub dokonania zgłoszenia, organy nadzoru prawidłowo orzekł o nakazie rozbiórki garażu wzniesionego bez wymaganego pozwolenia. Mając na uwadze przedstawione argumenty Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.