II SAB/Gl 10/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie nakazu zamknięcia drogi oraz zmiany oznakowania skrzyżowań p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 grudnia 2016 r. B. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w zakresie rozstrzygnięcia jej wniosku z dnia 30 sierpnia 2016 r. w sprawie bezzwłocznego podjęcia działań mających na celu przymuszenie Prezydenta Miasta do zamknięcia odcinka drogi ul. [...] od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] oraz zmianę oznakowania tychże skrzyżowań. Skarżąca wniosła o stwierdzenie przewlekłości postępowania tego organu z rażącym naruszeniem prawa poprzez naruszenie art. 65, art. 66, art. 104 ust. 1, art. 105 ust.1, art.106, art. 123, art. 161 ust. 2 oraz art. 227, art. 231, art. 237 ust. 1,2 i 3, art. 238 ust. 1 Kpa oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie wyjaśniając jednocześnie, że pismo skarżącej z dnia 30 sierpnia 2016 r. zostało rozpatrzone w trybie skargowym uregulowanym w Dziale VIII Kpa. Tym samym jedynym sposobem kwestionowania sposobu załatwienia skargi jest złożenie nowej skargi w tym trybie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym nie oznacza to jednak, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola jej dopuszczalności. Za dopuszczalną uznaje się skargę, która podlega kognicji sądu administracyjnego. Granice właściwości rzeczowej sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 4 i art. 5 p.p.s.a, jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na następujące akty prawne i czynności: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) 2 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Oznacza to zatem, że sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w przypadkach enumeratywnie wymienionych w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. W konsekwencji skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Dla uwzględnienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania konieczne jest uprzednie ustalenie, iż istnieje określony przepis prawa, który w tej konkretnej sprawie zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub podjęcia czynności. W ocenie Sądu w oparciu o powyższe przepisy w przedmiotowej sprawie nie występuje tryb skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji publicznej. Pismo skarżącej z dnia 30 sierpnia 2016 r. zostało rozpoznane przez Wojewodę [...] w trybie postępowania skargowego, uregulowanego w dziale VIII Kpa w art. 227 – art. 240. Tymczasem postępowanie takie nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Jest to ugruntowane stanowisko w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1340/11). Skarga z art. 227 Kpa stanowi skargę powszechną, której złożenie nie wszczyna jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, a uproszczone postępowanie administracyjne. Skarga ta załatwiana jest w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu, kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Z kolei postępowanie jurysdykcyjne jest to takie postępowanie, które powinno zakończyć się decyzją, postanowieniem, lub aktem bądź czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wskazać przy tym przyjdzie, że choć stosownie do art. 237 § 4 Kpa, w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w 237 § 1 KpA, stosuje się przepis art. 36 – 38 kPA, to fakt ten jednak nie przesądza o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność czy też przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w przedmiocie postępowania skargowego, unormowanego w dziale VIII Kpa. W przypadku zatem wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. Kpa, stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność czy przewlekłe prowadzenia postępowania przez ten organ, ani na wynik tego postępowania. Mając na względzie powyższe Sąd postanowił orzec jak w sentencji uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.