II SAB/Gl 1/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi W. N. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. zwrócił się do Starosty [...] o wydanie decyzji kierującej W. N. na badanie psychologiczne w związku z uzyskaniem łącznie 26 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Pismem z dnia [...] r. Starosta [...] zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie. W wyniku przeprowadzonego postępowania Starosta [...], działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit.b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 151 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] r. skierował W. N. na badania psychologiczne. W uzasadnieniu odwołując się do zapisów art. 99 ust. 1 pkt 3 lit.b ustawy o kierujących pojazdami stwierdził, iż w sprawie zaistniały okoliczności potwierdzające wielokrotne naruszenie przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, za które kierowany na badania otrzymał łącznie 26 punktów w ciągu roku licząc od pierwszego wykroczenia. Wobec wniosku [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. organ był zobligowany do rozpatrzenia sprawy. Pismem z dnia [...] r., reprezentowany przez pełnomocnika, W. N. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zażalenie na bezczynność organu, zarzucając naruszenie art. 35 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego i wnosząc o wyznaczenie dodatkowego terminu dla załatwienia sprawy. Wskazano w nim, że w sprawie nie została wydana decyzja, a w wyniku rutynowej kontroli dokumentów funkcjonariusze Policji zatrzymali skarżącemu prawo jazdy, argumentując to przekroczeniem 24 punktów karnych. Dodano, że bezczynność organu trwa już 19 miesięcy, a nawet od zatrzymania prawa jazdy upłynęły już dwa miesiące i nadal nie zostało wydane żadne rozstrzygnięcie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] r. uznało złożone zażalenie na nieuzasadnione. W uzasadnieniu podniosło, że z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] r. Starosta [...] wydał decyzję kierującą W. N. na badania psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a decyzja ta została doręczona stronie w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 27 listopada 2015 r., reprezentowany przez pełnomocnika, W. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Starosty [...] w sprawie skierowania go na badania psychologiczne. Zarzucając organowi naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 35 §1 i § 2 w związku z art. 12 poprzez niezałatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki, art. 36 § 1 i § 2 poprzez niezawiadomienie strony o przypadku niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 oraz niepodanie przyczyn zwłoki i niewskazanie nowego terminu załatwienia sprawy oraz art. 44 poprzez wadliwe uznanie, że nastąpiło skuteczne doręczenie zastępcze, w sytuacji gdy brak przesłanek do wywołania skutków prawnych związanych z domniemaniem doręczenia wniósł: o zobowiązanie organu właściwego do załatwienia sprawy, tj. do prawidłowego i skutecznego doręczenia decyzji z dnia [...] r. o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne; stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi przewidzianej przepisami grzywny w wysokości wskazanej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący opisał przebieg dotychczasowego postępowania przyznając, że w wyniku naruszenia przepisów ruchu drogowego w dniu [...] r. i otrzymania dwóch mandatów przekroczył liczbę 24 punktów karnych, uzyskując ich łącznie 26. W dniu [...] r., działając na podstawie art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym odbył na własny koszt szkolenie upoważniające do zmniejszenia liczby punktów karnych. Jednak pismem z dnia [...] Komendant Policji poinformował skarżącego, że odbyte szkolenie nie powoduje zmniejszenia liczby punktów karnych, co powoduje zasadność wniosków skierowanych do organu, w tym wniosku o skierowanie na badania psychologiczne. W dniu [...] r. podczas rutynowej kontroli dokumentów funkcjonariusze Policji zatrzymali dokument prawa jazdy skarżącego, argumentując to przekroczeniem 24 punktów karnych. Z uwagi na fakt, iż organ w dalszym ciągu nie podjął żadnych czynności, skarżący w dniu [...] . udał się osobiście do siedziby Starostwa Powiatowego w T. Wydziału Komunikacji celem uzyskania informacji, na jakim etapie jest postępowanie oraz zgłoszenia, iż brak jest podstawy prawnej do zatrzymania prawa jazdy przez organ. Zdaniem skarżącego nie uzyskał żadnej merytorycznej odpowiedzi. W związku z bezczynnością organu, skarżący wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zażalenie w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie, wypełniając tym samym przesłankę wyczerpania środków zaskarżenia jakie służyły skarżącemu (art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Organ ten uznał jednak zażalenie za nieuzasadnione, wskazując, iż prowadzone w sprawie postępowanie zakończone zostało decyzją z dnia [...] r. doręczoną stronie skarżącej w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego stanowiska tego nie sposób podzielić, a to wobec naruszenia przepisów o doręczeniach - tj. art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego i w związku z powyższym organ nadal pozostaje w bezczynności. Z akt sprawy bowiem wynika, iż w dniu [...] r. (czyli 16 miesięcy od momentu wszczęcia postępowania) organ wysłał przedmiotową decyzję poprzez nadanie jej przesyłką poleconą w Urzędzie Pocztowym w T.. Urząd Pocztowy w R. dokonał zwrotu tej przesyłki opatrzonej na kopercie pieczątką o treści "nie podjęto w terminie" oraz ręcznym potwierdzeniem daty "[...]". Jednak w ocenie skarżącego nie było to prawidłowe doręczenie, gdyż brak jest wymaganych danych potwierdzających prawidłowe doręczenie, m.in. adnotacji o dwukrotnym awizowaniu tej przesyłki. Brak jest także informacji i dacie i miejscu pozostawienia przesyłki, a zdaniem skarżącego prawidłowe doręczenie w trybie art. 44 Kodeksu postępowania następuje dopiero wtedy, gdy spełnione zostają łącznie wszystkie przesłanki, tj. następuje: 1/ niemożność doręczenie pisma adresatowi, a także jego dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy, 2/ złożenie pisma na okres 14 dni w placówce pocztowej i 3/ dwukrotne umieszczenie zawiadomienia o dacie i miejscu pozostawienia przesyłki w skrzynce na korespondencję, ewentualnie w drzwiach mieszkania adresata bądź w innym widocznym miejscu. Zdaniem skarżącego warunki te nie zostały spełnione w niniejszej sprawie. Zatem mając na uwadze, że nie doręczono decyzji adresatowi oznacza to, że nie weszła ona do obrotu prawnego. Skarżący podkreślił też, że dopiero z chwilą doręczenia stronie decyzji wywołuje ona skutki materialnoprawne i procesowe. Skarżący z ostrożności procesowej dodał też, że był w dniu [...] r. w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w T., z którego to spotkania nie sporządzono wówczas żadnej notatki czy protokołu. Odręcznie sporządzona "notatka służbowa" pojawiła się w aktach znacznie później i nie oddaje faktycznego przebiegu tego spotkania. Nie jest bowiem prawdą by skarżącemu zaproponowano wówczas osobisty odbiór decyzji, a skarżący odmówił takiego przyjęcia. Dodał też na wypadek rozważania możliwości takiego doręczenia, że według orzecznictwa " aby pismo mogło zostać uznane za doręczone w sytuacji, gdy podatnik odmawia jego przyjęcia, pismo musi zostać nadane". W tych okolicznościach, zdaniem skarżącego, bezczynność organu trwa już 21 miesięcy (czyli prawie dwa lata), a taki stan rzeczy niewątpliwie stanowi rażące naruszenie prawa. Stąd skarga na bezczynność, włącznie z wnioskiem o ukaranie grzywną jest w pełni zasadna. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu organ przedstawił przebieg postępowania zapoczątkowanego wnioskiem [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne. W dniu [...] r. Starosta [...] wydał decyzję o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne, która została wysłana skarżącemu drogą pocztową, a z uwagi na brak jej podjęcia przez skarżącego w terminie wynikającym z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, została uznana za doręczoną. Podczas wizyty w Starostwie w dniu [...] r. skarżący powziął informację o tym, że dokument jego prawa jazdy znajduje się w Starostwie, a jego zwrot może nastąpić po ustaniu przyczyn jego zatrzymania, tj. po uzyskaniu pozytywnego wyniku badań psychologicznych oraz pozytywnego wyniku z egzaminu kontrolnego w zakresie posiadanych praw jazdy. Jednocześnie pouczono skarżącego o podstawie zatrzymania dokumentu prawa jazdy oraz wskazano na istnienie decyzji o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne. Skarżący odmówił przyjęcia tej decyzji, podnosząc, że sprawa dotycząca ukarania go mandatami karnymi znajdzie swój finał w sądzie powszechnym. Wniesione przez skarżącego zażalenie zostało przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznane za nieuzasadnione, wobec prawidłowego doręczenia decyzji w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnosząc się do wniesionej skargi Starosta [...] podzielając stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. stwierdził, iż pozostaje ona bezzasadna, a to z uwagi na wydanie w dniu [...] r. decyzji kierującej skarżącego na badania psychologiczne. Zatem w sprawie nie zachodzi stan bezczynności. Organ nie podzielił twierdzeń skarżącego, iż doszło do doręczenia przesyłki zawierającej wymienioną decyzję z naruszeniem art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie doszło też do naruszenia art. 7, art. 8 i art. 6 tego Kodeksu. Zdaniem organu przesyłka została prawidłowo awizowana, przez 14 dni postawiona była w placówce pocztowej i nie została w tym terminie podjęta przez skarżącego Nadto organ podkreślił, że już po powzięciu informacji o wydaniu decyzji skarżący w żaden sposób nie dążył do wyjaśnienia braku przesyłki, nie wnosił o przywrócenie terminu do jej zaskarżenia, nie podejmował żadnych czynności faktycznych związanych z dążeniem do wyjaśnienie wątpliwości związanych z jej wydaniem, a podczas pobytu w Starostwie odmówił jej przyjęcia. Nie można zatem podzielić twierdzenia skarżącego wskazującego na brak istnienia decyzji w obrocie prawnym, skoro oczywistym jest, że decyzja został wydana, a organ podjął próbę jej doręczenia tak drogą pocztową, jak i osobiście podczas wizyty w Starostwie. W podsumowaniu organ podkreślił, że nie można podzielić opinii skarżącego o bezczynności organu, decyzja w sprawie została wydana w dniu [...] r., a co za tym idzie organ nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa i żądanie wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest całkowicie niezasadne. Na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymała skargę i zawartą w niej argumentację. Dodatkowo podała, że od dnia wszczęcia postępowania wnioskiem z dnia [...] r. do wydania decyzji z dnia [...] r. upłynęło 14 miesięcy. Spowodowane to zostało nie tylko działaniami skarżącego, który w wyniku braku pouczenia, błędnie usiłował zaskarżyć ilość uzyskanych punktów karnych, ale także brakiem działania organu, który nie prowadził żadnych działań. Dodała, iż pomimo, że w sprawie wydano decyzję to, w jej ocenie, nie weszła ona do obrotu prawnego. Wyjaśniła, że skarżący mając już świadomość, iż decyzja została wydana, do chwili obecnej jej nie odebrał z organu. Według jej informacji decyzja ta nie została doręczona ponownie. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga wniesiona przez skarżącego nie mogła zostać uwzględniona. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracyjnych w przypadkach określonych w pkt 1 do 4a. Kontrola ta polega na badaniu zgodności działania organu z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych- t.jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647). W katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych w wymienionym powyżej art. 3 § 2 pkt 1 do 3 i pkt 4a ustawy nie mieści się czynność doręczenia. Doręczenie nie stanowi też czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy. Przepis ten odnosi się bowiem do działań materialno- technicznych organu, wywołujących określone tam skutki prawne. Doręczenie wywołuje ten skutek, że od daty odręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia odkreślonych środków zaskarżenia, stąd też nie można doręczenia utożsamiać z wydaniem decyzji. Chwilą wydania decyzji jest data jej sporządzenia, co następuje w momencie złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej (będącej organem administracji publicznej lub przez ten organ upoważnionej zgodnie z art. 268 Kodeksu postępowania administracyjnego). Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2006 r. "obowiązujące przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie dają podstaw do utożsamiania wydania decyzji z jej doręczeniem. Wydanie - sporządzenie decyzji zgodnie z wymogami art. 107 § 1 Kodeksu jest czynnością procesową wywołującą określone skutki prawne". Prawidłowość doręczenia może być oceniana w toku postępowania odwoławczego, ewentualnie może być badana przez sąd administracyjny przy ocenie legalności danego aktu. Niewykonanie takiej czynności - doręczenia - nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy. Stosownie do art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Literalne brzmienie wymienionego przepisu wskazuje, że możliwość uwzględnienia przez sąd skargi na przewlekłość bądź bezczynność organu ograniczona jest do przypadków, w których stan bezczynności lub przewlekłości postępowania trwa nadal w dacie wyrokowania. Tylko bowiem wówczas możliwym jest wydanie wyroku zobowiązującego organ do wydania w określonym terminie aktu bądź dokonania czynności. Wprawdzie ostatnio w orzecznictwie sądów administracyjnych wytworzyła się także inna, oparta na wykładni celowościowej, korzystniejsza dla strony skarżącej linia interpretacyjna, stosownie do której wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, jednak przed dniem orzekania przez sąd, nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania. Co prawda wówczas nie można już zobowiązać organu do wydania aktu bądź dokonania czynności jednak uwzględnieniem skargi, w rozumieniu art. 149 cytowanej ustawy jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny – zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12. Nawet jednak ten pogląd, dopuszczający możliwość uwzględnienia skargi nie tylko w sytuacjach gdy w dacie orzekania stan przewlekłości bądź bezczynności dalej istnieje lecz również w sytuacjach gdy po wniesieniu skargi stan ten przestał istnieć, nie zezwala na to by badać stan bezczynności bądź przewlekłości postępowania, który to stan przestał istnieć jeszcze przed wniesieniem przez stronę skargi. Jeśli bowiem już przed wniesieniem skargi organ wydał akt, do wydania którego był zobligowany, to w takiej sytuacji skarga jako nieuzasadniona musi zostać oddalona. Już w dacie jej wniesienia przedmiot skargi (bezczynność bądź przewlekłość) bowiem nie istniał. W konsekwencji powyższych rozważań skarga W. N. musiała zostać oddalona. W pierwszej kolejności oceniając dopuszczalność złożonej skargi trzeba stwierdzić, iż w świetle art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga na bezczynność organu może być wniesiona po uprzednim wyczerpaniu środków przewidzianych w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W przedmiotowym przypadku było to zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które strona wniosła pismem z [...] r. Zażalenie to uznane zostało za niezasadne, wobec wydania przez organ - Starostę [...] w dniu [...] r. decyzji kierującej żalącego się na badania psychologiczne. Tym samym uznać należy, że skarżący wyczerpał służące mu środki zaskarżenia, a w związku z tym skargę należało uznać za dopuszczalną. Jednak badając zasadność złożonej skargi, czyli rozpatrując sprawę merytorycznie uznać należy, iż jest ona bezzasadna. Wprawdzie przyznać trzeba, że w myśl art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego – tj. zgodnie z zasadą szybkości postępowania, organy powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Zgodnie zaś z art. 35 Kodeksu sprawy winny być załatwiane bez zbędnej zwłoki (§ 1), a niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody, którymi dysponuje organ, bądź takie, które są mu znane (§2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinna nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowaniu, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Do powyższych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych s winy strony albo z przyczyn niezależnych od organów (§ 5). Stosownie do art. 36 § 1 Kodeksu, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w przepisach szczególnych organ administracji zobowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dokonując oceny przedmiotowej sprawy w świetle powyższego uznać trzeba, że z przedłożonych Sądowi akt wynika, że sprawa wniosku złożonego przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. załatwiona została dopiero decyzją Starosty [...] z dnia [...] r., ale fakt ten jest bezsporny, i przyznaje go także pełnomocnik skarżącego. Zatem w takich okolicznościach nie można mówić o bezczynności organu, wszak wniosek złożony przez Komendanta Policji został załatwiony i to na długo przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie. Dokonując oceny przeprowadzonego w tej sprawie postępowania nie sposób nie zauważyć, iż wydanie decyzji załatwiającej wniosek Komendanta Policji nie nastąpiło w ustawowym terminie. Nie nastąpiło to jednak z winy organu, a przynajmniej nie tylko z winy organu. Skarżący równolegle bowiem próbował kwestionować zasadność naliczenia punktów karnych, domagając się unieważnienia (anulowania) jednego z mandatów karnych oraz punktów karnych. Stąd też organ nie mógł prowadzić postępowania, w sytuacji niepewności ostatecznej liczby uzyskanych przez skarżącego punktów karnych z tytułu naruszenia przepisów ruchu drogowego. Odrębną natomiast sprawę stanowi doręczenie tej decyzji skarżącemu. Organ uznał, że doręczenie decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. nastąpiło w sposób prawidłowy w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oceny tej nie podziela skład orzekający. Doręczenie to było wadliwe, i na ten fakt organ powinien był zwrócić uwagę i ewentualnie dokonać reklamacji przesyłki. Podzielić bowiem trzeba stanowisko strony skarżącej, że choć przesyłka pozostawała przez 14 dni w Urzędzie Pocztowym, to jednak dokonano tylko jednego awizowania, a przynajmniej tylko jedno awizo odnotowane zostało na kopercie przesyłki. Nie wyjaśniono także, gdzie pozostawiono awizo o tej przysyłce. Dlatego też organ winien zastanowić się nad prawidłowym doręczeniem przedmiotowej decyzji skarżącemu, o co winien zabiegać także sam skarżący, nie wykazujący jednak w tym zakresie żadnej aktywności. Pomimo jednak tych wadliwości, nie można podzielić twierdzeń skarżącego, że z powodu wadliwego doręczenia organ pozostaje w bezczynności. Jak wspomniano bowiem powyżej na mocy art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje tenże organ do wydania w określonym terminie decyzji, a w niniejszej sprawie decyzja taka została wydana. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o podstępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.