II SAB/Gl 104/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Aneta Majowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 października 2024 r. skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Gl 104/24 w sprawie ze skargi N. S. (N. S.) na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy 1. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Gl 104/24, 2. oddala skargę, 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 1sierpnia 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił skargę N. S. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W wyroku tym Sąd stwierdził, że Wojewoda Śląski dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 1 sentencji), zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 30 dni (pkt 2 sentencji), zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania (pkt 3 sentencji) oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 4 sentencji). W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne: Pismem z dnia 20 grudnia 2022 r. N. S. (dalej: "Skarżąca"), powołując się m. in. na treść ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572) – dalej "k.p.a.", wniosła skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego, zarzucając naruszenie art. 8, 12, 35 § 1, 36 § 1, 37 § 5 k.p.a., poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że stosowanie przepisów art. 100c i art. 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 167 z późn. zm.) - dalej "specustawa", tylko do postępowań, w których stronami są obywatele Ukrainy przebywający na terytorium RP w okresie od dnia 24 lutego 2022 r., nie jest prawidłowe. Odniósł się też do rozumienia terminu wszczęcia postępowania administracyjnego. Wyjaśniając natomiast powód przedłużenia procedowania nad złożonym wnioskiem podał, że do Wojewody Śląskiego wpływa od kilku lat ogromna, stale powiększająca się liczba wniosków pobytowych, powodująca znaczące zwiększenie obłożenia pracą poszczególnych pracowników zaangażowanych w prowadzenie postępowań administracyjnych. Powołał się także na stan zagrożenia epidemicznego i stan epidemii COVID-19, które spowodowały powstanie dodatkowych zaległości w pracy organu z uwagi na wzrost absencji chorobowej pracowników. Wskazał przy tym na konieczność zaangażowania pracowników w czynności związane bezpośrednio i pośrednio z pomocą obywatelom Ukrainy i koordynacją tych działań, które nie były jedynymi dodatkowymi działaniami nałożonymi na organ w związku z konfliktem zbrojnym trwającym na Ukrainie, albowiem powierzono im także dodatkowe zadania związane z przedłużaniem wiz krajowych. Wspomnianym na wstępie wyrokiem tut. Sąd, uwzględniając skargę na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - dalej "p.p.s.a.", uznał, że skarga w przeważającej mierze zasługiwała na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd wskazał m.in., że podzielił prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż choć zastosowanie określonego w art. 112a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2023 r. poz. 519 z późn. zm.) - dalej "u.o.c.", przedłużonego do 60 dni terminu na wydanie decyzji w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy uzależnione jest między innymi od tego, czy cudzoziemiec złożył w urzędzie wojewódzkim wniosek, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione, to jednak nawet w świetle tej regulacji organ nie jest zwolniony od obowiązku dokonania kontroli formalnej poprawności wniosku cudzoziemca w terminie ogólnym wynikającym z art. 35 k.p.a. Sąd nie miał wątpliwości co do tego, że organ nie dotrzymał terminów załatwienia sprawy administracyjnej, naruszając tym zasadę określoną w art. 12 § 1 k.p.a. Sąd zważył wreszcie, w kontekście przywołanej przez organ w odpowiedzi na skargę treści art. 100c i art. 100d specustawy, iż art. 1 ust. 1 i 2 tej ustawy ściśle określa zakres przedmiotowy i podmiotowy tego aktu, a jego analiza prowadzi do wniosku, że przepisy te nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Powołane przepisy nie mogą mieć zatem zastosowania do oceny bezczynności organu w sprawie toczącej się z wniosku skarżącej, która jest [...] i nie przybyła na terytorium RP w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium Ukrainy Sąd zwrócił uwagę także uwagę na postanowienia Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) – dalej "Konwencja" oraz na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczące jej art.13. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Wojewoda Śląski, zaskarżając ten wyrok w całości oraz zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.: W pierwszej kolejności Wojewoda, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 3a k.p.a. w zw. z art. 112a ust. 1 i 2 u.o.c. oraz art. 100c ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 oraz art. 100d ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 specustawy, zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że skarżąca dochowała warunków formalnych i skutecznie złożyła ponaglenie, gdy tymczasem pismo mające ponaglenie złożone przed upływem terminu na załatwienie sprawy, a zatem było przez organ pozostawione bez rozpoznania (nie było zatem złożone skutecznie), wobec czego skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, a zatem skarga, jako niedopuszczalna, powinna ulec odrzuceniu. Mając na uwadze powyższy zarzut wniósł o uchylenie wyroku WSA w Gliwicach oraz odrzucenie skargi na art. 189 p.p.s.a. Na wypadek nieuwzględnienia powyższego zarzutu i wniosku podniósł dalsze zarzuty mające skutkować oddaleniem skargi i na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. art. 37 § 1 k.p.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy poza granicami skargi i stwierdzenie bezczynności, w sytuacji gdy skarga dotyczyła przewlekłego prowadzenia postępowania; Na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego tj.: 1) art. 91 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 35 k.p.a. w zw. z art. 112a ust. 1 i 2 u.o.c. w zw. z art. 100c ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 oraz art. 100d ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 specustawy w zw. z art. 188 pkt 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uznanie, że polskie przepisy są sprzeczne ("nie da się ich pogodzić") z treścią prawa międzynarodowego tj. art. 1 i art. 13 Konwencji, gdy tymczasem wyżej wymienione polskie przepisy realizują wymagania Konwencji, nie zostały uznane za niekonstytucyjne, a zatem korzystają z domniemania konstytucyjności, wobec czego to one mają pierwszeństwo w zastosowaniu, a sąd nie był uprawniony do oceny ich zgodności z Konstytucją RP. 2) art. 100c ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 oraz art. 100d ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 w zw. z art. 1 ust. 1 specustawy poprzez błędną wykładnię tj. uznanie, że regulacje art. 100c i art. 100d tejże ustawy powinny być wykładane wąsko, a w związku z tym ich zakres obejmuje wyłącznie obywateli Ukrainy, o których mowa w art. 1 ust. 1 specustawy ukraińskiej, a nie cudzoziemców w rozumieniu art. 3 pkt 2 z dnia 12 grudnia 2013 r. u.o.c., wobec czego przepisy te nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie; 3) art. 100c ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 i art. 100d ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 specustawy poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że w sprawie wystąpiła bezczynność organu, gdy tymczasem na mocy tych przepisów termin na załatwienie sprawy nie upłynął. W konsekwencji podniesionych zarzutów wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku co do pkt 1, 2 i 3 oraz rozpoznanie sprawy co do istoty poprzez oddalenie skargi w tej części w trybie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie 2) uchylenie zaskarżonego wyroku co do pkt 1, 2 i 3 oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach w tej części na zasadzie art. 185 p.p.s.a., 3) zasądzenie na rzecz Wojewody Śląskiego od Strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. Wojewoda zrzekł się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik Wojewody przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów, powielając w znacznej części twierdzenia oraz wywody prawne przedstawione w odpowiedzi na skargę. Na poparcie swojego stanowiska odwołał się do szeregu orzeczeń sądów administracyjnych oraz poglądów doktryny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje: Na wstępie wskazać przyjdzie, że zgodnie z art. 179a p.p.s.a., jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. W ocenie Sądu zaistniały wskazane w wymienionym przepisie przesłanki do uchylenia uprzednio wydanego w sprawie wyroku, gdyż powołana w skardze kasacyjnej podstawa kasacyjna oparta na naruszeniu przepisów prawa materialnego okazała się oczywiście usprawiedliwiona. Za oczywiście uzasadnioną należało uznać podstawę kasacyjną polegającą na naruszeniu przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. art. 100c ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 oraz art. 100d ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 w zw. z art. 1 ust. 1 specustawy, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że regulacje art. 100c i art. 100d tejże ustawy powinny być wykładane wąsko, a w związku z tym ich zakres obejmuje wyłącznie obywateli Ukrainy, o których mowa w art. 1 ust. 1 specustawy ukraińskiej, a nie cudzoziemców w rozumieniu art. 3 pkt 2 z dnia 12 grudnia 2013 r. u.o.c., wobec czego przepisy te nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. W związku z zaistnieniem podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku koniecznym było ponowne rozpoznanie skargi na przewlekłość postępowania Wojewody w sprawie rozpoznania wniosku strony o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Na marginesie, odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej Sąd zwraca uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, iż w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, w zakresie wskazanych w piśmie inicjującym postępowanie przed sądem administracyjnym postaci niedziałania organu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sąd administracyjny nie jest związany kwalifikacją wskazaną przez skarżącego. Ostateczną decyzję dotyczącą tego, czy w danej sprawie istnieje stan bezczynności organu czy stan przewlekłości prowadzonego postępowania podejmuje Sąd i daje temu wyraz w wyroku (vide postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12, CBOSA). Ponownie rozpoznając sprawę Sąd doszedł do wniosku, że skarga skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie z poniżej przedstawionych powodów. Na wstępie przypomnieć przyjdzie, że w sprawie stan faktyczny nie stanowił przedmiotu sporu. Obie strony postępowania są zgodne co do okoliczności, jakie miały miejsce od daty wniesienia przez skarżącą wniosku o wydanie pozwolenia. Sporna jest natomiast ocena tych okoliczności w kontekście prawa skarżącej do rozpatrzenia sprawy w terminach przewidzianych przepisami prawa. Terminy załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym, a taki charakter ma postępowanie w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W art. 35 § 4 k.p.a. ustawodawca dopuścił możliwość, aby w przepisach szczególnych ustalone zostały odmienne od kodeksowych terminy na załatwienie sprawy. Taka odmienna od kodeksowej regulacja zawarta została m.in. w ustawie o cudzoziemcach. Terminy w niej określone biegną od dnia wszczęcia postępowania tj. od daty złożenia wniosku. W realiach rozpoznawanej sprawy ocena dochowania terminów na załatwienie sprawy dotyczącej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy nie jest jednak możliwa. Wynika to z art. 100d specustawy, który obowiązuje od 1 stycznia 2023 r. na mocy art. 1 pkt 32 i art. 36 ustawy z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 185), zwanej dalej ustawą zmieniającą. Według regulacji zawartej w ust. 1 pkt 1 tego przepisu bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na okres w niej wskazany. Początkowo był to okres do 24 sierpnia 2023 r. Kolejnymi zmianami ustawy przedłużono ten termin do 4 marca 2024 r., do 30 czerwca 2024 r., a aktualnie do 30 września 2025 r. To ostatnie przedłużenie wynika z art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie specustawy (Dz.U. z 2024 r. poz. 554). W niniejszej sprawie wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy wpłynął do organu w dniu 23 grudnia 2022 r. Terminy załatwiania spraw o udzielenie zezwolenia pobytowego zostały na mocy ustawy zawieszone z dniem 15 kwietnia 2022 r. i stan ten trwał zarówno w chwili złożenia wniosku, jak i w dacie wniesienia skargi. Oznacza to, że terminy na rozpoznanie sprawy z wniosku skarżącej o zezwolenie na pobyt czasowy nie rozpoczęły biegu na mocy powołanych przepisów. Tym samym wykluczona jest możliwość stwierdzenia bezczynności organu, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania. Skoro nie biegnie ustawowy termin załatwienia sprawy, nie sposób uznać, że w sprawie doszło do bezczynności lub przewlekłości postępowania. Sąd zauważa, że w ostatnim czasie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się jednolity pogląd, w myśl którego przepisy art. 100c i art. 100d specustawy mają zastosowanie do wszystkich cudzoziemców, a nie tylko przybyłych na terytorium Polski w związku z działaniami wojennymi w Ukrainie (por. m.in. wyroki NSA: z 5 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2059/22; z 4 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 2421/22; z 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2521/22, z 13 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 2362/23, z 25 lipca 2024 r., sygn. II OSK 206/24). NSA wskazał, że przywołane przepisy stanowią rozwiązania generalne dotyczące wszystkich cudzoziemców - niezależnie od ich narodowości, a nie tylko tych, których pobyt w Polsce jest wywołany wojną w Ukrainie. Szerokie rozumienie pojęcia "cudzoziemiec" jest spójne z szerokim zakresem spraw, których dotyczą przepisy art. 100c i art. 100d specustawy. Znaczna część tych spraw nie ma bowiem jakiegokolwiek związku z pomocą udzielaną obywatelom Ukrainy w związku z wojną - np. zezwolenia na pobyt stały czy cofnięcia posiadanych już zezwoleń. Zauważyć trzeba, że w odniesieniu do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE jednym z warunków udzielenia takiego zezwolenia jest - zgodnie z art. 211 ust. 1 u.o.c. - legalny i nieprzerwany pobyt na terytorium RP co najmniej przez 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku. Jeśli zatem przyjąć, że przepisy art. 100c i art. 100d specustawy dotyczą wyłącznie osób przybyłych do Polski w związku z działaniami wojennymi w Ukrainie, to żadna z tych osób nie byłaby uprawniona do skutecznego złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Objęcie zakresem unormowań art. 100c ust. 1 pkt 1 lit. c i art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. c) specustawy cudzoziemców, którzy z natury rzeczy nie mogą być osobami, o których mowa w art. 2 ust. 1 tej ustawy, świadczy o jasnym zamiarze ustawodawcy objęcia zakresem także art. 100c ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a) nie tylko osób przybyłych na terytorium RP w związku z konfliktem zbrojnym w Ukrainie, a wszystkich cudzoziemców ubiegających się o udzielenie zezwolenia na pobyt, zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu. Nadto, przyjmując że powołane przepisy dotyczą wyłącznie cudzoziemców, o których mowa w art. 2 ust. 1 specustawy, nie sposób byłoby racjonalnie wyjaśnić, dlaczego ustawodawca zdecydował się na pogorszenie sytuacji prawnej wyłącznie tej grupy cudzoziemców, w sposób istotny ograniczając zasadę szybkości postępowania organów administracji (art. 12 k.p.a.) i prawo strony do załatwienia jej sprawy w rozsądnym terminie. Z przyczyn przedstawionych wyżej, a także mając na uwadze intencje ustawodawcy oraz nie do końca prawidłowe (z punktu widzenia zasad prawidłowej legislacji) zawarcie rozwiązań mających na celu usprawnienie postępowań dotyczących generalnej kategorii legalizacji pobytu cudzoziemców niejako "przy okazji" nowelizacji specustawy, przy wykładni przepisów art. 100c i art. 100d nie należy kierować się wewnętrzną systematyką tej ustawy oraz samym celem tej szczególnej ustawy, w obrębie której zamieszczono omawiane przepisy. Zakres podmiotowy i przedmiotowy specustawy unormowany w jej art. 1 ust. 1 nie jest zbieżny z zakresem przepisów art. 100c i art. 100d, których celem dodania w drodze ustaw nowelizujących, odpowiednio z 8 kwietnia 2022 r. i 12 stycznia 2023 r., nie było bezpośrednio uregulowanie sytuacji prawnej obywateli Ukrainy przybywającymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa. Przepisy te stanowią regulację o charakterze szczególnym i mogą być stosowane samodzielnie. Mając wszystko powyższe na uwadze, po ponownym rozpoznaniu sprawy w trybie art. 179a p.p.s.a., uznając podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego za oczywiście uzasadniony, Sąd doszedł do przekonania, że skarga na przewlekłość nie zasługiwała na uwzględnienie i jako taka podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na zasadzie art. 206 p.p.s.a., uznając, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 207 § 2 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie wyłączną przesłankę uwzględnienia skargi kasacyjnej w ramach autokontroli stanowiły przyczyny leżące po stronie Sądu. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a.). Wyjaśnić przy tym przyjdzie, w szczególności wobec sformułowanego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku o przeprowadzenie rozprawy w celu rozpoznania skargi kasacyjnej, że skoro autokontroli dokonuje ten sam skład, to również na takim samym posiedzeniu co w sprawie pierwotnej (kontrolowanej). Jeżeli sędzia sprawozdawca (członek składu orzekającego) stwierdzi dopuszczalność zastosowania art. 179a p.p.s.a., kieruje sprawę do rozpoznania przez sąd na rozprawie albo na posiedzeniu niejawnym w składzie i terminie wyznaczonym przez przewodniczącego wydziału orzeczniczego (zob.: B. Dauter, Komentarz do art.179a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX-el., teza 8). Skoro zatem pierwotna sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stąd i posiedzenie autokontrolne miało taki charakter.