II SAB/Gl 137/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 6 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w K. na bezczynność Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie udostępnienia informacji o środowisku p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej wpis sądowy od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. Pismem z dnia 11 sierpnia 2025 r. M. Sp. z o.o. w K. reprezentowane przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska polegająca w zakresie udostępnienia informacji o środowisku objętych wnioskiem z dnia 4 lutego 202 r. Na podstawie zarządzenia z dnia 1 września 2025 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do wykazania, czy skarżąca spółka wystąpiła w trybie art. 37 kpa z ponagleniem do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, wówczas należało nadesłać do Sądu jego odpis. Dla dokonania tej czynności wyznaczono siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 9 września 2025 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 16 września 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył w piśmie z dnia 11 września 202 r., że skarżąca spółka nie wystąpiła z ponagleniem w trybie art.. 37 kpa, jednakże podkreślił, że takie działanie nie jest wymagane dla skutecznego wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej o środowisku, a tym samym nie stanowi podstawy odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona z naruszeniem art. 52 § 1 tej ustawy, tj. gdy skarżący złożył skargę pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z treści tego przepisu wynika, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony. W aktach sprawy złożonych przez organ wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę brak jest ponaglenia. Powyższe oznacza, że skarżąca spółka przed złożeniem skargi nie złożyła ponaglenia, a zatem nie wyczerpała środka zaskarżenia, warunkującego dopuszczalność wniesienia skargi na bezczynność organu. W tej sytuacji należy uznać, że skarga na bezczynność organu w sprawie rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji o środowisku, powinna zostać odrzucona. W tym miejscu wskazać należy, że zasady udostępniania informacji o środowisku zostały określone w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r., poz. 1112, dalej: "ustawa"). Na gruncie tej ustawy podmiot, do którego skierowane jest żądanie udostępnienia informacji, jeżeli uzna ją za informację o środowisku, udostępnia tę informację przez zwykłą czynność materialnotechniczną (art. 14 ust. 1 ustawy) albo wydaje decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 20 ust. 1 ustawy). Jeżeli organ, do którego skierowane jest żądanie udostępnienia informacji uzna, że informacja ta nie stanowi informacji o środowisku, to powinien w drodze pisemnej poinformować wnioskodawcę o zajętym stanowisku. Z powyższego wynika, że tylko odmowa udostępnienia informacji, która stanowi informację o środowisku, przybiera formę aktu administracyjnego, jaką jest decyzja. Natomiast pisma informujące o dokonaniu jednej z wyżej wymienionych czynności materialnotechnicznych nie tylko nie stanowią decyzji administracyjnej, ale również nie należą do żadnej z kategorii aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a tym samym nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Wnioskodawca może natomiast kwestionować stanowisko organu wyłącznie w trybie skargi na bezczynność, o czym mówi art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Tylko w takiej sytuacji sąd administracyjny ma prawo skontrolować prawidłowość działania organu i zasadność dokonanej przez niego kwalifikacji prawnej wniosku. Sąd wówczas oceni, czy żądana informacja stanowiła informację o środowisku, a w związku z tym rozstrzygnie, czy w sprawie zachodzi bezczynność w zakresie udostępnienia żądanej informacji. Wniesienie skargi na bezczynność organu poprzedzone być musi złożeniem ponaglenia do organu wyższego stopnia. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono po myśli art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.