II SA/Ka 873/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Asesor WSA Iwona Bogucka Sędzia WSA Włodzimierz Kubik /spr./ Protokolant ref. staż. Anna Trzuskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2005 r. sprawy ze skargi A.S., M.S. P.J. i W.D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę o d d a l a s k a r g ę SJ/ Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta C. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej do budynku sklepowego i gospodarczo-magazynowego na nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] oznaczonej jako działki [...] ( [...] ) i [...]. Wniosek o udzielenie pozwolenia złożyli W. i M.S. Inwestorzy przedłożyli odpisy ksiąg wieczystych Kw. [...] i Kw. [...] urządzonych dla nieruchomości, na których miało zostać wybudowane przyłącze wodno-kanalizacyjne. Z odpisów tych wynikało, że współwłaścicielami działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] byłi inwestor W.S. oraz skarżący jego brat M.S. (po ½ części). Z kolei działki oznaczone numerami [...] [...] i [...] w 2/4 części były objęte małżeńską wspólnością ustawową inwestorów M. i W.S. oraz w 1/4 części stanowiły własność W. i M.S. Do wniosku inwestorzy dołączyli także odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] (sygn. akt [...] ) zobowiązujący M.S. do złożenia oświadczenia o wyrażeniu zgody na realizację przedmiotowych przyłączy na działkach, których był on współwłaścicielem. Przedłożona została też zgoda Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w C. z dnia [...] na realizację przyłączy wodno-kanalizacyjnych na wydzielonej pod ul [...] działce nr [...] stanowiącej własność Gminy C. Od decyzji tej odwołał się brat inwestora M.S. wraz z córką A.S. domagając się jej uchylenia. Odwołujący się podnieśli, że inwestorzy nie są jedynymi właścicielami nieruchomości, na której mają być zrealizowane przyłącza. Nadto wskazali, że M. i W.S. posługują się aktem notarialnym nr [...] z dnia [...], na mocy którego nabyli oni od E.M. prawo własności m.in. 2/4 udziału w nieruchomości oznaczonej jako działki [...]. Nadto odwołujący się wskazali, że woda do budynku położonego przy ul [...] jest od [...] czerpana ze studni, a decyzja o pozwoleniu na budowę przyłącza wodnokanalizacyjnego służy "niszczeniu cudzego dobytku". Zaskarżoną decyzją wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. nr 106, poz. 1126 ze zm.) Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ ten wskazał, że decyzja pierwszoinstancyjna jest zgodna z przepisami ustawy Prawo budowlane. Inwestorzy składając wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowych przyłączy wykonują też nałożony na właścicieli nieruchomości obowiązek przyłączenia do sieci zawarty w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. nr 132, poz. 622 ze zm.). Skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego została wniesiona przez M.S. i jego córkę A.S., a nadto przez najemców lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku przy ul [...] W.D. oraz P.J. W skardze podniesione zostały te same argumenty co w odwołaniu. Nadto skarżący wskazali, że toczą się przed sądem powszechnym postępowania dotyczące wiarygodności przedłożonych przez inwestorów dokumentów potwierdzających ich prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz postępowanie związane ze zniesieniem współwłasności nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. W swojej odpowiedzi podał on, że zaskarżona decyzja, w związku z wnioskiem M.S. o stwierdzenie jej nieważności, była także przedmiotem postępowania przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Warszawie. Decyzją z dnia [...] organ ten w oparciu o art. 157 § 1 i 158 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. odmówił stwierdzenia jej nieważności. W ślad za złożoną skargą M.S. skierował na adres Sądu szereg pism, a to z dnia [...] i [...], do których dołączył on obszerne załączniki. Na adres Sądu wpłynęły także kopie pism procesowych z załacznikami kierowanych do Sądu Rejonowego w C. (z dnia [...], [...] [...] oraz [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej Poppsa. W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, że nie mogła odnieść skutku skarga wniesiona przez A.S., W.D. oraz P.J. Wymienieni wyżej nie posiadali, bowiem legitymacji do jej wniesienia Według art. 50 § 1 Poppsa uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Legitymacja skargowa podmiotów wnoszących skargę we własnym interesie prawnym musi inaczej mówiąc zawierać w sobie dwa elementy. Skarżący muszą mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu, oparty na normach prawa materialnego, pozwalający sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie oraz interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu do stanu zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym, czyli normami określającymi treść działania organów administracji publicznej i normami regulującymi procedurę ich podejmowania (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 2004, s.123). Mieć zaś tak rozumiany interes prawny znaczy tyle samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zatem norma prawna ogólna albo też jednostkowa i konkretna. Analizując zgłoszone w rozpatrywanej sprawie zarzuty, należy tym samym uznać, iż skarżący A.S., W.D. oraz P.J. jako mieszkańcy budynku, którego dotyczyła decyzja mogli mieć jedynie interes faktyczny, a nie prawny w jej kwestionowaniu. Mogli być oni bowiem zainteresowani rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie poparli tego przepisami prawa materialnego pozwalającymi Sądowi uznać, że ich skarga została wniesiona we własnej sprawie i mieli interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu do stanu zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym i już tylko z tego względu ich skarga podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 Poppsa. Na uwzględnienie nie zasługuje także skarga M.S. mimo, że miał on niewątpliwie interes prawny w kwestionowaniu zapadłych w sprawie rozstrzygnięć. Przystępując do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji po pierwsze należy wskazać, że nie uchybia ona przepisom proceduralnym, albowiem organ odwoławczy poprawnie ocenił zebrane dowody, na ich podstawie dokonał trafnych ustaleń faktycznych oraz przeprowadził prawidłowe rozważania prawne. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a następnie powtórzonych skardze do sądu administracyjnego należy stwierdzić, że w sprawie sprzeciwu skarżącego odnośnie udzielenia pozwolenia na wybudowanie przez współwłaściciela nieruchomości przyłącza wodno-kanalizacyjnego wypowiedział się sąd powszechny w prawomocnym wyroku. Wskazane wyżej orzeczenie sądu zastępuje w świetle art. 199 k.c. zgodę współwłaściciela nieruchomości na czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu. Nietrafny jest także zarzut dotyczący posługiwania się przez M. i W.S. niewiarygodnym aktem notarialnym nr [...] z dnia [...]. Skarżącemu nie udało się bowiem podważyć jego ważności przed sądem powszechnym. W świetle powyższego orzekające w sprawie organy prawidłowo przyjęły, że inwestorzy wykazali się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o czym jest mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Zaskarżona decyzja spełnia także inne wymogi zawarte w art. 32 – 35 ustawy Prawo budowlane. Dostrzeżone zaś przez Sąd nieprawidłowości polegające na wskazaniu w sentencjach decyzji obu instancji obok istniejących numerów działek także zastąpionego nimi w ewidencji gruntów numeru [...], czy też błędne przywołanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w miejsce art. 5 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, nie miało wpływu na wynik sprawy. Wobec powyższego także skarga M.S. jako bezzasadna podlega oddaleniu na mocy art. 151 Poppsa.