II SA/Ka 972/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie: WSA Włodzimierz Kubik asesor WSA Iwona Bogucka (spr.) Protokolant: sekr. Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2004 r. sprawy ze skargi I. Ć.-S. i G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1/ uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżących kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania; Pismem z dnia [...] Burmistrz Miasta S. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na przychodnię lekarską, na działkach nr [...] w S. Postępowanie zostało wszczęte w związku z wnioskiem I. K., A. K., K. S. i M. S., wspólników spółki cywilnej A. Do wniosku dołączony został wypis z ewidencji gruntów oraz kopia z mapy ewidencyjnej. W trakcie postępowania I. Ć.-S. i G. S., właściciele działki bezpośrednio sąsiadującej z działką będącą przedmiotem inwestycji, wyrazili sprzeciw wobec planowanej zabudowy, podnosząc w szczególności, iż brak jest warunków do podłączenia nowego budynku do kanalizacji, brak możliwości zapewnienia miejsc parkingowych dla pacjentów, obiekt nie odpowiada również charakterowi dzielnicy mieszkaniowej, zakłóci spokój i obniży wartość nieruchomości sąsiednich. Decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta S. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na przychodnię lekarską, przewidzianej do realizacji na działce nr [...] w S. W decyzji organ powołał ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S., uchwalonego uchwałą Rady Gminy z dnia [...], nr [...], ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym nr [...], poz. [...] Woj. B. z dnia [...] dla jednostki strukturalnej [...] - "mieszkalnictwo rodzinne o niskiej i wysokiej intensywności zabudowy wraz z usługami. Utrzymuje się istniejące zainwestowanie terenu. Istnieje możliwość uzupełniania luk budowlanych w ciągach zabudowy oraz realizacji budynków mieszkalno-usługowych. Utrzymuje się istniejące osiedle mieszkaniowe wielorodzinne wraz z usługami towarzyszącymi. Istnieje możliwość adaptacji obiektów do funkcji handlowo-usługowej z uciążliwością mieszczącą się w granicach własności inwestora". Nadto wskazano w decyzji na obowiązek zachowania przez inwestora szczegółowych warunków związanych z realizacją inwestycji. Linie rozgraniczające inwestycji zostały zaznaczone na mapie zasadniczej, stanowiącej załącznik do decyzji. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyli I. Ć._S. i G. S., podnosząc iż planowana rozbudowa budynku nr [...] nie jest uzupełnieniem luki budowlanej ani rozbudową, lecz budową nowego, dużego budynku o wymiarach [...] x [...] m na prawie całej powierzchni sąsiedniej działki. Inwestycja ta przekracza linie zabudowy ul. B., przez co nie spełnia wymogów planu zagospodarowania. Ponadto skarżący podnieśli szereg szczegółowych zarzutów, dotyczących braku określenia wysokości budynku, miejsc parkingowych, braku bilansu sieci kanalizacyjnej, wodociągowej, gazowej i elektrycznej, uciążliwości wywołanych hałasem i spalinami, zacienieniem i oszpeceniem ich działki, niezasadności organizowania kolejnej przychodni lekarskiej. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza Miasta S. Jako podstawa prawna podany został art. 2 ust. 1 , art. 40 ust. 1 oraz art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podał, iż inwestycja planowana jest na obszarze objętym jednostką strukturalną planu zagospodarowania przestrzennego [...] – mieszkalnictwo rodzinne o niskiej i wysokiej intensywności zabudowy wraz z usługami, i biorąc pod uwagę ustalenia tego planu, pozostaje w nim w zgodzie. Plan, dopuszczając realizację wszelkich usług, dopuszcza również świadczenie usług przez przychodnię lekarską. Równocześnie Kolegium podniosło, że na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu bada się przede wszystkim, czy planowane zamierzenie jest zgodne z warunkami wynikającymi z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast kwestia warunków technicznych inwestycji, jej lokalizacji oraz dokonania wymaganych uzgodnień stanowi przedmiot rozważań na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, kiedy inwestor będzie musiał legitymować się wymaganymi uzgodnieniami i pozwoleniami. Nadto wskazano, że zarzuty dotyczące wpływu inwestycji na wartość działki skarżących oraz zagrożenia hałasem nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego I. Ć.-S. i G. S. podnieśli, że wbrew twierdzeniom organów administracji, lokalizacja planowanej inwestycji w ich ocenie nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, stanowi bowiem budowę nowego budynku, a nie rozbudowę, i wykracza ok. [...] m poza linię zabudowy na działce z istniejącym budynkiem mieszkalnym. Skarżący uznali również, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do wielu punktów ich odwołania, błędnie oznaczył w decyzji ich nazwiska oraz wskazał na możliwość podejmowania działań post factum (na etapie udzielania pozwolenia na budowę). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wyjaśniło, że zamierzona inwestycja, polegająca na rozbudowie budynku mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. B. w S., z przeznaczeniem na przychodnię lekarską, jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza lokalizację usług, wobec czego nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, dotyczących warunków funkcjonowania przychodni, celowości jej organizacji oraz wpływu na sąsiedztwo, Kolegium wskazało że kwestie te nie podlegają rozpoznaniu w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.), w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta przesądza, czy lokalizacja danego przedsięwzięcia, o określonym charakterze i przeznaczeniu, jest z punktu widzenia zapisów planu, dopuszczalna na danym terenie. Decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z art. 39 ustawy dotyczy bowiem przypadków zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu. W rozpatrywanym przypadku wniosek inwestorów dotyczył rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego, z przeznaczeniem na przychodnię lekarską. W trakcie postępowania organy administracji ustaliły, że na działce nr [...] istnieje budynek mieszkalny, oznaczony numerem adresowym [...] przy ul. B. Bezpośrednio sąsiadująca z działką [...] działka [...], objęta wnioskiem inwestorów, nie jest zabudowana. Obie działki leżą na obszarze zabudowanym, o uporządkowanych liniach zabudowy, co wynika z kopii mapy ewidencyjnej. Okoliczność tę uwzględnia zapis planu zagospodarowania przestrzennego dla jednostki strukturalnej [...] - mieszkalnictwo rodzinne o niskiej i wysokiej intensywności zabudowy wraz z usługami, w której leżą przedmiotowe działki. Zgodnie z przywoływanym przez organy administracji zapisem planu, dla jednostki tej utrzymuje się istniejące zainwestowanie terenu. Istnieje możliwość uzupełniania luk budowlanych w ciągach zabudowy oraz realizacji budynków mieszkalno-usługowych. Utrzymuje się istniejące osiedle mieszkaniowe wielorodzinne wraz z usługami towarzyszącymi. Istnieje możliwość adaptacji obiektów do funkcji handlowo-usługowej z uciążliwością mieszczącą się w granicach własności inwestora. Analizując zapis planu, organy administracji odniosły się zasadniczo do dopuszczalności zlokalizowania na działkach objętych wnioskiem inwestycji o charakterze usługowym, zasadnie przyjmując, iż inwestycja o takich funkcjach nie stoi w sprzeczności z zapisem planu, w części odnoszącej się do dopuszczalnych sposobów zagospodarowania terenu. Przytoczony zapis planu reguluje jednak nie tylko dopuszczalne funkcje terenu, ale także sposoby uzupełniania istniejącej zabudowy. W zakresie adaptacji istniejących obiektów dla funkcji handlowo-usługowej, plan wprowadza ograniczenie uciążliwości do granic działki inwestora, natomiast odnośnie luk budowlanych, przewiduje wymóg realizacji obiektów w ciągach zabudowy. Zapisy planu wprowadzają zatem regulacje nie tylko co do funkcji terenu, ale również co do dopuszczalnego sytuowania planowanych obiektów, co ma sprzyjać zachowaniu ładu architektonicznego i przestrzennego, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Planowana inwestycja obejmuje również teren niezabudowanej działki [...], zgodnie z wyznaczonymi w decyzji liniami rozgraniczającymi i w tym zakresie stanowi uzupełnienie luki budowlanej. Wymagane zatem było rozważenie zgodności zamierzenia z zapisem planu, w części dotyczącej ograniczeń co do sposobów uzupełniania zabudowy. Kwestia ta, mimo podnoszenia jej przez skarżących na etapie postępowania odwoławczego, nie została przez organ II instancji rozważona, a niewątpliwie stanowi o zgodności zamierzenia z planem, jej rozstrzygnięcie zaś nie stanowi przedmiotu przepisów technicznobudowlanych, mających znaczenie na etapie udzielania pozwolenia na budowę. Zaznaczyć również należy, iż w decyzjach nie odniesiono się do warunku planu, jakim jest, w przypadku adaptacji obiektów na cele usługowe, ograniczenia ich uciążliwości do granic działki. Mając na uwadze przedstawione wyżej argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Wobec uwzględnienia skargi Sąd zobowiązany był, zgodnie z dyspozycją art. 152 PoPPSA, do określenia w wyroku czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonywany. Rozstrzygnięcie w tym zakresie traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 209 PoPPSA w związku z art. 97 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające.