II SA/Ka 762/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia NSA Szczepan Prax Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2004 r. sprawy ze skargi B.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę B.N. wnioskiem z dnia [...] zwrócił się do Urzędu Miejskiego w B. o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Wraz z wnioskiem złożył zaświadczenie o zarobkach, oświadczenie o posiadanych dochodach, deklarację o wysokości dochodów członków gospodarstwa domowego, protokół pomiaru powierzchni lokalu mieszkalnego i rozliczenie energii elektrycznej. Decyzją nr [...] z dnia [...] Kierownik Referatu Dodatków Mieszkaniowych, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta B. na podstawie art. 5, art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U . nr 71, poz. 734) odmówił B.N. przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że strona nie spełnia jednego z warunków ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), ponieważ powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego zajmowanego przez stronę wynosi [...] i przekracza normatywną powierzchnię określoną w art. 5 ust. 1 pkt. 1 tej ustawy dla jednej osoby (35 m²) oraz przekracza powierzchnię normatywną o większy wskaźnik procentowy od ustanowionego w art. 5 ust. 5 cytowanej ustawy tj. o więcej niż 30% ([...]). W odwołaniu z dnia [...] strona wniosła o zmianę niekorzystnej decyzji zarzucając, że rzeczywisty metraż mieszkania wynosi [...], a dochód za miesiąc [...] wyniósł [...], czyli mniej niż strona wskazała w zaświadczeniu o wysokości dochodów. Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że warunkiem powstania uprawnienia do dodatku mieszkaniowego jest spełnienie przesłanek wymienionych w art. 2 ust. 1 i art. 16 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych( Dz. U. nr 71, poz. 734 z późn. zmianami), a ustawodawca nie przewidział żadnych odstępstw od ustalonych warunków w zakresie przekroczenia normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego powiększonej o wskazany procent, dlatego powoduje to nie możność przyznania stronie dodatku mieszkaniowego. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i domagał się przyznania dodatku mieszkaniowego. Podtrzymał argumentację przytoczoną w odwołaniu i zarzucił, że decyzje obu instancji błędnie zinterpretowały przepisy prawa, gdyż ustawa ta nie służy osobom najbiedniejszym. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniosło, że skarżący nie spełnił wymogów do otrzymania świadczenia z powodu przekroczenia o więcej niż 30% powierzchni normatywnej lokalu mieszkalnego oraz że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego skarżącego przekracza 60%. Organ odwoławczy przywołał ponadto okoliczności i argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzając, że nie znajduje podstaw do zmiany tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.(Dz. U. nr 78, poz.483, z 2001 r. nr 28, poz.319)zostało wprowadzone dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne i od 1 stycznia 2004 r. nie obowiązuje ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym( Dz. U. nr 74,poz.368 z późn. zmianami). Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiotowa skarga z uwagi na datę jej wniesienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego ([...]) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 p.s.a uznał, że skarga B.N. nie zasługuje na uwzględnienie. W dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywała ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U . nr 71, poz. 734 z późn. zmianami), która w art. 2, 5 , 6, 7 i 17 regulowała zasady przyznawania i wypłacania dodatków mieszkaniowych osobie spełniającej łącznie dwa kryteria: powierzchniowe i dochodowe. Celem omawianej ustawy jest wsparcie osób, które znajdują się w trudnej sytuacji materialnej i nie są w stanie pokryć bieżących wydatków za zajmowany lokal mieszkalny. Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 cytowanej ustawy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego dla jednej osoby nie może przekraczać 35 m kw. Ustawodawca dopuszcza możliwość przekroczenia takiej powierzchni, nie więcej jednak niż o 30%. Oznacza to, że dodatek mieszkaniowy nie przysługuje osobie prowadzącej jednoosobowe gospodarstwo domowe, jeśli powierzchnia zajmowanego lokalu przekracza 45,5 m². Natomiast dodatek mieszkaniowy przysługuje , gdy powierzchnia użytkowa nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60 %. Poza sporem pozostaje w sprawie fakt, że łączna powierzchnia pokoi i kuchni zajmowana przez skarżącego wynosi [...] i tym samym przekracza 60% udziału w powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, a okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W świetle przedstawionego stanu prawnego uznać trzeba, że lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącego nie spełnia określonych powyżej warunków ustawowych i dlatego rozstrzygnięcie podjęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w trybie art. 138 § pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego było legalne. Z uregulowań zawartych w art. 7 ust. 1, art. 9 ust.1 pkt 4 i ust. 2 pkt 4 omawianej ustawy oraz § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych ( Dz. U . nr 156, poz. 1817) wynika, że wnioskodawca w celu otrzymania dodatku mieszkaniowego zobowiązany jest złożyć ważną deklarację, w której znajduje się oświadczenie o dochodach w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku. Zarzut wskazywany w odwołaniu od decyzji I instancji dotyczący podania przez skarżącego wyższego dochodu za miesiąc [...] niż faktycznie osiągnięty w tym miesiącu nie jest zasadny, gdyż skarżący w dniu [...] złożył wniosek wraz z zaświadczeniem o wysokości dochodów za miesiąc [...], [...] i [...]. Ponadto rozbieżność w postaci wielkości 0,30 m² zajmowanej przez skarżącego powierzchni lokalu mieszkalnego ( [...] czy [...] ) nie ma znaczenia w procentowym udziale powierzchni użytkowej lokalu określonego w omawianych wyżej przepisach ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne sprawy należy stwierdzić, że podjęte w sprawie rozstrzygnięcie jest zgodne z obowiązującym prawem. Dlatego na mocy art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) orzeczono, jak w sentencji.