II SAB/Gl 15/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi V. P. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. W związku z wnioskiem z dnia [...] r. złożonym przez V. P., reprezentowaną przez pełnomocnika R. P., Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r., nr [...], ustalił na rzecz V. P. i R. P. warunki zabudowy dla inwestycji: zmiana sposobu użytkowania obiektu magazynowego na obiekt usługowo-mieszkalny na nieruchomości oznaczonej jako działki nr 1, 2 obręb: [...] przy ul. [...] w B.. W wyniku odwołania wnioskodawczyni Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r., nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...]r., nr [...]ustalił na rzecz V. P. i R. P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: rozbudowa i nadbudowa oraz przebudowa wraz ze zmianą sposobu użytkowania istniejącego budynku produkcyjno-magazynowo-handlowo-biurowego na budynek mieszkalno-usługowo-handlowo-magazynowy na opisanej wyżej nieruchomości. Następnie postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] organ ten sprostował z urzędu powyższą decyzję w ten sposób, że zmienił wskazane na stronie 1 w oznaczenie wnioskodawcy wskazując w miejsce V. i R. P., V. P. reprezentowaną przez R. P.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po rozpatrzeniu zażalenia utrzymało w mocy to postanowienie prostujące postanowieniem z dnia [...] r., nr [...]. Dodać należy, że wydaną wcześniej decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r., nr [...]. Na skutek skargi wniesionej przez V. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 578/11, uchylił postanowienie SKO z dnia [...] r. i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia z dnia [...]r. Kierując się wskazaniami zawartymi w powołanym wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r., nr [...], stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r., nr [...] w części dotyczącej wskazania R. P. jako adresata decyzji. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy swoją poprzednią decyzję. Rozstrzygnięcie to nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego. Pismem z dnia [...] r. V. P. na podstawie art. 37 k.p.a. wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy terenu z właściwie oznaczonym adresatem decyzji. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że w związku ze stwierdzeniem nieważności w części decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...], organ ten był obowiązany do wydania nowej decyzji z właściwie oznaczoną stroną, czego dotychczas nie uczynił naruszając tym samym terminy załatwienia sprawy określone w art. 35-36 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło, że przedmiotowe zażalenie jest nieuzasadnione. W dniu [...] r. V. P., reprezentowana przez jej męża R. P., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. zarzucając naruszenie przez niego przepisów postępowania, a w szczególności brak przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego zgodnego z przepisami k.p.a. Jednocześnie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie przewlekłości postępowania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca przedstawiając przebieg postępowania podała, że nie zgadza się z twierdzeniem Kolegium, iż częściowe stwierdzenie nieważności decyzji nie obliguje właściwego organu do wydania w całości poprawnej decyzji. Na wezwanie Sądu skarżąca sprecyzowała przedmiot skargi wyjaśniając, że jej skarga dotyczy zarówno bezczynności Prezydenta Miasta B. w sprawie niewydania decyzji o warunkach zabudowy terenu, jak i postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...], uznającego za nieuzasadnione zażalenie skarżącej na niezałatwienia w terminie przez Prezydenta Miasta B. sprawy dotyczącej wydania decyzji o warunkach zabudowy terenu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 marca 2013 r. rozdzielono wniesione w jednym piśmie skargi. Skarga na postanowienie SKO wydane w trybie art. 37 k.p.a. została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 395/14. W odpowiedzi na skargę dotyczącą bezczynności Prezydenta Miasta B. organ ten wniósł o jej odrzucenie, a w razie nie uwzględnienia tego wniosku, o jej oddalenie. Zdaniem organu przedmiotowa sprawa została bowiem ostatecznie załatwiona i skarżąca legitymuje się warunkami zabudowy wydanymi zgodnie z jej oczekiwaniem. Prezydent Miasta B. nie zgodził się z zarzutem skarżącej, że wobec wydania przez SKO w B. decyzji z dnia [...] r. stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. w części dotyczącej wskazania R. P. jako jej adresata, powinien wydać nową decyzję. Wskazał, że WSA w Gliwicach rozpoznając skargę V. P. i R. P. na postanowienie SKO z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. stwierdził, iż dla wyeliminowania niewłaściwego wskazania w decyzji organu I instancji jednego z jej adresatów nie było dopuszczalne jej sprostowanie lecz koniecznym było stwierdzenie nieważności tej decyzji w części adresowanej do R. P.. Skoro zaś organ II instancji wydał decyzję tej treści to stawianie zarzutu bezczynności czy przewlekłości postępowania w przedmiotowej sprawie jest nieuzasadnione. Na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał dotychczasowe stanowisko, podkreślając argumentację i wnioski zawarte w skardze oraz pismach procesowych z dnia 10 marca i 5 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. dalej jako: p.p.s.a.) kontrola ta sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Dotyczy to takich spraw, które mogą być zakończone decyzją lub zaskarżalnym postanowieniem, albo odnoszą się do innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w chwili orzekania. Zgodnie z przepisem art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce rażącym naruszeniem prawa. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Z omówionych przepisów wynika, że instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w terminie określonym przez sąd administracyjny. Przesłanki, których jednoczesne zaistnienie warunkuje powstanie stanu bezczynności w toku postępowania administracyjnego to po pierwsze brak działania organu, przyjmujący postać "niezałatwienia sprawy" będącej przedmiotem postępowania oraz, po drugie, upływ terminu do załatwienia sprawy (zob. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, LEX 2011). W przypadku skarg wnoszonych na bezczynność organów administracji publicznej sąd bada jej zasadności według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. Sąd nie bada natomiast w tym postępowaniu prawidłowości rozstrzygnięć wydawanych przez orzekające w sprawie organy. W rozpatrywanej sprawie sporną była kwestią potrzeby czy jak wskazał pełnomocnik skarżącej konieczności wydania przez Prezydenta Miasta B. w opisanym stanie faktycznym nowej decyzji rozstrzygającej wniosek skarżącej z dnia [...] r. z właściwie oznaczoną stroną postępowania. W związku z tym zauważyć należy, że ostateczną decyzją z dnia [...]r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie wyeliminowało z obrotu prawnego całej ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...], a jedynie stwierdziło jej nieważność w części odnoszącej się do błędnego wskazania w niej obok V. P. jej pełnomocnika. Tym samym decyzja ta w pozostałym zakresie pozostaje w obrocie prawnym. Wydając w sprawie kolejną decyzję rozstrzygającą wniosek skarżącej z dnia [...] r. organ dopuściłby się zatem wydania orzeczenia dotkniętego wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem nieważna jest bowiem decyzja , która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inna decyzją ostateczną. Dodać należy, że w wyroku z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 578/1, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przesądził, że błędne oznaczenie wnioskodawcy (adresata decyzji) poprzez wskazanie osoby, która w istocie wnioskodawcą nie była, nie stanowi omyłki, którą można sprostować w drodze art. 113 § 1 k.p.a. Jest to bowiem błąd istotny będącym efektem mylnej oceny okoliczności faktycznych sprawy, nie zaś tylko powstałą przy pisaniu bądź przepisywaniu tekstu omyłką pisarską. W ocenie WSA w Gliwicach wadliwie oznaczenie adresata decyzji musiało zaś zostać wyeliminowane nie w drodze sprostowania lecz stwierdzenia nieważności decyzji oparciu o przesłankę wynikającą art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie w wyroku tym podkreślono, że przedmiotowa decyzja winna podlegać stwierdzeniu nieważności jedynie w części adresowanej do R. P.. W części adresowanej do V. P. w decyzji tej prawidłowo bowiem oznaczono jej adresata. Z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a. skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie był związany zatem także oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w powołanym prawomocnym wyroku. W konsekwencji należało uznać za pozbawiony podstaw prawnych zarzut skargi, że Prezydent Miasta B. pozostaje bezczynny w sprawie wydania nowej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy terenu, z właściwie oznaczoną stroną postępowania. Skarga na bezczynność organów zasadna może być bowiem tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane są do wydania decyzji czy zaskarżalnych postanowień, bądź do dokonania określonych czynności i nie wywiązują się z tego ustawowego obowiązku w określonym terminie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.