II SA/Ka 800/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant stażysta Jolanta Czarnata po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2005 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...] r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w P. odmówił przyznania J. M. zasiłku stałego wyrównawczego. W ustawowym terminie zostało wniesione od tej decyzji odwołanie podpisane przez ojca wnioskodawczyni, który określił się także jako jej opiekun. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzyło postępowanie odwoławcze. Kolegium stwierdziło, że ojciec wnioskodawczyni B. C. nie jest stroną postępowania administracyjnego, nie jest też przedstawicielem ustawowym córki, ani nie dysponuje jej pełnomocnictwem. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. M., w której imieniu działał jej ojciec na podstawie dołączonego pełnomocnictwa, wniosła o przyznanie jej przedmiotowego zasiłku. Skarżąca podniosła m.in., że w toku postępowania administracyjnego złożona została kserokopia jej upoważnienie dla ojca. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie może się ostać, bowiem zapadła z naruszeniem prawa procesowego. W szczególności należy stwierdzić, że nie wystąpiły warunki do umorzenia postępowania odwoławczego. Wprawdzie B. C. istotnie nie dysponował przymiotem strony, skoro przedmiotem postępowania było świadczenie na rzecz jego córki, jednak przedwczesne było ustalenie, że działał on bez jej pełnomocnictwa. W pierwszym rzędzie należy jednak wskazać inną okoliczność. Otóż zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. (j.t. Dz.U. Nr 64 z 1998 r., poz. 414 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania zaskarżonej decyzji, do postępowania w sprawie świadczeń pomocy społecznej mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z tej ustawy. W zakresie postępowania odwoławczego przepisem szczególnym jest art. 44 tej ustawy, według którego odwołanie może złożyć również inna osoba za zgodą osoby ubiegającej się o świadczenie. W sytuacji zatem, gdy odwołanie złożył ojciec skarżącej, należało go wezwać do oświadczenia, czy odwołanie wniósł jako pełnomocnik skarżącej – i wówczas wezwać go w trybie art. 64 § 2 kpa do złożenia pełnomocnictwa, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania, czy też wniósł je w trybie art. 44 ustawy o pomocy społecznej. W tym ostatnim przypadku konieczne byłoby zwrócenie się do skarżącej o złożenie oświadczenia, czy wyraża zgodę na złożenie tego odwołania, skoro zgoda taka nie została dołączona do odwołania. Dopiero negatywna odpowiedź skarżącej mogłaby prowadzić do wniosku, że odwołanie pochodzi od osoby nielegitymowanej. Poniechanie wskazanych czynności prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przy rozpatrywaniu sprawy przez organ odwoławczy kwestia reprezentacji skarżącej będzie już bezprzedmiotowa, bowiem do skargi dołączone zostało pełnomocnictwo dla jej ojca do występowania w jej imieniu we wszystkich sprawach dotyczących zasiłków z pomocy społecznej. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.), w zw. z art. 97 § 1 Przepisów wprowadzających (Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1271 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. SW