II SAB/Gl 15/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska- Banacka po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym skargi G.H. na bezczynność Prezydenta Miasta Cz. w przedmiocie niepodjęcia działań w sprawie budowy odwodnienia ulicy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia (...) r. G.H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta Miasta C. w przedmiocie niepodjęcia działań w sprawie budowy odwodnienia ulicy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 kwietnia 2008 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez wykazanie, że przed wniesieniem skargi wystąpił on w trybie art. 37 kpa, do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad Prezydentem Miasta z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie oraz przez wskazanie jakiej konkretnej sprawy administracyjnej załatwianej przez wydanie decyzji, postanowienia bądź innego aktu lub tez czynności nie podejmuje Prezydent Miasta C.. W odpowiedzi na powyższe skarżący nadesłał pismo, w którym wskazał jedynie, iż w sprawie zalewania posesji przy ulicy (...) nie zostały wydane żadne decyzje czy też akty administracyjne, w związku z czym wnosi on o zmianę kwalifikacji prawnej czynu z bezczynności na bezskuteczność i opieszałość w załatwieniu sprawy przez Prezydenta Miasta C.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wyczerpanie środków zaskarżenia w sprawie bezczynności organu oznacza z kolei, iż skarżący przed wniesieniem skargi złożył zażalenie w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U 2000, nr 98 poz. 1071 zwanej dalej: k.p.a.). Zgodnie bowiem z ww. art. 37 na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Jak stanowi § 2 ww. przepisu organ administracji publicznej wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne tj. m.in. gdy skarżący wniesie skargę do sądu administracyjnego, mimo niewyczerpania przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem administracji publicznej. Koniecznym warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność Prezydenta Miasta C. jest zatem uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżący będąc prawidłowo wezwany do wykazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi wystąpił ze stosownym zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad Prezydentem Miasta nie zastosował się do powyższego – jego skargę należało odrzucić. Na marginesie warto wskazać, iż z akt administracyjnych sprawy, a także z treści skargi, również nie wynika, by skarżący złożył zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta C. do organu wyższego stopnia. Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał wniesienie skargi przez G.H. za niedopuszczalne i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.