II SAB/Gl 14/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Starosty Powiatu Z. w przedmiocie niepodjęcia decyzji stwierdzającej nieważność uchwały walnego zgromadzenia spółki wodnej w sprawie odcięcia nieruchomości od sieci wodociągowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem datowanym na dzień [...] r. wniesionym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J. W. wniósł skargę na bezczynność Starosty Z. w sprawie niezałatwienia w terminie jego wniosku z dnia [...] r. We wniosku tym domagał się on stwierdzenia nieważności uchwały Walnego Zgromadzenia Spółki [...] w J. z dnia [...] r. nr [...] na mocy, której jego gospodarstwo rolne i domowe odcięte zostało wodociągu tej Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art.3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. -dalej p.p.s.a.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 - 4 tej ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przepis art. 58 wymienionej ustawy, określający podstawy odrzucenia skargi wniesionej do sądu administracyjnego przez ten sąd, nawiązuje do konstrukcji przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego. Przez przesłanki te rozumie się określone w ustawie procesowej warunki prawidłowego zaskarżania, dotyczące zarówno przedmiotu skargi, jej formy, jak i treści, którą powinna zawierać, przy zachowaniu których może nastąpić kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd administracyjny (por. T. Woś: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, s. 273). Uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego, w tym także ze skargi na bezczynność organu, jak wynika z art. 50 § 1 p.p.s.a., uzależnione jest od posiadania przez wnoszącego skargę interesu prawnego, który może być wyprowadzony tylko z przepisów prawa materialnego, a zatem z normy prawnej, która stanowi podstawę do ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Powyższe nie dotyczy jedynie prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób. Wspomniany interes prawny winien mieć charakter osobisty, przez to, że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności organu administracji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1693/97, niepubl.; z dnia 27 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1285/98, niepubl.). W myśl regulacji prawnych zamieszczonych w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) odnoszących się do kwestii nadzoru i kontroli sprawowanej przez starostę na działalnością spółek wodnych skarżący nie mógł brać udziału postępowaniu nadzorczym toczącym się w trybie przepisów rozdziału III działu VII tej ustawy, bowiem udział w tym postępowaniu bierze jedynie organ nadzoru oraz spółka wodna, której postępowanie to dotyczy. Tym samym nie mógł on skutecznie domagać się wydania przez Starostę Z. decyzji przedmiocie nieważności uchwały Walnego Zgromadzenia Spółki [...] w J. Stanowisko to jest zbieżne z poglądem prawnym zamieszczonym w postanowieniu NSA z dnia 30 września 2004 r. sygn. akt OW 95/04 [w:] ONSAiWSA z 2005 r. nr 2, poz. 45). Zgodnie z tym poglądem nadzór i kontrola nad spółką wodną nie obejmują relacji zachodzących wewnątrz tego podmiotu, a w szczególności stosunków pomiędzy spółką a jej członkami. Pismo skarżącego skierowane do Starosty Z. zawierające żądanie uchylenia wskazanej wyżej uchwały w ocenie Sądu należało zatem potraktować jako skargę złożoną w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. W judykaturze utrwalony jest już pogląd, że rozpatrzenie skargi czy wniosku złożonego w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. jako nie mieszczących się zakresie przedmiotowym wyznaczonym postanowieniami art. 3 § 2 pkt 1- 4 P.p.s.a. nie podlega kontroli sądowej (por. E. Łój, Analiza sposobów załatwiania skarg na bezczynność organów administracji publicznej w świetle orzecznictwa wojewódzkich sądów administracyjnych w I półroczu 2004 r. w: Materiały na konferencję sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego , Warszawa 2004 r. s. 82.). W tym stanie rzeczy na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd skargę odrzucił.