II SAB/Gl 1/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie niezałatwienia sprawy dotyczącej bezpiecznego użytkowania obiektu budowlanego p o s t a n a w i a 1) odrzucić skargę 2) zwrócić stronie skarżącej kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia [...] r. M. B. wniósł za pośrednictwem Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na niezałatwienie sprawy w terminie przez organy administracji publicznej, zarzucając jednocześnie organom przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie dotyczącej bezpiecznego użytkowania obiektu budowlanego. Wobec niejasnej treści skargi, co uniemożliwiło w sposób jednoznaczny ustalenie organu, którego bezczynności bądź przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, zarządzeniem z dnia 16 stycznia 2013 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału II wezwał stronę skarżącą do sprecyzowania przedmiotu skargi poprzez wskazanie, czy wnosi on w szczególności skargę na bezczynność Wojewody [...] w zakresie niezałatwienia skargi złożonej w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a." na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. w sprawie bezpiecznego użytkowania obiektu budowlanego, czy może skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. w sprawie dotyczącej bezpiecznego użytkowania obiektu budowlanego. Na dokonanie powyższej czynności zakreślono termin 7 dni, pod rygorem przyjęcia, że skarży bezczynność Wojewody [...] w przywołanym powyżej zakresie. W związku z pismami skarżącego z dnia [...] i [...] r. Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 11 lutego 2013 r. uznał, że skarga dotyczy bezczynności Wojewody [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu powyższego wskazano, że kierowana do organu korespondencja skarżącego nie pozostawała bez odpowiedzi, a podejmowane w jej następstwie działania w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków zgodne były z przepisami działu VIII k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Zakres kognicji sądów administracyjnych określa m.in. art. 3 § 2 p.p.s.a., w którym wymienione zostały kategorie aktów prawnych i czynności podlegające kontroli tego sądu. I tak w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny właściwy jest m.in. do orzekania w sprawach skarg na bezczynność, jednakże tylko w odniesieniu do przypadków wymienionych w pkt od 1 do 4a powołanego przepisu. Aby zatem możliwe było złożenie skargi na bezczynność organu administracji publicznej, organ ten musi pozostawać w zwłoce z wydaniem: - decyzji administracyjnej, - postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, - postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, - innych niż określone powyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, - a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Z kolei stosownie do art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Jak wynika z treści pisma skarżącego z dnia [...] r. (działającego jako pełnomocnik M. C.), kierowanego do Wojewody [...], skarga na działalność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. w zakresie stanu technicznego budynku, kwalifikuje się do tej kategorii skarg. Przedmiotem jej bowiem jest, jak podnosi autor pisma, nienależyte wykonywanie zadań, w tym naruszenie praworządności i interesów M. C., a także przewlekłe i biurokratyczne załatwienie sprawy. Jak wynika z odpowiedzi na skargę, powołane pismo z dnia [...] r. wraz z załączoną skargą M. z dnia [...] r., tak też zostało potraktowane przez Wojewodę [...], który przekazał ww. pisma organowi właściwemu do podjęcia działań w zakresie zadań nadzoru budowlanego, tj. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. Postępowanie skargowe jest jednoinstancyjnym postępowaniem administracyjnym o charakterze uproszczonym, kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Sprawy skargowe rządzą się swoimi regułami. W postępowaniu tym nie istnieją strony, nie ma instancji, nie zapadają decyzje ani postanowienia oraz inne akty. Postępowanie to ma ono na celu ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów administracyjnych i ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności w celu wyeliminowania ustalonych nieprawidłowości. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, które także podziela Sąd rozpoznając zawisłą sprawę, że ocena prawidłowości postępowania skargowego prowadzonego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. "Skargi i wnioski" nie podlega kognicji sądownictwa administracyjnego. Kognicji tej nie podlega także ocena, czy organ prowadzący postępowanie skargowe załatwił skargę w zakreślonym w przepisach k.p.a. terminie, to znaczy, czy w terminie udzielił odpowiedzi na tę skargę. W konsekwencji czynności, niezależnie od formy, podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie powołanych przepisów, jako niemieszczące się w zakresie przedmiotowym wyznaczonym postanowieniami art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. nie podlegają kontroli sądów administracyjnych. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpatrywania tego rodzaju spraw, właściwe są natomiast organy określone w art. 229-230 k.p.a. Odnosząc poczynione wyżej spostrzeżenia do poddanej kontroli Sądu skargi, stwierdzić należy, że skoro jej przedmiot leży poza zakresem właściwości sądu administracyjnego, skarga jako niedopuszczalna w świetle art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 – 4a p.p.s.a. podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd o zwrocie kwoty opłaconej tytułem wpisu od skargi orzekł po myśli art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.