II SA/Ka 920/02

Dnia 21 maja 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: NSA Zofia Borowicz Asesor WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr) Protokolant st. Sekr. Sąd. Urszula Smykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2004 roku sprawy ze skargi J.G. na decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie dodatku do uposażenia postanawia: umorzyć postępowanie Decyzją nr [...] z dnia [...]r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w C. postanowił obniżyć J.G. dodatek służbowy do wysokości [...] złotych od dnia [...]r. Podstawą materialno-prawną decyzji był § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 roku w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. nr 94, poz. 575 z późn. zmianami). W odwołaniu z dnia [...] roku J.G. wnosił o uchylenie decyzji. Zaskarżoną decyzją Ś. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy stwierdzając, że jest ona zgodna z prawem. W skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego J.G. zarzucił decyzjom obu instancji rażące naruszenie prawa, w tym art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, które powoduje nieważność z mocy prawa. Odpowiadając na skargę organ administracyjny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.(Dz. U. nr 78, poz.483, z 2001 r., nr 28, poz.319) zostało wprowadzone dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne i od 1 stycznia 2004 r. nie obowiązuje ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym( Dz. U. nr 74, poz.368 z późn. zmianami). Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.s.a. Przepisy te mają zastosowanie do przedmiotowej skargi z uwagi na datę jej wniesienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego tj. [...]r. Przepis art. 60 p.s.a. uprawnia skarżącego do cofnięcia skargi. Cofnięcie skargi jest dla sądu wiążące, z wyjątkiem przypadków jeżeli zmierzałoby ono do obejście prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Uwzględniając treść oświadczenia skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi złożone na piśmie dnia [...]r. nie można uznać, że takie działanie skarżącego zmierza do obejścia prawa. Mając na uwadze treść oświadczenia i motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia nie sposób uznać, że cofnięcie skargi spowoduje utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności, dlatego też dokonane cofnięcie skargi jest skuteczne. W tym stanie faktycznym i prawnym wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane w art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a. Dlatego też kierując się wskazanymi wyżej okolicznościami faktycznymi i prawnymi Sąd uznał, że spełniona została przesłanka stanowiąca warunek umorzenia postępowania i na podstawie art. 60 i 161 § 1 pkt 1 p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.