II SA/Ka 8/02

Dnia 23 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie: NSA Wiesław Morys Asesor WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr) Protokolant: Sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2004 roku sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.-B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie prawa jazdy postanawia: umorzyć postępowanie. Decyzją z dnia [...] Starosta P. na podstawie art. 122 ust. 1 pkt. 4 i art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 98, poz. 602 z późn. zmianami) cofnął Z. Z. od dnia [...] prawo jazdy kat. B i C nr [...] wydane w dniu [...] przez Prezydenta Miasta T. do czasu przedłożenia badania lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Strona wniosła odwołanie od decyzji. Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i w uzasadnieniu wskazał, że brak jest przesłanek do odstąpienia od żądania potwierdzenia stanu zdrowia strony oraz do odstąpienia od rygoru natychmiastowej wykonalności, dlatego też nie ma podstaw do uwzględnienia odwołania strony. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z Kodeksem postępowania administracyjnego. W piśmie z dnia [...] skarżący wskazał, że odpowiednie badanie dla kierowców było przeprowadzone z wynikiem korzystnym dla skarżącego i że nie zrobiono badania krwi. Następnie w piśmie z dnia [...] skarżący ponownie wyjaśnił, że podstawą zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. jest nierzetelność administracji i nie pobranie krwi podczas badania lekarskiego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, nie znajdując podstaw do zmiany niekorzystnej dla skarżącego decyzji i powołał się na to, że wymagane orzeczenie lekarskie skarżący "zastąpił" pismem informacyjnym Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy – Wojewódzkiej Poradni dla Kierowców w S. z dnia [...] adresowanym do Starosty P. Na rozprawie sądowej w dniu[...]. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach skarżący Z. Z. oświadczył, że cofa skargę w przedmiotowej sprawie z tego powodu, że zdaje sobie sprawę, iż nie wypełnił wszystkich obowiązków, a w szczególności nie uzyskał koniecznych badań lekarskich i ostatecznego orzeczenia w zakresie zdolności do kierowania pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.(Dz. U. nr 78, poz.483,z 2001 r. nr 28,poz.319) zostało wprowadzone dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne i od 1 stycznia 2004 r. nie obowiązuje ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym( Dz. U. nr 74,poz.368 z późn. zmianami). Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.s.a. Przepisy te mają zastosowanie do przedmiotowej skargi z uwagi na datę jej wniesienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego tj. [...]oraz fakt, że wniosek skarżącego zgłoszony został na rozprawie sądowej w dniu [...]. Przepis art. 60 p.s.a. uprawnia skarżącego do cofnięcia skargi. Cofnięcie skargi jest dla sądu wiążące, z wyjątkiem przypadków jeżeli zmierzałoby ono do obejście prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Uwzględniając treść oświadczenia skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi złożone samodzielnie i stanowczo na rozprawie sądowej, nie można uznać, że takie działanie skarżącego zmierza do obejścia prawa. Mając na uwadze treść oświadczenia i motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia nie sposób uznać, że cofnięcie skargi spowoduje utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności, dlatego też dokonane cofnięcie skargi jest skuteczne. W tym stanie faktycznym i prawnym wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane w art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a. Dlatego też kierując się wskazanymi wyżej okolicznościami faktycznymi i prawnymi Sąd uznał, że spełniona została przesłanka stanowiąca warunek umorzenia postępowania i na podstawie art. 60 i 161 § 1 pkt 1 p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.