II SAB/Gl 161/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędziowie, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi S. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego w przedmiocie ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości 1. stwierdza, że Wojewoda Śląski dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącego kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący S.K. – reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym – wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego w sprawie dotyczącej ustalenia odszkodowania za przejęcie nieruchomości - działek nr; [...], [...] gmina L., obręb S., na mocy decyzji Wojewody Śląskiego o nr [...] z dnia 31 stycznia 2025 r. znak [...] - o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pn.; "Budowa drogi [...], odcinek l/B Węzeł "[...]" (z węzłem) - węzeł "[...] " (bez węzła) w ramach zadania pn. "Zaprojektowanie i wykonanie drogi [...], odcinek l/B Węzeł "[...]" (z węzłem) - węzeł "[...]" (bez węzła)". Skarżący zarzucił organowi naruszenie: - art. 130 ust. 2, art. 134 i art. 154 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm., dalej jako u.g.n.) w związku z art. 35 § 1, 2, 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej K.p.a.) oraz art. 36 § 1 i 2 K.p.a. poprzez brak podejmowania przez organ czynności zmierzających do zakończenia postępowania i ustalenia należnego odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości; - art. 8 i art. 12 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prostoty i szybkości postępowania oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa w związku z brakiem wydania rozstrzygnięcia w ustawowym terminie; - art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez brak poszanowania prawa skarżących do uzyskania słusznego odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości w rozsądnym czasie i bez zbędnej zwłoki. W związku z tymi zarzutami skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i zobowiązanie organu do zakończenia postępowania w określonym przez Sąd terminie oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu skargi wskazał, że wymienione wyżej działki zostały wywłaszczone na podstawie decyzji Wojewody Śląskiego z 31 stycznia 2025 r. nr [...]. Podkreślił, że od daty wydania tej decyzji wraz z nadaniem jej rygoru natychmiastowej wykonalności upłynęło prawie 8 miesięcy, a organ nie wydał decyzji ustalającej odszkodowanie. Podniósł, że postępowanie organu świadczy nie tylko o bezczynności, ale narusza również podstawowe zasady postępowania administracyjnego – wyrażoną w art. 8 K.p.a. zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa oraz wynikającą z art. 12 K.p.a., zasadę szybkości i prostoty postępowania. Ponadto wskazał, że skarga dotyczy zarówno bezczynności organu jak i przewlekłości w prowadzonym przez niego postępowaniu, gdyż wystąpiły one jednocześnie w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Dodał, że w piśmie z dnia 26 maja 2025 r. wniósł ponaglenie do organu wyższego stopnia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie. Szczegółowo przedstawił przebieg postępowania w sprawie, wskazując daty podjętych w sprawie czynności, w tym daty skierowanych do skarżącego zawiadomień o terminie zakończenia postępowania w sprawie. Podkreślił, że postępowanie o ustaleniu odszkodowania za przedmiotową nieruchomość nie zakończyło się w terminie, o którym mowa w art. 12 ust. 4g ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 311, zwanej dalej specustawą drogową), jednakże było to usprawiedliwione potrzebą podjęcia czynności niezbędnych do jego zakończenia, tj. ustalenia stron postępowania, zlecenia sporządzenia wyceny wywłaszczonej nieruchomości, a w dalszej kolejności koniecznością oceny operatu szacunkowego przed przyjęciem go jako dowodu w sprawie oraz umożliwieniem zapoznania się z jego treścią przez strony postępowania przed wydaniem decyzji ustalającej odszkodowanie. W związku z tym podniósł, że nie można uznać, iż podejmowane przez organ czynności zmierzały do przewlekania postępowania. Następnie organ wskazał, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania odszkodowawczego z dnia 12 lutego 2025 r., zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 36 § 1 k.p.a., poinformował strony o braku możliwości załatwienia sprawy w terminie i wyznaczył nowy termin zakończenia postępowania - do dnia 15 kwietnia 2025 r. Było to związane ze zleceniem wyceny nieruchomości, sporządzeniem przez biegłego operatu szacunkowego, sprawdzeniem jego poprawności pod względem formalnoprawnym, odbiorem przez organ operatu szacunkowego, a także umożliwieniem stronom zapoznania się z wyceną nieruchomości i wypowiedzeniem się, przed wydaniem decyzji odszkodowawczej, co do zebranych w sprawie dowodów. Organ podkreślił, że przebieg i długość toczącego się postępowania uzależniona jest również od aktywności stron. Pełnomocnik skarżącego - radca prawny J.N. korzystała z przysługujących stronie praw, składając pisma i wnioski, na które organ udzielał pisemnych odpowiedzi niezwłocznie, co również miało wpływ na przedłużenie postępowania odszkodowawczego. Ponadto podniósł, że w liniach rozgraniczających teren ww. inwestycji drogowej znajduje się ponad osiemset działek, w stosunku do których organ zobligowany jest prowadzić postępowania odszkodowawcze równocześnie, w tym samym terminie. Wskazał, że inwestycja dotycząca odcinka l/B, jest tylko częścią ogromnej inwestycji budowy drogi ekspresowej [...]. Organ jednocześnie prowadzi postępowania odszkodowawcze co do nieruchomości, które zostały objęte decyzjami Wojewody Śląskiego: z dnia 12 września 2022 r. - o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pn.: "Budowa drogi ekspresowej [...]" Odcinek II węzeł "[...]" (z węzłem) - [...]" oraz z dnia 27 września 2022 r. - o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pn. "Budowa drogi [...] Odcinek [...] - węzeł "[...]" (z węzłem)", a także z dnia 13 sierpnia 2024 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia pn. Budowa drogi [...], odcinek I/A węzeł "[...]" (z węzłem) - węzeł "[...]" (bez węzła) wraz z obwodnicą B. W związku z tym organ wskazał, że ilość nieruchomości na tych odcinkach, wskazanych do przejęcia to również kilkaset działek, a prowadzone co do nich postępowania odszkodowawcze są na różnych etapach. Dodał, że w przypadku tak dużych inwestycji niezbędna jest gradacja spraw z priorytetowym traktowaniem nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi oraz tych, na których prowadzona jest działalność gospodarcza. W podsumowaniu organ wskazał, że nieuzasadniony jest zarzut strony skarżącej dotyczący jego bezczynności, gdyż postępowanie odszkodowawcze zostało wszczęte przed upływem terminu do wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania, wynikającego z art. 12 ust. 4g specustawy drogowej. Ponadto organ w zawiadomieniu z dnia 7 lipca 2025 r. poinformował strony o nowym terminie zakończenia sprawy - do 30 września 2025 r., uzasadniając to koniecznością zgromadzenia niezbędnego do orzekania materiału dowodowego. Organ dodał, że bez zbędnej zwłoki zlecił postanowieniem z dnia 19 lutego 2025 r. sporządzenie przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego, określającego wartość nieruchomości. Podkreślił, że oczekiwanie na niezbędny, główny dowód - operat szacunkowy jest niezależne od organu i nie liczy się do ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie podkreślenia wymagało, że na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. Ponadto podkreślenia wymagało, że zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a i § 2 P.p.s.a sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dodać należało, że do skargi na bezczynność organu, znajduje zastosowanie art. 52 § 1 P.p.s.a., według którego skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych albo w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia (za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie), a jeżeli nie ma organu wyższego stopnia – do organu prowadzącego postępowanie. Natomiast na podstawie art. 53 § 2b P.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przedmiotowej sprawie – jak wynika z akt administracyjnych – złożone przez skarżącego ponaglenie, skierowane do Ministra Rozwoju i Technologii wpłynęło do Wojewody Śląskiego w dniu 28 maja 2025 r., a zatem przed wniesieniem skargi w dniu 18 września 2025 r. W związku z tym skarżący wyczerpał obligatoryjny tryb postępowania poprzedzającego złożenie skargi do sądu administracyjnego. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi, dotyczących bezczynności organu i przewlekłego prowadzenia postępowania, podkreślenia wymagało, że według art. 35 § 1 i § 3 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Art. 35 § 4 K.p.a. stanowi, że przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a. Natomiast zgodnie z art. 35 § 5 K.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. Takim przepisem szczególnym, o którym stanowi art. 35 § 4 K.p.a., jest art. 12 ust. 4g specustawy drogowej, według którego - jeżeli decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 60 dni od dnia nadania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności. Postępowanie prowadzone przez Wojewodę Śląskiego w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia odszkodowania za przejęcie nieruchomości skarżącego - działek nr; [...], [...] gmina L., obręb S., na mocy decyzji Wojewody Śląskiego o nr [...] z dnia 31 stycznia 2025 r. znak [...] - o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W związku z tym, określony wyżej termin 60 dni na wydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania, rozpoczął bieg od dnia 31 stycznia 2025 r. Z akt administracyjnych wynika, że organ pismem z dnia 12 lutego 2025 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania i poinformował go, iż nie będzie możliwe załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 12 ust. 4g specustawy drogowej oraz wyznaczył nowy termin zakończenia postępowania odszkodowawczego do dnia 15 kwietnia 2025 r. Następnie Wojewoda Śląski postanowieniem z dnia 19 lutego 2025 r. powołał rzeczoznawcę majątkowego i zobowiązał go do przedłożenia operatu szacunkowego w terminie 40 dni od dnia doręczenia postanowienia. Termin ten, postanowieniem organu z dnia 10 kwietnia 2025 r., na wniosek rzeczoznawcy został przedłużony do dnia 30 kwietnia 2025 r. Wojewoda Śląski zawiadomieniem z dnia 28 kwietnia 2025 r. poinformował strony postępowania o nowym terminie zakończenia postępowania, który został określony do dnia 30 czerwca 2025 r. Operat szacunkowy wpłynął do organu w dniu 6 maja 2025 r. Pismem z dnia 9 maja 2025 r. organ zawiadomił strony postępowania o sporządzeniu wyceny nieruchomości przesyłając im wyciąg z operatu szacunkowego i wyznaczając 14-dniowy termin na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Następnie w piśmie, które wpłynęło do organu w dniu 2 czerwca 2025 r. pełnomocnik skarżących wniosła uwagi do operatu szacunkowego. Organ w dniu 4 czerwca 2025 r. przekazał biegłej te zastrzeżenia, celem udzielenia wyjaśnień. Zawiadomieniem z dnia 7 lipca 2025 r. organ poinformował strony o nowym terminie załatwienia sprawy do dnia 30 września 2025 r. Rzeczoznawca majątkowy w piśmie z dnia 7 lipca 2025 r. udzieliła wyjaśnień odpowiadając na zastrzeżenia strony. Zawiadomieniem z dnia 22 lipca 2025 r. organ powiadomił strony o uzupełnieniu materiału dowodowego o odpowiedź udzieloną przez biegłą, przedłożył tę odpowiedź w załączeniu i poinformował, że zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. strony mają możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W związku ze wskazanymi wyżej okolicznościami, należało stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie przekroczony został termin, w ciągu którego organ zobowiązany był wydać rozstrzygnięcie. Zasługiwały zatem na uwzględnienie zarzuty skargi, że doszło do bezczynności wymienionego organu. Podkreślenia bowiem wymagało, że zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a., bezczynność organu ma miejsce, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. W przedmiotowej sprawie organ z uwagi na niemożność załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 12 ust. 4g specustawy drogowej, wyznaczył – zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. - nowy termin zakończenia postępowania do dnia 15 kwietnia 2025 r. Jednakże do tej daty nie zakończył postępowania ani też nie wskazał nowego terminu jego zakończenia. Dopiero zawiadomieniem z dnia 28 kwietnia 2025 r. poinformował skarżącego o nowym terminie zakończenia postępowania, który został określony do dnia 30 czerwca 2025 r. Jednak po raz kolejny organ nie zakończył postępowania we wskazanym terminie ani też nie określił nowego terminu i dopiero zawiadomieniem z dnia 7 lipca 2025 r. poinformował skarżącego o nowym terminie załatwienia sprawy do dnia 30 września 2025 r. Organ wydał decyzję kończącą postępowanie w tej instancji już po dacie wpływu do organu skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Okoliczności te w zestawieniu z wymienionymi wyżej czynnościami organu wskazują, że nastąpiło przekroczenie terminu załatwienia sprawy, a dodać należało, iż ustalając, czy doszło do przekroczenia terminu, Sąd uwzględnił – wymienione w art. 35 § 5 K.p.a. okresy, których nie wlicza się do biegu terminu załatwienia sprawy, w tym przede wszystkim okres na uzyskanie przez organ operatu szacunkowego, a także okresy doręczania i terminy dla dokonania określonych czynności przewidzianych w przepisach prawa. Jednocześnie przyjąć należało, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W zakresie tej oceny podkreślenia bowiem wymagało, że – zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa – naruszenie kwalifikowane jako rażące musi mieć pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie zaistniały podstawy do przyjęcia oceny, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymagało, że – jak podniósł organ w odpowiedzi na skargę - w liniach rozgraniczających teren ww. inwestycji drogowej znajduje się ponad osiemset działek, w stosunku do których organ zobligowany jest prowadzić postępowania odszkodowawcze równocześnie, w tym samym terminie. Wobec tego przekroczenie terminu załatwienia sprawy przez organ, nie może być zakwalifikowane jako pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W związku z tym, zaistniałe w sprawie okoliczności uzasadniają stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z uwagi na to, że zarzucany w skardze stan bezczynności ustał w związku z wydaniem przez organ decyzji i doręczeniem jej stronie po dniu wniesienia skargi, ale przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez sąd administracyjny, postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu administracyjnego podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009/4/63). W pozostałym zakresie skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a., gdyż nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek dotyczący stwierdzenia przewlekłości prowadzenia postępowania przez Wojewodę Śląskiego. Podkreślenia bowiem wymagało, że zgodnie z art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a., przewlekłość występuje, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy, czyli innymi słowy, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie podejmuje rozstrzygnięcia, mimo że brak jest do tego przeszkód (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 – dostępna w CBOSA). Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 - dokonując rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania, zauważyć trzeba, iż nowelizacja ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dodanie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymagać będzie reinterpretacji pojęcia "bezczynności", poprzez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str. 238). W wyniku analizy przedstawionych wyżej okoliczności, stwierdzić należało, że nie ma podstaw do zakwalifikowania postępowania organu jako dotkniętego przewlekłością jego prowadzenia. Przepis art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. stanowił podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania, na które składało się wynagrodzenie pełnomocnika - 480 zł, określone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wpis w wysokości 100 zł. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., według którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.