II SAB/Gl 16/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.),, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2010 r. sprawy ze skargi J.R. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego 1. zobowiązuje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do wydania aktu załatwiającego wniosek skarżącego z dnia [...]r. w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia akt administracyjnych temu organowi, 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę [...] złotych. J. R. pismem z dnia [...] roku, które wpłynęło w dniu [...]roku, złożył skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...]roku, który został przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego przekazany do załatwienia pismem z dnia [...]roku. Skarżący stwierdził, że bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego polega także na braku podjęcia z urzędu decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego, wykonanego na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] roku w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę inwestycji "przebudowa ul. [...] w Z. na skrzyżowaniu z projektowaną autostradą [...], odcinek węzeł "A" ", której nieważność została stwierdzona decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku, nr [...]. W związku z powyższym zarzutem skarżący domagał się wyznaczenia [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego 30-dniowego terminu celem wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego (jego części) zrealizowanego w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta Z. z [...]roku. Skarga została poprzedzona zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które skarżący, powołując się na art. 37 § 1 kpa, skierował w dniu [...] roku do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (data wpływu do tego organu [...]roku). W tym zażaleniu skarżący podnosił, że jego wniosek z dnia [...]roku, przekazany przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. według właściwości [...] Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w dniu [...]roku, nie został załatwiony w terminie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przyznał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. przekazał mu pismem z dnia [...] roku wniosek skarżącego żądający wszczęcia postępowania związanego z unieważnieniem przez GINB decyzją z dnia [...] roku decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]roku. Postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało wszczęte przez organ w dniu [...]roku. Zdaniem organu mimo złożenia przez skarżącego zażalenia na bezczynność organu właściwego do GINB w dniu [...] roku skarga jest niedopuszczalna, bowiem skarżący nie wyczerpał w całości przysługujących mu środków odwoławczych bowiem jego zażalenie nie zostało dotychczas rozpoznane co powinno na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z zm., dalej ppsa) skutkować odrzuceniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 ppsa sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 (art. 3 § 2 pkt 8 ppsa). Oznacza to, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności. Z punktu widzenia dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji publicznej obojętne jest, czy organ ten nie wydał decyzji z powodu opieszałości w załatwieniu srawy czy wobec uznania, że występują negatywne przesłanki dla jej załatwienia. Formalna dopuszczalność skargi na bezczynność organu jest uzależniona od wyczerpania środków zaskarżenia służących na drodze administracyjnej (art. 52 § 1 i § 2 ppsa), a środkiem takim w przypadku bezczynności jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa. W sprawie jest bezsporne, że żądanie skarżącego z dnia [...]roku zostało przekazane wg właściwości przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. przy piśmie z dnia [...]r. [...][...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Do tego ostatniego organu wpłynęło w dniu [...]roku. Pismo z dnia [...] roku spełniało przy tym wszelkie formalne wymogi postanowienia z art. 124 kpa, oprócz pouczenia o środkach zaskarżenia (ustalenie zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 grudnia 2009 roku – II SAB/Gl 09) w związku z tym należy przyjąć, że od dnia [...]roku rozpoczął bieg termin z art. 35 § 3 kpa do załatwienia spawy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Termin ten dla organu I instancji w sprawie szczególnie skomplikowanej wynosi nie więcej niż 2 miesiące. Do terminu tego nie wlicza się jedynie okresów wymienionych w art. 35 § 5 kpa, co dla niniejszej sprawy, wobec ich nie wystąpienia, pozostaje bez znaczenia. Skoro zatem z przedstawionych akt administracyjnych, w tym odpowiedzi na skargę wynika, że organ wszczął postępowanie dopiero w dniu [...]roku (po zażaleniu na bezczynność i skardze do Sądu) to bezspornym jest, że w dacie tej pozostawał on bezczynny (żądanie wpłynęło [...]roku). Stwierdzenie stanu bezczynności organu zobowiązuje Sąd do uwzględnienia skargi na podstawie art. 149 ppsa. Ustosunkowując się do zarzutu skargi o jej niedopuszczalności z uwagi na brak rozpoznania zażalenia z dnia [...] roku Sąd stwierdza, że zarzutu tego nie podziela. W świetle art. 52 § 1 i § 2 ppsa dopuszczalność skargi jest uzależniona od wyczerpania środka zaskarżenia, a nie od jego rozpoznania przez właściwy organ. Odmienna interpretacja naruszałaby konstytucyjne prawo strony do sądu określone w art. 45 Konstytucji i w sposób oczywisty kontrolę sądową uzależniałaby od rozpoznania środka zaskarżenia przez właściwy organ w istocie pozostawiając mu decyzję o czasie tego rozpoznania. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.