II SAB/Gl 151/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Asesor WSA Aneta Majowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi R.A.P. R. na bezczynność Wojewody Śląskiego w sprawie rozpoznania wniosku o pobyt czasowy 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Wojewody Śląskiego do wydania aktu; 3. w pozostałym zakresie skargę oddala; 4. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącego kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący R. P. – reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym - złożył skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Wniósł o; - 1) zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji udzielającej zezwolenia na pobyt czasowy; - 2) stwierdzenie, że organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa poprzez pozostawanie w bezczynności; - 3) przyznanie od organu sumy pieniężnej w najwyższej możliwej wysokości, tj. ok. 37.724,90 zł; - 4) zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Podniósł zarzut naruszenia przez Wojewodę; - prawa materialnego, tj. art. 112a ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 769 z późn. zm. - dalej u.o.c.) poprzez niewydanie decyzji w terminie 60 dni od złożenia wniosku; - 2) przepisów postępowania administracyjnego: art. 7, art. 8 § 1 i art. 12 § 1 K.p.a. poprzez prowadzenie sprawy przez okres dłuższy niż niezbędny. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 11 czerwca 2024 r. złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Dodał, że aktualnie przebywa stale w K., jednakże Wojewoda Śląski nie przekazał jego sprawy do Wojewody [...]. Podkreślił, że ustawodawca przewidział termin 2 miesięcy na wydanie decyzji w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i termin ten wydaje się możliwy do zachowania. Podniósł, że brak zezwolenia na pobyt czasowy uniemożliwia jego wyjazd do kraju pochodzenia. Ponadto dodał, że organ nie ma podstaw do stosowania wobec niego art. 100c i art. 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 167, zwana dalej u.o.p. lub ustawą z dnia 12 marca 2022 r). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w dniu 11 czerwca 2024 r. wpłynął wniosek skarżącego – obywatela Republiki [...] o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, a braki formalne wniosku nie zostały uzupełnione. Dodał, że w dniach: 21 listopada 2024 r., 19 marca 2025 r., 21 maja 2025 r., 23 sierpnia 2025 r., 1 września 2025 r. oraz 10 września 2025 r. wpłynęły ponaglenia skarżącego adresowane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem Wojewody Śląskiego. Podniósł, że ponaglenia nie zostały przekazane do organu wyższego stopnia - na podstawie art. 37 § 3a K.p.a. w zw. z art. 112a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tekst jedn. Dz.U. 2025 r. poz. 1079, dalej: u.o.c.) i w zw. z art. 100d ust. 3 i 4 u.o.p. Organ wskazał, że w dniu 11 lutego 2025 r. wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o przekazanie akt sprawy do Wojewody [...] zgodnie z właściwością, a w dniu 4 września 2025 r. wpłynęła skarga na bezczynność Wojewody Śląskiego. Pismem z dnia 18 września 2025 r. organ przekazał kopię akt sprawy do Wojewody [...] zgodnie z wnioskiem pełnomocnika cudzoziemca. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, organ przytoczył m.in. art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 marca 2022 r., według którego, w okresie do dnia 30 września 2025 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy - w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Organ podkreślił, że zgodnie ze stanowiskiem Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców nie jest prawidłowe stosowanie przepisów art. 100c i 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. tylko do postępowań, których stronami są obywatele Ukrainy, którzy przybyli na terytorium RP w okresie od 24 lutego 2022 r. Podniósł, że oba te przepisy, w przeciwieństwie do znacznej większości pozostałych przepisów tej ustawy, posługują się pojęciem "cudzoziemiec", które należy dekodować przy użyciu definicji zawartej w art. 3 pkt 2 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, a nie pojęciem "obywatel Ukrainy". Ponadto przedmiot regulacji ustawy z dnia 12 marca 2022 r. nie zamyka się tylko w sprawach określonych w art. 1 ust 1 tej ustawy. Organ wskazał, że ustanowienie podstawy prawnej dla "spoczywania" terminów załatwiania spraw administracyjnych cudzoziemców przez wojewodów (art. 100c i art. 100d ustawy), uzasadnione było od początku kolejnymi wzrostami liczby wniosków o udzielenie zezwoleń pobytowych, stanowiącymi skutki pośrednie agresji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę oraz masowego napływu cudzoziemców. W związku z tym organ podniósł, że skoro z woli ustawodawcy zawieszony został bieg terminów na załatwianie spraw we wnioskowanym zakresie i zostało wyłączone stosowanie w tym czasie przepisów o bezczynności - to bezzasadny jest sformułowany przez skarżącego zarzut bezczynności, a w szczególności bezczynności mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto organ podniósł, że wprowadzony w dniu 14 marca 2020 r. na terenie Polski stan zagrożenia epidemicznego, zastąpiony stanem epidemii oraz związana z tym nadzwyczajna sytuacja dla funkcjonowania społeczeństwa i Państwa, przekładała się na wydłużenie czasu postępowania w prowadzonych przez organ sprawach. Następnie dodał, że w związku z masowym napływem do Polski uchodźców z terytorium Ukrainy, pracownicy Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego włączeni zostali w realizację dodatkowych zadań związanych bezpośrednio lub pośrednio z pomocą obywatelom Ukrainy, co miało istotny wpływ na procedowanie w prowadzonych sprawach administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie podkreślenia wymagało, że na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. Ponadto podkreślenia wymagało, że zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a i § 2 P.p.s.a sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Następnie dodać należało, że do skargi na bezczynność organu, znajduje zastosowanie art. 52 § 1 P.p.s.a., według którego skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Na podstawie zaś art. 52 § 2 P.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przedmiotowej sprawie – jak wynika z akt administracyjnych – złożone przez skarżącego ponaglenia, adresowane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wpłynęły do Wojewody Śląskiego w dniach: 21 listopada 2024 r., 19 marca 2025 r., 21 maja 2025 r. i 23 sierpnia 2025 r. W związku z tym skarżący wyczerpał obligatoryjny tryb postępowania poprzedzającego złożenie skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych albo w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia (za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie), a jeżeli nie ma organu wyższego stopnia – do organu prowadzącego postępowanie. W wyrażonej w odpowiedzi na skargę ocenie organu, w niniejszej sprawie nie zaistniała bezczynność z uwagi na obowiązywanie regulacji zawartych w art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 3 pkt 1 u.o.p., zgodnie z którymi, w okresie do dnia 30 września 2025 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres i w wymienionym okresie nie stosuje się przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie w sprawach, o których mowa w art. 100d ust. 1, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie. Podkreślenia zatem wymagało, że z dniem 15 kwietnia 2022 r. weszła w życie regulacja wprowadzona ustawą z 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 830), mocą której do zmienianej ustawy został dodany art. 100c. Na jego podstawie, w okresie do 31 grudnia 2022 r. bieg terminów na załatwienie spraw z wniosków o udzielenie cudzoziemcom zezwoleń pobytowych – w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Następnie od 1 stycznia 2023 r. – do u.o.p. został wprowadzony art. 100d, określający nowy okres zawieszenia biegu terminów na załatwienie wymienionych wyżej spraw prowadzonych przez wojewodów, początkowo do 24 sierpnia 2023 r., a w wyniku kolejnych zmian tej ustawy - do 4 marca 2024 r. oraz do 30 czerwca 2024 r. Kolejna nowelizacja u.o.p. zawarta w art. 1 pkt 3 ustawy z 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw, ponownie przedłużyła obowiązywanie art. 100d u.o.p., tym razem do 30 września 2025 r. W kwestii ostatniej z wymienionych nowelizacji, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lipca 2025 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 3155/24 stwierdził, że "ponad dwuletni okres – od 15 kwietnia 2022 r. do 30 czerwca 2024 r. – należało uznać za wystarczający do zapewnienia przez państwo (administrację rządową) rozwiązań pozwalających na terminową obsługę wniosków pobytowych. [...] Rozwiązanie tej kwestii nie powinno natomiast polegać na wielokrotnym prolongowaniu obowiązywania regulacji ograniczającej przysługujące cudzoziemcom uprawnienia i środki prawne (art. 100d u.o.p.). Tym bardziej, że chodzi w tym przypadku – jak już wyjaśniono powyżej – o regulację szczególną, która w swoim założeniu miała mieć jedynie epizodyczny charakter. Wielokrotne przedłużanie obowiązywania przepisów epizodycznych może bowiem prowadzić do sytuacji, w której w dłuższej perspektywie stanowią one nie tylko "szczególne" – dopuszczalne ze względu na wyjątkowe okoliczności, lecz stałe ograniczenie praw, w tym również prawa do sądu. [...] W konsekwencji NSA doszedł do przekonania, że nadzwyczajne okoliczności, o których mowa powyżej nie mogły stanowić podstawy do kolejnego – czwartego z rzędu – przedłużenia obowiązywania art. 100d u.o.p. po dniu 30 czerwca 2024 r. W związku z tym w ramach tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności ustaw należało odmówić zastosowania art. 1 pkt 3 ustawy z 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw w zakresie, w jakim przedłużono do 30 września 2025 r. obowiązywanie zawieszenia terminu do załatwienia spraw wymienionych w art. 100d u.o.p. jako niezgodnego z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2025 r. sygn. akt II OSK 3155/24). Stwierdzenia zawarte w przytoczonym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, w pełni podzielił Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę i w konsekwencji tego przeprowadził kontrolę zgodności z prawem postępowania organu za okres od 1 lipca 2024 r. – czyli w wyniku pominięcia niezgodnego z Konstytucją przedłużenia do 30 września 2025 r., zawieszenia terminu do załatwienia spraw wymienionych w art. 100d u.o.p. W przedmiotowej sprawie termin wydania decyzji określa art. 112a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, według którego, decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni. Natomiast zgodnie z art. 112a ust. 2 tej ustawy, termin ten biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z wymienionych w nim zdarzeń. Według zaś art. 112a ust. 2 pkt 2, zdarzeniem takim jest złożenie przez cudzoziemca wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione. W powyższym zakresie w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w dniu 11 czerwca 2024 r. wpłynął wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, a braki formalne wniosku nie zostały uzupełnione. Jednakże z nadesłanych przez organ akt administracyjnych wynika, że organ nie wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku. Pomimo tego, że był zobligowany do dokonania kontroli formalnej poprawności wniosku cudzoziemca w terminie ogólnym wynikającym z art. 35 K.p.a. Podkreślenia wymagało, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt. I OPS 2/13 (ONSAiWSA 2014, nr 1, poz. 2) skutek wszczęcia postępowania administracyjnego wywołuje również wniesienie podania nieczyniącego zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa (art. 63 § 2-3a k.p.a.), o ile nie zajdą okoliczności wskazane w art. 61a § 1 k.p.a. Oznacza to, że czynności wymienione w art. 64 § 2 k.p.a. bądź też w art. 105 ust. 2 i art. 106 ust. 2a ustawy o cudzoziemcach, organ podejmuje w toku wszczętego już postępowania. Z dniem usunięcia braków formalnych wniosku, nie następuje wszczęcie postępowania, lecz w oparciu o art. 112a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach ma miejsce rozpoczęcie biegu szczególnego terminu do wydania decyzji, określonego w art. 112a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Jak podkreśla się w orzecznictwie – organ jest zobligowany do dokonania kontroli formalnej wniosku cudzoziemca w terminie ogólnym wynikającym z art. 35 K.p.a. przy zastosowaniu zasady zawartej w art. 12 K.p.a. Dopiero bowiem od dnia złożenia wniosku niezawierającego braków formalnych, względnie uzupełnienia tych braków, rozpoczyna bieg szczególny termin określony w art. 112a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach – o czym była mowa wyżej. W przedmiotowej sprawie zaistniała zatem bezczynność organu, gdyż wskutek niepodjęcia żadnych czynności w postępowaniu wszczętym na wniosek strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, organ nie zakończył postępowania w ustawowym terminie – czy to poprzez pozostawienie wniosku bez rozpoznania – w razie nieuzupełnienia jego braków, czy poprzez wydanie decyzji. Następnie pomimo złożenia w dniu 11 lutego 2025 r. wniosku skarżącego o przekazanie sprawy do organu właściwego i powtórzenia tego wniosku w piśmie z dnia 6 maja 2025 r. oraz z dnia 30 lipca 2025 r., organ dopiero po wniesieniu w dniu 4 września 2025 r. skargi na jego bezczynność, przekazał w dniu 18 września 2025 r., wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy do rozpatrzenia zgodnie z właściwością miejscową przez Wojewodę [...]. Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że Wojewoda Śląski dopuścił się bezczynności w załatwieniu niniejszej sprawy. Jednocześnie przyjąć należało, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W zakresie tej oceny podkreślenia bowiem wymagało, że – zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa – naruszenie kwalifikowane jako rażące musi mieć pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie – jak wynika z przedstawionych wyżej okoliczności – zaistniały podstawy do przyjęcia oceny, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przemawia za tym przede wszystkim okoliczność niepodjęcia przez organ żadnych czynności w postępowaniu wszczętym na wniosek strony, przez okres ponad roku, czyli w całym okresie podlegającym ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu, w wyniku pominięcia niezgodnego z Konstytucją przedłużenia na okres od 1 lipca 2024 r. do 30 września 2025 r., zawieszenia terminu do załatwienia spraw wymienionych w art. 100d u.o.p. Przez cały ten okres – aż do wniesienia skargi na bezczynność Wojewody Śląskiego w dniu 4 września 2025 r., organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, nawet z zakresu kontroli formalnej poprawności wniosku cudzoziemca. Organ zaniechał podejmowania jakichkolwiek działań pomimo tego, że – jak wskazał w odpowiedzi na skargę - w dniach: 21 listopada 2024 r., 19 marca 2025 r., 21 maja 2025 r., 23 sierpnia 2025 r., 1 września 2025 r. oraz 10 września 2025 r. wpłynęły ponaglenia skarżącego adresowane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem Wojewody Śląskiego. Co więcej – pomimo złożenia w dniu 11 lutego 2025 r. wniosku skarżącego o przekazanie sprawy do organu właściwego, Wojewoda Śląski dopiero 18 września 2025 r., a więc po upływie ponad siedmiu miesięcy, przekazał do Wojewody [...] wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Nastąpiło to zatem dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność organu w niniejszej sprawie, a dodać należało, że skarżący przed wniesieniem skargi dwukrotnie ponowił wniosek o przekazanie sprawy; - w pismach z dnia 6 maja 2025 r. oraz z dnia 30 lipca 2025 r. Opóźnienie w podjęciu przez organ takiej czynności, jaką jest przekazanie sprawy było pozbawione jakiegokolwiek uzasadnienia. Wszystkie te wyżej omówione szczegółowo okoliczności uzasadniają stwierdzenie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z uwagi na to, że organ pismem z dnia 18 września 2025 r. przekazał Wojewodzie [...], zgodnie z właściwością, wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy – bezprzedmiotowe stało się zobowiązanie Wojewody Śląskiego do rozpoznania tego wniosku w określonym terminie (art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Wobec tego, postępowanie sądowe w tej części zostało umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Natomiast na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę w zakresie zawartego w niej żądania przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 37.724,90 zł. Podkreślenia wymagało, że zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego określonej sumy pieniężnej, a zatem - z literalnej wykładni art. 149 § 2 P.p.s.a. wynika, iż przyznanie stronie skarżącej odpowiedniej sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. Ponadto przyznanie sumy pieniężnej lub orzeczenie grzywny ma przede wszystkim na celu zwalczanie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Celem tego orzeczenia jest oddziaływanie dyscyplinujące na organ. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 127/20 (dostępne w CBOSA), środki wskazane w art. 149 § 2 P.p.s.a. są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym, które powinny być stosowane z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy nie zaistniały podstawy do przyjęcia powyższej oceny uzasadniającej uwzględnienie wniosku skarżącego o przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej. Przede wszystkim bowiem podnieść należało, że we wskazanych wyżej okolicznościach uzasadnione jest przekonanie, iż cele skargi wniesionej na bezczynność organu, w pełni realizują pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w wyroku i nie ma konieczności stosowania środków dalej idących. Przepis art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. stanowił podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania, na które składało się wynagrodzenie pełnomocnika - 480 zł, określone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wpis w wysokości 100 zł. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., według którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.