II SAB/Gl 115/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w przedmiocie wydania kopii oświadczeń majątkowych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Na podstawie zarządzenia z dnia 13 marca 2026 r. wezwano skarżącą do wykazania, czy wystąpiła w trybie art. 37 kpa z ponagleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na niezałatwienie sprawy w terminie przez ten organ, wówczas należy nadesłać do Sądu jego odpis. Wskazano, że zgodnie z art. 37 § 3 kpa ponaglenie wnosi się do organu prowadzącego postępowanie, jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Dla dokonania tej czynności wyznaczono siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto na podstawie zarządzenia z dnia 13 marca 2026 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi przez wskazanie swojego numeru PESEL – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca ww. wezwania była dwukrotnie awizowana: w dniu 27 marca i 7 kwietnia 2026 r., wobec niepodjęcia jej przez skarżącą w terminie, została uznana za skutecznie doręczoną z dniem 10 kwietnia 2026 r. Tym samym termin do udzielenia odpowiedzi na powyższe wezwania upłynął w dniu 17 kwietnia 2026 r. Mimo upływu terminu nie udzielono żądanej odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Według art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności, bądź do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia, jak w niniejszym postępowaniu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała w wyznaczonym terminie, że wystąpiła przed wniesieniem skargi z ponagleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. Oznacza to zatem, że skarżąca składając niniejszą skargę do sądu administracyjnego nie wyczerpała przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. Podstawą odrzucenia skargi jest również art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem. Stosownie bowiem do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., pismo strony jeżeli jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania albo posiada go, nie mając takiego obowiązku. Brak wskazania numeru PESEL w niniejszym przypadku stanowi brak formalny skargi. W rozpoznawanej sprawie skarżąca, mimo prawidłowego wezwania do wykonania opisanego obowiązku, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, nie uzupełniła braku formalnego skargi. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.