II SAB/Gl 11/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant Referent stażysta Joanna Wita, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2010 r. sprawy ze skargi J. D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. przyznać adwokatowi M. B. kwotę 309,80 złotych (słownie: trzysta dziewięć złotych i osiemdziesiąt groszy), w tym kwotę 52,80 złotych (słownie: pięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy) podatku VAT oraz 17 (słownie: siedemnaście) złotych opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pismem z dnia [...]r. obecnie skarżący J. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z Ż., skargę na bezczynność tego organu. W treści skargi wskazał, iż w dniu [...]r. zwrócił się do organu w sprawie "dużej ilości okien" zlokalizowanych w budynku mieszkalnym J. P. w odległości mniejszej niż 4m od jego posesji. Wskazał, że do dnia wniesienia skargi organ nie podjął żadnych czynności w tej sprawie. Po przekazaniu przez organ skargi wraz z odpowiedzią na tę skargę, skarżący został zobowiązany do wykazania, że przed wniesieniem skargi złożył w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z Ż. do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W odpowiedzi na to wezwanie, pismem z dnia [...]r., skarżący wskazał, że prowadzone przez J. P. różnego rodzaju roboty budowlane były i są przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego, a ponadto działalność tych organów była już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Powołał się na informację, że skargę na dalszą bezczynność organu może wnieść w każdym czasie do sądu administracyjnego. Do pisma skarżący dołączył kserokopię swojego pisma z dnia [...]r. zatytułowanego "skargą" kierowanego do Wojewody [...], a dotyczącego zasygnalizowania nieprzestrzegania prawa przez J. P.. Na rozprawie w dniu [...]r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego poparł jego osobistą skargę oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania i udzielonej z urzędu, a nieopłaconej pomocy prawnej. Ponadto odpowiadając na pytanie Sądu oświadczył, że według jego wiedzy skarga nie została poprzedzona zażaleniem w trybie art. 37 kpa. W ocenie pełnomocnika skarżący uważa jednak, że jego liczna korespondencja z organami nadzoru związana z robotami budowlanymi budynku sąsiada skutkuje wyczerpaniem trybu zażaleniowego w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w określonych przypadkach. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy bezczynności organu nadzoru budowlanego stopnia podstawowego w zakresie jego ustawowych obowiązków i kompetencji wynikających z przepisów prawa budowlanego. Bezczynność ta w ocenie skarżącego polega na nie podjęciu przez organ działań zmierzających do likwidacji otworów okiennych w budynku sąsiada zlokalizowanych w odległości mniejszej aniżeli 4m od granicy posesji. Takie żądanie sformułowane zostało przez skarżącego w piśmie z dnia [...]r., którego treść ustalono w oparciu o akta administracyjne dołączone do akt tut. Sądu o sygn. II SA/Gl 611/10. Wskazać wszak przyjdzie, że skargę na bezczynność można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu nadzoru budowlanego było zatem, po wystąpieniu z żądaniem załatwienia sprawy, wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 § 1 kpa do organu wyższego stopnia, w tym przypadku do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Dopiero bowiem wniesienie w tym trybie zażalenia można uznać za wyczerpanie środków zaskarżenia, o których stanowi art. 52 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym pojawił się również pogląd, że w przypadku skargi na bezczynność organu za wyczerpanie środków zaskarżenia może być uznane także uprzednie wezwanie na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem skarżący nie dopełnił żadnej z tych czynności. Dołączone bowiem przez niego pismo z dnia [...]r., zatytułowane "skarga" pochodzi sprzed daty złożenia żądania ([...]r.), a ponadto jest kierowane do innego organu i nie dotyczy bezpośrednio sprawy, w której działania skarżący domaga się w niniejszym postępowaniu. Również za wyczerpanie środków zaskarżenia nie mogą być uznane wystąpienia skarżącego w innych sprawach prowadzonych przez organy nadzoru budowlanego bądź też przez sąd administracyjny. Wskazać natomiast przyjdzie na słuszny postulat skarżącego, w myśl którego skoro wskazywane przez niego nieprawidłowości dotyczą tego samego obiektu budowlanego, to organ mógłby rozważyć (o ile pozwoli na to stan prawny i faktyczny prowadzonych postępowań) skumulowanie postępowania w celu wydania jednego rozstrzygnięcia. Ta ostatnia uwaga pozostaje jednak poza granicami rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W świetle wskazanych okoliczności skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O przyznaniu adwokatowi M. B. zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono po myśli art. 250 p.p.s.a. w związku z § 19 pkt 1 rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) przy uwzględnieniu stawki wynagrodzenia określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powiększonej o stawkę podatku od towarów i usług zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia. Dodatkowo Sąd przyznał zwrot kwoty opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa traktując tę opłatę jako udokumentowany wydatek, o którym mowa w § 19 pkt 2 rozporządzenia. Na koniec należy zauważyć, że fakt odrzucenia skargi z powodu niewyczerpania trybu zaskarżenia, nie stoi na przeszkodzie ponownemu wniesieniu skargi na bezczynność przez tę samą osobę, jeżeli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony.