II SA/Ka 797/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie: NSA Łucja Franiczek WSA Stanisław Nitecki /spr./ Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu postanawia umorzyć postępowanie sądowe Burmistrz Miasta Ż. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 40 ust. 1, 3, art. 42 ust. 1 i art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139/ oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego ustalił na rzecz "[...] " Sp. z o.o. w Ż. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji: adaptacja hali warsztatowej na dyskotekę na terenie działki o numerze ewidencyjnym –[...] położonej w Ż. przy ul. [...] . Według Planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego miasta Ż. z dnia [...] teren wnioskowanej inwestycji znajduje się w obszarze jednostki urbanistycznej o symbolu H32PP, PE, PB, S, TS – Przemysł, składy, budownictwo w stanie istniejącym koncentracja przemysłu, składów i baz. Adaptacja stanu istniejącego. Uzupełnienie wolnych terenów wyżej wymienionej funkcji. Adaptacja i modernizacja obiektów istniejących. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że skoro planowana inwestycja zgodna jest z przepisami planu zagospodarowania przestrzennego, to protesty ze strony społeczności lokalnej nie mogą zostać uwzględnione. Od decyzji tej odwołanie wniósł B. B., który wyraził niezadowolenie z podjętej decyzji i wskazał, że zamierzona decyzja jest sprzeczna z zapisem miejscowego planu, gdyż nie do przyjęcia jest pogląd, że usługi rozrywkowe zawierają się w określeniu przemysł, skład czy budownictwo, na potwierdzenie tego stanowiska przytoczył pogląd wyrażony w orzecznictwie sądownictwa administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 40 ust. 1, art. 43 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że choć jednostka strukturalna planu określa podstawowe przeznaczenie przedmiotowego terenu /przemysł, składy, budownictwo/, to jednocześnie zawiera w swojej treści zapis dotyczący możliwości adaptacji i modernizacji obiektów istniejących. Powyższe zapisy planu pominął w swoim odwołaniu skarżący, a zapisy te należy interpretować dosłownie, jako przystosowanie do innego użytku. W konsekwencji prowadzi to ten organ do wniosku, że istniejący obiekt może być przeznaczony na działalność rozrywkową, albowiem ustalenia planu nie ograniczają możliwych sposobów adaptacji. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł B. B. wnosząc o jej uchylenie jako sprzecznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący w swojej skardze przywołał analogiczną argumentację jak tą, którą zaprezentował w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a ponadto wskazał, że nie do przyjęcia jest pogląd zaprezentowany przez organ odwoławczy, że adaptacja stanu istniejącego oznacza, że istniejące już budynki mogą być adaptowane na dowolne cele, gdyż jego zdaniem adaptacja winna być wykonana w zakresie podstawowego przeznaczenia terenu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy przywołał argumentację zamieszczoną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia [...] skarżący poinformował Sąd, że cofa skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Skarżący nie podał żadnych przyczyn cofnięcia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. W konsekwencji oznacza to, że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości /Dz.U. Nr 72, poz. 652/ sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Po myśli art. 60 wyżej wymienionej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. W rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż strona postępowania w sposób skuteczny cofnęła skargę. Przeprowadzona analiza cofnięcia skargi pozwoliła stwierdzić, że cofnięcie to nie zmierza do obejścia prawa, jak również nie prowadzi do utrzymania w mocy uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego dotkniętej wadą nieważności. Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy postanowić jak w sentencji. SJ/