II SA/Ka 748/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie: NSA Łucja Franiczek WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2005 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Ż. z [...] Nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Wójt Gminy Ż. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego; art.1 ust.2, art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 i art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.); art. 46 ust.1, 3, 4 pkt 1, ust. 9 i 10, art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62. poz. 627) a także zgodnie z ustaleniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ż. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w Ż. nr [...] z dnia [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 1994 r. Nr 8, poz. 72) po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa Usług Technicznych "[...]" w O. jako inwestora zastępczego, działającego z upoważnienia [...] S.A. w W. jako inwestora bezpośredniego, ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: stacja bazowa telefonii komórkowej sieci [...] na działce oznaczonej numerem [...] położonej w sołectwie [...]. Projektowane przedsięwzięcie polegać będzie na umieszczeniu na istniejącej wieży stacji bazowej sieci [...] w Z. o wysokości 40 m następujących anten: dwa zespoły anten sektorowych firmy Kathein typu K 739 650, zawieszone na wysokości 35 m npt skierowane na azymut 80o i 230o pracujące na paśmie 870-960 MHz; jeden zespół antenowy typu 739 630, zawieszony na wysokości 35 m npt, skierowany na azymut 320o pracujący w paśmie 870-960 MGz; trzy anteny linii radiowej typu VHLP2-130, o średnicy 265o i 350o pracujące w paśmie 13 GHz; oraz umieszczeniu na terenie wskazanej działki kontenera zawierającego urządzenia nadawczo-odbiorcze i zasilające stację. Przedmiotowa działka zlokalizowana jest w terenach oznaczonych symbolem R – tereny rolne. W zakresie warunków wynikających z przepisów szczególnych projekt inwestycji winien być opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami i normami. Nadto projektowana inwestycja winna zachować warunki zamieszczone w postanowieniu Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] Nr [...] oraz Starosty Powiatu w Z. z dnia [...] Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Ż. i nie narusza jego zasad. Z uwagi na fakt, że projektowana inwestycja zalicza się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska organ ten wystąpił do Starosty Powiatu w Z. i do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. o uzgodnienie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. W następstwie tego wystąpienia Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] uzgodnił w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych warunki zabudowy i zagospodarowania dla przedmiotowej inwestycji i wskazał, że należy zachować wolną przestrzeń od nowej zabudowy, związanej z przebywaniem ludzi o wysokości przekraczającej 31,5 m npt i w odległości do 45 m od wieży antenowej. Z kolei Starosta Powiatu [...]. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] uzgodnił w zakresie ochrony środowiska warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji i wskazał, że ludność nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego oraz inwestycja nie stanowi zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. Odwołanie od decyzji tej wniósł J. M., który stwierdził, iż jako współwłaściciel działki sąsiedniej nie może wyrazić zgody na rozbudowę i umieszczenie na istniejącej już wieży stacji bazowej anten sektorowych i radiowych powodujących szkodliwe promieniowanie dla ludzi i środowiska. Odwołujący się wskazał także, że w wyniku rozbudowy stacji bazowej anten jego działka stanie się działką nieużyteczną i bezwartościową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji tej organ odwoławczy stwierdził, że projektowane zamierzenie inwestycyjne należy do inwestycji infrastruktury technicznej. Lokalizacje tego typu inwestycji na gruntach rolnych (przy braku wyraźnie określonego w opisie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego zakazu lokalizacji obiektów budowlanych) nie naruszają ustaleń planu. W związku z tym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji. Dodatkowo organ ten wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji posiada wszystkie elementy wynikające z postanowień art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jak również zamieszczono w niej warunki takiego projektowania inwestycji by nie zostały naruszone interesy osób trzecich jak również zamieszczone w postanowieniach Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. oraz Starosty Powiatu [...]. W odniesieniu do zarzutów zamieszczonych w odwołaniu organ odwoławczy zaznaczył, że jak wynika z wniosków końcowych raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko urządzenia radiowe oraz anteny nie stanowią zagrożenia bądź niebezpieczeństwa dla otoczenia, gdyż pola o wartościach wyższych od dopuszczalnych wartości promieniowania występować będą tylko na znacznych wysokościach nad terenem (około 34,2 m npt). Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wniosła Z. M., która stwierdziła, iż jako współwłaściciel działki sąsiedniej nie może wyrazić zgody na rozbudowę i umieszczenie na istniejącej już wieży stacji bazowej anten sektorowych i radiowych powodujących szkodliwe promieniowanie dla ludzi i środowiska. Skarżący wskazał także, że w wyniku rozbudowy stacji bazowej anten jej działka stanie się działką nieużyteczną i bezwartościową. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i przytoczył analogiczną argumentację jaką zaprezentował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzającej ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W tej sytuacji stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652) właściwym sądem administracyjnym do rozpatrzenia skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom prawa. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do postanowień art. 6 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej obowiązane są do działania na podstawie przepisów prawa i stoją na straży praworządności. Zatem organy te obowiązane są przestrzegać przepisów powszechnie obowiązujących. Zgodnie z brzmieniem art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. do przepisów prawa powszechnie obowiązującego zaliczane są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia i na obszarze organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. W myśl art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, a przepis gminny jest aktem prawa miejscowego (zob. wyrok NSA z 6 maja 1999 r. sygn.akt II SA/Gd 134/97 LEX Nr 44166). Oznacza to, że organ administracji publicznej podejmując rozstrzygnięcie obowiązany jest do przestrzegania i stosowania wszystkich przepisów powszechnie obowiązujących, zatem także i aktów prawa miejscowego. Wydanie decyzji z naruszeniem przepisu zamieszczonego w akcie prawa miejscowego wyczerpuje znamiona wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa przewidziane art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a po myśli art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpatrywanej sprawie Sąd zetknął się z taką sytuacją. Zgodnie z treścią uchwały Rady Gminy w Ż. z dnia [...] ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z 1994 r. nr 8, poz. 72 o miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Ż. działka oznaczona numerem geodezyjnym [...] przeznaczona na przedmiotową inwestycję, zlokalizowana jest na terenach oznaczonych symbolem R – tereny rolne. Organy administracji publicznej przy takim oznaczeniu lokalizacji przedmiotowej działki, z uwagi na brak wyraźnego określenia w opisie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego zakazu lokalizacji obiektów budowlanych, uznały że wskazana inwestycja, zaliczana do inwestycji infrastruktury technicznej nie narusza ustaleń planu. Z takim stanowiskiem organów administracji Sąd nie może się zgodzić. Skoro z treści przywołanego planu wynika, że wskazane tereny oznaczone zostały jako tereny rolne, to oznacza, że możliwe jest tylko takie wykorzystanie przedmiotowej działki jakie zostało przewidziane w planie. Akcentowane przez organ odwoławczy, zaliczenie przedmiotowej inwestycji do infrastruktury technicznej i wywodzenie z tego dopuszczalności zlokalizowania tej inwestycji na terenach przewidzianych jako rolne, jest niedopuszczalne. Jak wynika z treści art. 10 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz linie rozgraniczające tej infrastruktury, nadto stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 11 lit. "b" wyżej wymienionej ustawy, w zależności od potrzeb ustala się granice rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej. W świetle przywołanych przepisów prawa infrastruktura techniczna winna znaleźć swoją regulację w postanowieniach planu, co jednocześnie oznacza, że w przypadku tej infrastruktury nie jest możliwe dowolne jej lokalizowanie, lecz jej lokalizacja musi wynikać z konkretnych regulacji zamieszczonych w planie. W tej sytuacji, skoro w przywołanym planie zagospodarowania przestrzennego dla gminy Ż. nie zamieszczono regulacji dotyczących infrastruktury technicznej, to oznacza, że nie jest możliwa na wskazanej działce lokalizacja tego typu inwestycji. Przedstawione powyżej rozważania pozwalają stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa, a w szczególności planu zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego. Okoliczność ta wyczerpuje znamiona stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji określone w art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie ma znaczenia, że na wskazanej działce znajduje się już stacja bazowa telefonii komórkowej, ponieważ w ramach niniejszego postępowania Sąd nie dokonywał kontroli legalności jej zlokalizowania lecz jedynie oceniał zgodność z planem zagospodarowania przestrzennego przewidywanej jej rozbudowy. Ewentualna kontrola legalności powyższej inwestycji możliwa będzie jedynie w ramach trybu nadzwyczajnego weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych. Zdaniem Sądu, zarzuty podnoszone w skardze przez skarżącą, nie mogły zostać uwzględnione, ponieważ nie miały one charakteru prawnego lecz związane są z obawami o ewentualne negatywne oddziaływanie zlokalizowanych urządzeń na zdrowie ludzi i zwierząt. Wskazywana utrata wartości działki sąsiedniej, z tą na której miała być lokalizowana inwestycja, także nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Skutkiem niniejszego wyroku jest wyeliminowanie z obrotu prawnego obu decyzji organów administracji publicznej. Sąd po myśli art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określił, że uchylona decyzja nie może być wykonywana. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 wskazanej powyżej ustawy stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...]. SW