II SA/Ka 867/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia NSA Zofia Borowicz /spr./ Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska Protokolant st. sekr. sąd. Urszula Smykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2004 r. sprawy ze skargi Z.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w sprawie o rejestrację pojazdu 1) uchyla zaskarżoną decyzję 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę [...] /[...]/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 157 § 1 i 2 kpa oraz art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 68 ust. 1, 2 i 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. Nr 98, poz. 602 ze zm./ i § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów /Dz.U. Nr 59, poz. 632/ stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...]r. o rejestracji samochodu [...] o nr rej. [...] jako samochodu ciężarowego uniwersalnego, zawartej w dowodzie rejestracyjnym pojazdu serii [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu powołując się na: zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia [...]r., załącznik do w.w. zaświadczenia tj. opis zmian dokonanych w pojeździe z dnia [...]r., ocenę zespołu Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego w K. z dnia [...]r. wywiódł, że z dokumentów tych wynika, iż w przedmiotowym pojeździe wnętrze zostało w części tylnej przebudowane, przystosowane do przewozu ładunków. Za tylnymi siedzeniami na całej wysokości zamontowano stałą przegrodę, wykonaną z siatki stalowej, umocowanej na ramie stalowej. Za przegrodą na płaskiej podłodze powierzchni ładunkowej ułożono wykładzinę gumową. Organ stwierdził, że na podstawie w.w. dokumentów na wniosek Z.N. z dnia [...]r. Urząd Miasta M. wydał dowód rejestracyjny serii [...], w którym wpisano adnotację o rejestracji przedmiotowego samochodu [...], jako samochodu ciężarowego uniwersalnego. Organ wywiódł, że w świetle art. 68 ust. 8, art. 72 ust. 1 pkt 3 i art. 78 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. Nr 98, poz. 602 ze zm./ oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów /Dz.U. Nr 59, poz. 632 ze zm./ warunkiem dokonania zmiany w dowodzie rejestracyjnym rodzaju i przeznaczenia pojazdu, z samochodu osobowego na ciężarowy specjalizowany jest dołączenie nowego świadectwa homologacji na dany typ pojazdu. Według art. 69 ust. 9 cyt. ustawy obowiązek uzyskania nowego świadectwa homologacji przez producenta lub importera istnieje także w razie wprowadzenia zmian w typie pojazdu w porównaniu z wcześniej homologowanym. Przy uwzględnieniu treści § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 października 1999 r. w sprawie homologacji pojazdów /Dz.U. Nr 91, poz. 1039/ producentem jest też podmiot odpowiedzialny za wszystkie aspekty procesu homologacji typu i zapewnienie zgodności produkcji. Przy dokonywaniu zmiany w typie pojazdu obowiązek uzyskania nowego świadectwa homologacji ciąży na podmiocie dokonującym takiej zmiany i dopiero spełnienie tego wymogu umożliwia właścicielowi zarejestrowanie pojazdu lub wprowadzenie zmiany w jego dowodzie rejestracyjnym. Powyższe wymogi odnoszą się również do sytuacji, gdy takiej zmiany dokonuje właściciel pojazdu. Organ powołał się przy tym na uchwałę składu Pięciu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2000 r., OPK 17/2000. W konsekwencji tych rozważań organ uznał, że w rozpatrywanej sprawie właściciel nie przedstawił świadectwa homologacji uprawniającego organ rejestrujący do zarejestrowania przedmiotowego pojazdu jako ciężarowego – po przeróbkach wymagających takiego świadectwa. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Z.N. zarzucił, że zaskarżona decyzja jest niesłuszna, gdyż została wydana w oparciu o uchwałę NSA przedstawiającą odmienną od dotychczasowej interpretację przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Decyzja ta uznając prawomocną decyzję narusza Konstytucję oraz art. 156 § 1 kpa, gdyż trudno uznać, że organy rejestrujące przedmiotowy samochód wydały decyzję z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie odwołującego zaskarżona decyzja powinna być uchylona, a postępowanie umorzone. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. na podstawie art. 127 § 3 i 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa utrzymało w całości zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podkreśliło, że w wyniku wniosku Urzędu Skarbowego w M. zostało wszczęte postępowanie w przedmiotowej sprawie. Zaskarżoną decyzją stwierdzono nieważność decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...]r. o rejestracji samochodu, uznając, że czynność objęta sentencją weryfikowanego orzeczenia została podjęta z rażącym naruszeniem prawa. Kolegium podkreśliło, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż w istniejącym stanie faktycznym za podstawę rejestracji przedmiotowego pojazdu na rzecz Z.N. – ze względu na uchybienie w postępowaniu rejestracyjnym na rzecz poprzedniego właściciela tego pojazdu – musi być uznane świadectwo homologacji. Kolegium podkreśliło, że poprzedni właściciel przedmiotowego pojazdu, na skutek dokonania w nim konkretnych przeróbek, uzyskał status producenta w rozumieniu art. 68 ust. 2 ustawy prawo o ruchu drogowym. Przedmiotowy pojazd uzyskał homologację jako osobowy i jako taki typ pojazdu został zarejestrowany – decyzją Starosty Powiatu w W. z dnia [...]r. o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz M.S. Następnie M.S. złożył wniosek o dokonanie w dowodzie rejestracyjnym tego pojazdu zmiany wpisu dotyczącego rodzaju pojazdu – samochodu osobowego na ciężarowy specjalizowany. Do wniosku dołączył zaświadczenie z dnia [...]r. o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu określające zakres zmian dokonanych w pojeździe. Zmiany te doprowadziły zmianę funkcji przedmiotowego samochodu z osobowego na ciężarowy, co oznacza, że w pojeździe dokonano przeróbek, a to zobowiązuje do przedstawienia świadectwa homologacji na nowy typ pojazdu przy zgłaszaniu do rejestracji. Takie działanie stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, gdyż omawiana decyzja pozostaje w jawnej sprzeczności z przepisami prawa, a jej skutki nie dają się pogodzić z wymaganiami praworządności. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Z.N. wniósł o jej uchylenie i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze przychyliło się do wniosku Urzędu Skarbowego w M. i stwierdziło nieważność wnioskowanej decyzji, czym jaskrawo naruszyło obowiązujące prawo. Za wadliwy uznał skarżący pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skoro decyzja Starosty Powiatu w W. z dnia [...]r. o przerejestrowaniu samochodu osobowego na ciężarowy z wniosku pierwszego nabywcy została wydana z naruszeniem prawa, to skutki nieprawości tej decyzji należy przenieść na skarżącego jako następnego właściciela, który zakupił przedmiotowy pojazd w dobrej wierze. Skarżący zarzucił też, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie wzięto pod uwagę decyzji Ministra Finansów odnośnie wykładni art. 14 Ordynacji Podatkowej, iż na samochody zakupione przed 1 stycznia 2001 r., a potem przerobione na ciężarowe, przysługuje prawo do odliczeń podatku VAT. Kwestia ta winna spowodować, zgodnie z wytycznymi Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, wycofanie wniosku przez Urząd Skarbowy w M o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie prezentując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone. Zatem stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ podlega ona rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ - zwanej dalej p.s.a. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269 Sąd Administracyjny dokonuje kontroli aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.s.a. pod względem zgodności z prawem. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie spełnia ona wymogów prawa. W pierwszym rzędzie należy odnieść się do zarzutu, który należało zakwalifikować jako naruszenie art. 157 § 2 kpa w zw. z art. 28 kpa, a to wobec wszczęcia postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie na wniosek Urzędu Skarbowego w M. Otóż zarzut ten nie w pełni jest trafny, aczkolwiek stanowisko organu orzekającego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie jest w tej kwestii jednoznaczne i może rodzić powyższe wątpliwości. Wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności następuje na wniosek lub z urzędu /art. 157 § 2 kpa/. Stroną, jak stanowi art. 28 kpa, jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny jest kategorią normatywną, mającą swe źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy i stanowiących podstawę prawną jej rozstrzygnięcia, zarazem ściśle związaną z przedmiotem prowadzonego postępowania. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo co ustalić przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Z przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym /t.j. z 2003 r. Dz.U. Nr 58, poz. 515 ze zm./ oraz aktów wykonawczych do niej nie wynika aby postępowanie w sprawie rejestracji pojazdów dotyczyło jakichkolwiek prawem chronionych interesów czy obowiązków urzędów skarbowych. Celem postępowania rejestracyjnego jest jedynie dopuszczenie do ruchu pojazdu stanowiącego własność wnioskodawcy oraz spełniającego określone wymogi techniczne /art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym/ nie zaś ochrona interesów fiskalnych Skarbu Państwa. Kwestie podatkowe rozstrzygane są w odrębnym postępowaniu i nie pozostają w żadnym związku z dopuszczeniem pojazdu do ruchu. Obowiązek podatkowy łączy się bowiem z nabyciem a nie rejestracją pojazdu /por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1998 r. sygn. akt II SA 107/98, lex nr 41685/. Oznacza to, że wniosek Zastępcy Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...]r. nie mógł skutkować automatycznie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zakwestionowanej decyzji. Powinien natomiast stanowić sygnał dla rozważenia zasadności wszczęcia w tej sprawie postępowania nadzorczego z urzędu. W ocenie Sądu, aczkolwiek organ orzekający w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wywiódł, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o zarejestrowanie przedmiotowego samochodu zostało wszczęte w wyniku wniosku Urzędu Skarbowego, jednakże nie wynika z akt administracyjnych czy podmiot ten występował w tym postępowaniu na prawach strony w rozumieniu art. 28 kpa. Oznaczałoby to, że organ orzekający pisemny wniosek Zastępcy Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...]r. w istocie rzeczy potraktował jako sygnał dla rozważenia zasadności wszczęcia w tej sprawie postępowania nadzorczego z urzędu, czemu jednak nie dał precyzyjnego wyrazu w zaskarżonej decyzji. Stanowisko organu orzekającego powinno zatem w tej kwestii być jednoznaczne i zrozumiałe dla stron postępowania oraz sądu. Proceduralna podstawa zaskarżonej decyzji zawarta jest natomiast w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Rejestrację pojazdów regulują przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Z przepisu art. 73 ust. 1 tej ustawy wynika, iż rejestracji pojazdu dokonuje się w formie decyzji administracyjnej /por. uchwala NSA z dnia 15 listopada 1999 r. sygn. akt OPK 24/99, ONSA 2000/2/54/. Przepisy art. 68 ust. 9, art. 72 ust. 1 i art. 73 ust. 1 omawianej ustawy wskazują, że tryb decyzyjny przewidziany jest także dla wprowadzenia zmiany danych technicznych pojazdu w dowodzie rejestracyjnym, dotyczących rodzaju i przeznaczenia pojazdu /por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 1141/01, nie publ./. Na gruncie tych uregulowań za prawidłowy należy uznać pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż warunkiem wydania decyzji akceptującej przeprowadzone zmiany konstrukcyjne, było dołączenie nowego świadectwa homologacji na dany typ pojazdu. Przepis art. 68 ust. 9 Prawa o ruchu drogowym stanowi, że w razie wprowadzenia zmian w typie pojazdu, przedmiocie wyposażenia lub części wpływających na zmianę warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa homologacji, producent lub importer jest obowiązany uzyskać nowe świadectwo homologacji na dany typ pojazdu, przedmiot wyposażenia lub części. To, czy zmiana rodzaju pojazdu z osobowego na ciężarowy jest zmianą w typie pojazdu, nie wynika wprost z przytoczonego przepisu ustawy. Przed wejściem w życie z dniem 18 listopada 1999 r., wydanego w oparciu o upoważnienie zawarte w art. 68 ust. 13 Prawa o ruchu drogowym, rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 października 1999 r. w sprawie homologacji pojazdów /Dz.U. Nr 91, poz. 1039/ w orzecznictwie przyjmowano, że pojęcie typu pojazdu obejmowało także jego rodzaj. Jak trafnie zauważył organ orzekający, w świetle art. 68 ust. 9, art. 72 ust. 1 pkt 3 i art. 78 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów /Dz.U. Nr 59, poz. 632 ze zm./ warunkiem dokonania zmiany w dowodzie rejestracyjnym rodzaju i przeznaczenia pojazdu, z samochodu osobowego na ciężarowy specjalizowany, jest dołączenie nowego świadectwa homologacji na dany typ pojazdu /por. uchwała 5 Sędziów NSA z dnia 23 października 2000 r. sygn. akt OPK 17/00, ONSA 2001/2/62/. Niewystarczające w tym zakresie, było przedstawienie zaświadczenia o wyniku badań technicznych pojazdu. Dodać należy, że przepis § 3 pkt 6 cyt. rozporządzenia w sprawie homologacji pojazdów stanowi, że określenie typu pojazdu oznacza pojazdy jednej kategorii, które nie różnią się pod względem istotnych cech określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia, typ pojazdu może zawierać warianty oraz wersje. Załącznik nr 2 definiuje kategorie pojazdów. Z mocy § 1 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 samochody osobowe zalicza się do kategorii M1, zaś samochody ciężarowe do kategorii N. Skoro samochody osobowe i ciężarowe należą do różnych kategorii, to zmiana kategorii oznacza zmianę typu pojazdu. Należy w tym miejscu zwrócić ponadto uwagę na uchwałę 5 Sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2000 r. sygn. akt OPK 18/00 /ONSA 2001/3/102/, w której stwierdzono, że stosownie do art. 68 ust. 1, 2 i 9 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 3 pkt 1, 6 i 9 cyt. rozporządzenia w sprawie homologacji pojazdów, podmiot dokonujący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zmiany rodzaju oraz przeznaczenia pojazdu samochodowego osobowego po pierwszej rejestracji na ciężarowy uniwersalny ma obowiązek uzyskania nowego świadectwa homologacji. W uzasadnieniu omawianej uchwały Sąd podkreślił, że przy dokonywaniu zmiany w typie pojazdu obowiązek uzyskania nowego świadectwa homologacji ciąży na podmiocie dokonującym takiej zmiany i dopiero spełnienie tego warunku umożliwi wprowadzenie odpowiedniej zmiany w dowodzie rejestracyjnym. Chodzi o zmiany, o których mowa w art. 78 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy oraz § 14 ust. 2 cyt. rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, ich zgłoszenie wymaga załączenia dokumentów potwierdzających, że są one dokonane zgodnie z przepisami określającymi warunki techniczne pojazdu. Powyższe wymagania odnoszą się również do sytuacji, gdy takiej zmiany dokonuje właściciel pojazdu w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy nie można odmówić słuszności zarzutom skarżącego, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miały okoliczności odnoszące się do poprzedniej rejestracji przedmiotowego samochodu. Organ orzekający zwrócił częściowo uwagę na wskazane okoliczności, reprezentując jednakże pogląd, że uchybienia w postępowaniu rejestracyjnym na rzecz poprzedniego właściciela pojazdu skutkują stwierdzeniem nieważności decyzji o rejestracji tegoż pojazdu na rzecz skarżącego. W ocenie Sądu pogląd ten nie zasługuje na uwzględnienie, jeżeli się zważy, że na gruncie uregulowań art. 68 ust. 9, art. 72 ust. 1 i art. 73 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym tryb decyzyjny przewidziany jest nie tylko dla rejestracji pojazdu ale także dla wprowadzenia zmiany danych technicznych pojazdu w dowodzie rejestracyjnym, dotyczących rodzaju i przeznaczenia pojazdu. Podkreślenia wymaga, że w.w. uchwały NSA z dnia 23.10.2000 r. i 18.12.2000 r. /sygn. OPK 17/00 i OKK 18/00/ zostały podjęte w sprawach o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej o dokonaniu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu zmiany jego rodzaju i przeznaczenia z samochodu osobowego na ciężarowy. Zatem rozstrzygnięcie, czy zakwestionowana przez organ nadzoru decyzja o rejestracji przedmiotowego pojazdu została wydana z rażącym naruszeniem prawa wymagało uprzednio wszechstronnego i wnikliwego wyjaśnienia wszystkich okoliczności związanych z poprzednią rejestracją tegoż samochodu. Wyjaśnienie tych kwestii pozwoliłoby bowiem rozstrzygnąć, przy wydaniu której decyzji dotyczącej rejestracji bądź zmian w dowodzie rejestracyjnym, doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Z akt sprawy wynikałoby, iż skarżący w dniu [...]r. zakupił przedmiotowy samochód. Do wniosku o jego rejestrację zgłoszonego w dniu [...]r. załączył rachunek zakupu, dowód rejestracyjny serii [...] wystawiony na nazwisko M.S., tablice rejestracyjne nr [...] i kartę pojazdu nr [...]. Zatem skarżący dysponował dowodem rejestracyjnym uzyskanym od poprzedniego właściciela. Z załączonej do akt kserokopii tegoż dowodu rejestracyjnego wynikałoby, że przedmiotowy pojazd został po raz pierwszy zarejestrowany w dniu [...]r. W dowodzie tym, w rubryce "rodzaj pojazdu i przeznaczenie" widnieje wpis: "s. cięż. specjal. uniwersalny". Z faktury VAT nr [...] wystawionej w dniu [...]r. wynika, że przedmiotowy samochód oznaczono jako ciężarowy. Nadto z kserokopii dowodu rejestracyjnego złożonego do akt na nazwisko M.S. wynikałoby, że w dniu [...]r. dokonano zmiany wpisu dotyczącego rodzaju pojazdu z samochodu osobowego na ciężarowy. Zebrane w sprawie dokumenty nie wskazywały, aby skarżący przy wniosku o rejestrację przedmiotowego samochodu ubiegał się o dokonanie zmiany w dowodzie rejestracyjnym rodzaju i przeznaczenia przedmiotowego samochodu. Dowody te wskazywałyby, że o zmianę taką ubiegał się poprzedni właściciel samochodu, M.S., który prowadził działalność gospodarczą w zakresie modyfikacji pojazdów samochodowych itp. Zarówno bowiem zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu w dniu [...]r. załącznik do tego zaświadczenia jak i ocena Zespołu Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego z dnia [...]r. nie były załączone przez skarżącego do wniosku o rejestrację pojazdu, lecz zostały one przedłożone do organu rejestrującego przez poprzedniego właściciela pojazdu. Nadto należy zauważyć, że z akt sprawy wynikałoby, iż skarżący w dniu [...]r. złożył wniosek o rejestrację przedmiotowego pojazdu i prawdopodobnie w tym dniu otrzymał tzw. pozwolenie czasowe o jakim mowa w art. 74 ust. 2 pkt 1 /w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania/ w celu ustalenia praw własności pojazdu. Otrzymał wówczas tablice rejestracyjne o nr [...]. Natomiast dopiero w dniu [...]r. został wydany dowód rejestracyjny nr [...] dotyczący rejestracji samochodu [...] o nr rej. [...]. Zatem decyzja dotycząca rejestracji przedmiotowego samochodu na rzecz skarżącego została wydana dopiero [...]r. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r., którą następnie utrzymało w mocy, stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta M. z dna [...]r. a nie z dnia [...]r. W tym zakresie sprawa zatem wymagała też wyjaśnienia. Kontrola legalności decyzji rozstrzygającej o rejestracji przedmiotowego samochodu powinna uwzględniać stan prawny w okresie jej wydania. W konsekwencji tych rozważań stwierdzić należy, że w ocenie Sądu orzekającego, wydanie z naruszeniem art. 68 ust. 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym i § 3 pkt 6 cyt. rozporządzenia w sprawie homologacji pojazdów oraz § 1 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 załącznika do tego rozporządzenia, decyzji o rejestracji pojazdu bądź o zmianie w dowodzie rejestracyjnym, danych dotyczących rodzaju i przeznaczenia pojazdu, z samochodu osobowego na ciężarowy, bez uzyskania nowego świadectwa homologacji, stanowiło rażące naruszenie prawa. Jednakże w prowadzonym w trybie nadzoru postępowaniu, obowiązkiem organu orzekającego jest ustalenie dokładne stanu faktycznego i rozstrzygnięcie czy przy wydaniu kwestionowanej decyzji ostatecznej doszło do jej wydania z rażącym naruszeniem prawa czy też z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 kpa została wydana inna decyzja odnosząca się do przedmiotowego samochodu. W tym miejscu wypada bowiem zwrócić uwagę na treść art. 145 § 1 pkt 8 kpa i pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 5 lipca 1996 r. /III ARN 21/96 OSNC 1997, Nr 3, poz. 32/, iż stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą została wydana decyzja w innej sprawie, stanowi podstawę wznowienia postępowania, nie uzasadnia natomiast stwierdzenia nieważności tej drugiej decyzji. Ponieważ w ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa a w konsekwencji art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy dlatego na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p,s.a. orzeczono jak w sentencji. Z uwagi na fakt, że mocą uchylonej decyzji organ orzekający rozstrzygał o uprawnieniach skarżącego, a uwzględnienie skargi wpływa na jej wykonanie, dlatego Sąd po myśli art. 152 p.s.a. orzekł, że uchylona decyzja nie może być wykonana przed uprawomocnieniem się wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 209 i 210 p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań Sądu. Ponadto wymaga wyjaśnienia jeszcze jedna kwestia. W aktach sprawy znajduje się pismo z dnia [...]r. skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a podpisane przez Naczelnika Wydziału Spraw Obywatelskich z upoważnienia Prezydenta Miasta M., zatytułowane "wnoszę o ponowne rozpatrzenie sprawy..." Należało wyjaśnić czy pismo to stanowi wniosek o jakim mowa w art. 127 § 1 kpa i czy zostało wniesione przez uprawniony podmiot. Stosownie do art. 134 kpa w postępowaniu wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Niedopuszczalność odwołania może zaś wynikać m.in. z przyczyn o charakterze podmiotowym. Z mocy art. 127 § 3 zd. 2 kpa do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji. SJ