II SAB/Gl 13/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w przedmiocie niewyegzekwowania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odrzucić skargę, Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) skargę można wnieść się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Paw Obywatelskich. Z treści skargi B. S. wynika, że zarzuca ona organowi - Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Z. bezczynność polegająca na niewyegzekwowaniu nałożonego na M. S. obowiązku rozbiórki drewnianego obiektu budowlanego. Z udzielonych przez organ wyjaśnień wynika, że w związku z uchylaniem się od obowiązku wykonania rozbiórki obiektu budowlanego, na M. S. nałożona została grzywna w celu przymuszenia w kwocie 32.000 zł. Kwota ta jest systematycznie potrącana z dochodów jakie uzyskuje skarżący. Przedmiotem skargi może być bezczynność organu, jednakże skuteczne zainicjowanie postępowania sądowoadministracyjnego w tym zakresie jest uzależnione od wcześniejszego wyczerpania środków zaskarżenia. Tego rodzaju środkiem jest skarga przewidziana w art. 6 § 1 a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.). Ten środek odwoławczy wnosi się do organu wyższego stopnia nad wierzycielem zobowiązanym do wyegzekwowania ciążącego na dłużniku obowiązku. Dopiero rozstrzygnięcie wydane przez organ otwiera drogę do wszczęcia i prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Mając na uwadze, że skarżąca nie wykazała aby skorzystała z tego rodzaju środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi do Sądu, jej skargę należy uznać za niedopuszczalną, a w konsekwencji podlega ona odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.