II SA/Ka 912/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Ewa Krawczyk /spr./ Asesor WSA Iwona Bogucka Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Protokolant ref. staż. Anna Trzuskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2005 r. sprawy ze skargi J. Ł. i Z. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego postanawia umorzyć postępowanie Skarga w niniejszej sprawie została złożona na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] nr [...] odmawiającą – po wznowieniu postępowania – uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta R. z dnia [...] nr [...] udzielającej pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr [...]przy ul. [...] w R.– na montownię stolarki budowlanej i mebli. Wojewoda [...] przy piśmie z dnia [...] przekazał – do akt sprawy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...], którą uchylono decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...]odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...]nr [...] i stwierdzono nieważność tej decyzji. Sąd z urzędu ustalił, iż na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] nie została wniesiona skarga do sądu administracyjnego /notatka urzędowa z [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została złożona przed dniem 1 stycznia 2004 r., a zatem do jej rozpoznania na mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 z zm./ właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny przy tym sprawa podlega rozpatrzeniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 z zm./ dalej ustawa p.p.s.a./. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn /niż wymienione w pkt 1 i 2 § 1 art. 161/ stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Zdarzenia te zaszłe w toku postępowania sądowego czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. W rozpoznawanej sprawie skarga została złożona do Sądu w dniu [...] a decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzająca nieważność decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] została wydana w dniu [...] czyli po wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego. Stwierdzenie nieważności – powyższą decyzją – decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...]– oznacza, iż była ona nieważna od chwili wydania – ex tunc i nie mogła wywołać żadnych skutków prawnych. W tej sytuacji skoro skarga dotyczy decyzji odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, której to nieważność stwierdzono prawomocną decyzją – należy zdaniem składu orzekającego uznać, iż brak jest na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, sprawy administracyjnej. Decyzja, w stosunku do której odmówiono wznowienia postępowania została bowiem usunięta z obrotu prawnego i to ze skutkiem ex tunc, a więc bezprzedmiotowe stało sie postępowanie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. SJ/