II SAB/Gl 166/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. D. (D.) na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego w przedmiocie ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości 1. stwierdza, ze Wojewoda Śląski dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Wojewody Śląskiego do wydania aktu w sprawie, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącego 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 25 września 2025 r. A.D. (skarżący), reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Śląskiego postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, wnosząc o: zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku, stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, oraz że miało to miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podał, że decyzją Wojewody Śląskiego z dnia 31 stycznia 2025 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej objęto dwie działki należące do skarżącego nr [...] i [...] położone w Gminie B., obręb [...]. Powstały z nich po podziale działki [...], [...] i [...]. W dniu 19 marca 2025 r. zawiadomiono skarżącego o wszczęciu postępowania odszkodowawczego w stosunku do wymienionych działek, postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2025 r. organ powołał rzeczoznawcę majątkowego, zobowiązał do sporządzenia opinii w terminie 90 dni od daty otrzymania postanowienia. Zaznaczył, że ustawowy termin na wydanie decyzji upłynął w dniu 1 kwietnia 2025 r., zatem organ prowadzi postępowanie ponad dwukrotnie dłużej niż to wynika z terminu ustawowego, czym rażąco narusza prawo. Zdaniem skarżącego, zaplanowanie postępowania na 9 miesięcy, podczas gdy ustawa przewiduje 60 dni, rażąco wykracza poza granice legalności i rzetelności. Pełnomocnik podkreślił brak uzasadnienia dla wszczęcia postępowania w dniu 19 marca 2025 r., co powinno nastąpić niezwłocznie, a także brak powodów zwłoki w powołaniu biegłego do dna 15 kwietnia 2025 r., gdy powołanie biegłego powinno być jedną z pierwszych czynności i mogło nastąpić już w ramach wszczęcia postępowania. Ponadto brak uzasadnienia dla zakreślenia rzeczoznawcy terminu 90 dni na sporządzenie opinii, gdy termin nie musi być dłuższy niż 30 dni. Jako wadliwą ocenił praktykę objęcia jednym postanowieniem dowodowym aż 50 nieruchomości powodującą zwłokę w postępowaniu z przyczyn leżących wyłącznie po stronie organu. Nieuzasadnione jest także w ocenie skarżącego wyznaczenie przez organ terminu 9 miesięcy na wydanie decyzji. Pełnomocnik akcentował, że na skutek decyzji o realizacji inwestycji drogowej dochodzi w istocie do wywłaszczenia, co jest instytucją uciążliwą dla obywateli, a zatem w intencji ustawodawcy było doprowadzenie do szybkiego zadośćuczynienia właścicielom nieruchomości za utracony majątek. Prowadzenie natomiast wielu postępowań związanych z budową różnych odcinków drogi [...] nie stanowi usprawiedliwienia dla przewlekłego prowadzenia postępowania, strona nie może bowiem ponosić negatywnych konsekwencji braków kadrowych i organizacyjnych organu. Nie ma przy tym prawnego znaczenia ilość nieruchomości, wobec których organ prowadzi aktualnie postępowanie odszkodowawcze. Bez znaczenia pozostaje również wykaz wszelkich czynności podejmowanych w tego rodzaju postępowaniu przez organ, rozsądny ustawodawca uwzględnił bowiem wszystkie obowiązki przewidując na ich sprawną realizację 60 dni. Końcowo pełnomocnik podał, iż w dniu 9 lipca 2025 r. w sprawie zostało wniesione ponaglenie. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Podał, że działki nr [...] i [...] powstały z podziału działki nr [...]. Wskazane działki, które uległy podziałowi, stanowiły własność skarżącego. Następnie organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania prowadzone w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 311) ma charakter złożony i powoduje potrzebę dokonania wielu czynności w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i prawnego nieruchomości, w tym podjęcie licznych czynności materialno-technicznych, m.in. ustalenie numerów ksiąg wieczystych prowadzonych dla poszczególnych nieruchomości, złożenie stosownych wniosków o odpisy tych ksiąg, pozyskanie danych adresowych właścicieli nieruchomości. Po przedstawieniu czynności przeprowadzonych w toku postępowania, organ zaznaczył, że decyzja odszkodowawcza została wydana w dniu 24 października 2025 r. Podał też, że wniesione w sprawie ponaglenie nie zostało uwzględnione. Odnosząc się do stanowiska skargi, organ wskazał, że postępowanie nie zakończyło się w terminie określonym w art. 12 ust. 4g specustawy drogowej, jednak było to usprawiedliwione potrzebą podjęcia czynności niezbędnych do jego zakończenia, tj. ustalenia stron postępowania, zlecenia sporządzenia wyceny, wezwania do przedłożenia operatów w związku z niedotrzymaniem terminu ich przesłania do organu, koniecznością oceny operatów oraz ich uzupełnienia w związku z dostrzeżonymi błędami, umożliwienia zapoznania się z treścią operatów przez strony postępowania. W ocenie organu nie można uznać, że czynności podejmowane przez organ są pozorne i celowo zmierzają do przewlekania postępowania. Organ dopełnił obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm.- dalej: "k.p.a.") poinformował strony o braku możliwości załatwienia sprawy w terminie i wyznaczył termin zakończenia postępowania - do dnia 31 października 2025 r., a następnie w piśmie z dnia 10 października 2025 r. - do dnia 30 listopada 2025 r. Zwrócił uwagę, iż okolicznością niezależną od organu, było niezłożenie przez biegłego w zakreślonym terminie operatów szacunkowych, co spowodowało konieczność wezwania do ich przedłożenia w terminie dodatkowym, a przy ilości postępowań prowadzonych przez organ nie jest możliwe powoływanie biegłego osobno do każdego postępowania odszkodowawczego. Zaznaczył, że poza etapami wspólnymi dla każdego postępowania, pojawiają się dodatkowe czynności jak m.in. konieczność poprawy sporządzonych operatów, czynności związane z nieuregulowanym stanem prawnym nieruchomości, dodatkowe czynności związane z otrzymywanymi zastrzeżeniami, ponagleniami, skargami, nadto w liniach rozgraniczających teren inwestycji znajduje się ponad osiemset działek, w stosunku do których organ zobligowany jest prowadzić postępowania odszkodowawcze. Jednocześnie organ prowadzi postępowania odszkodowawcze objęte decyzjami: z dnia 12 września 2022 r. nr [...], z dnia 27 września 2022 r. nr [...], z dnia 13 sierpnia 2024 r. nr [...] dotyczące budowy drogi ekspresowej [...], a postępowania te pozostają na różnych etapach. W tej sytuacji zdaniem organu niezbędna jest gradacja spraw z priorytetowym traktowaniem nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi oraz tych, w których prowadzona jest działalność gospodarcza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.- dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Z kolei w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest jej poprzedzenie ponagleniem skierowanym do właściwego organu. W niniejszej sprawie wymóg złożenia ponaglenia został spełniony (pismo z dnia 9 lipca 2025 r.), skarga jest zatem dopuszczalna. Wspomniane ponaglenie nie zostało uwzględnione (postanowienie znak [...] z dnia 23 lipca 2025 r.). Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W obowiązującym stanie prawnym przewlekłość definiowana jest w treści art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. jako prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania jest zatem skargą na przewlekłość, o której mowa w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. Stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej może nastąpić po ustaleniu, że w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie podejmuje rozstrzygnięcia, mimo że brak jest do tego przeszkód (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19). W postępowaniu sądowym wszczętym skargą na bezczynność organu lub na przewlekłe prowadzenie postępowania sąd nie bada zgodności z prawem określonego aktu lub czynności organu administracji, lecz poddaje kontroli ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie, a także ocenie, czy działania podejmowane przez organ administracji w trakcie prowadzonego postępowania zmierzały do jej merytorycznego załatwienia. Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się tu zatem do badania, czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności i czy dokonał tego w terminie ustawowym, określonym zgodnie z art. 35 k.p.a., przedłużonym na zasadach określonych w art. 36 tego Kodeksu, ewentualnie w innych, wynikającym z przepisów prawa materialnego, terminie, a także czy czynności organu podejmowane w ramach prowadzonego postępowania były zasadne i adekwatne do okoliczności sprawy. Takim przepisem szczególnym jest art. 12 ust. 4b ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zgodnie z którym decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Przepisem szczególnym jest również ust. 4g art. 12 specustawy drogowej, określający termin wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania na 60 dni od dnia nadania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności. Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela utrwalony pogląd judykatury, zgodnie z którym termin do wydania decyzji wskazany w art. 12 ust. 4b i ust. 4g specustawy drogowej ma charakter procesowy i może podlegać przedłużeniu na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jednocześnie zauważyć należy, że artykuł 12 ust. 4b i ust. 4g specustawy drogowej jako przepis szczególny, o którym mowa w przywołanym art. 35 § 4 k.p.a., podlega regule wskazanej w art. 36 tego Kodeksu stanowiącej, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). W rozpoznanym przypadku jest poza sporem, że nie doszło do załatwienia sprawy w terminie wynikającym z art. 12 ust. 4g specustawy drogowej. Wszczęcie postępowania w tego rodzaju sprawie następuje z urzędu, co wynika wprost z treści norm zawartych w art. 12 ust. 4a, 4b i 4g specustawy drogowej, zatem bez konieczności zgłaszania wniosku przez strony. Jednocześnie nie można zapominać, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Analiza przeprowadzona w niniejszym postępowaniu, na skutek wniesionej skargi, prowadzi do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające stwierdzenie przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania. Sąd na podstawie akt administracyjnych przedłożonych do sprawy ustalił co następuje. W rozpoznawanej sprawie, decyzją z dnia 31 stycznia 2025 r. nr [...], Wojewoda zezwolił na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia pn. Budowa drogi [...] [...], odcinek [...] Węzeł "[...] ( z węzłem ) – węzeł "B.") - węzeł " (bez węzła)" w ramach zadania pn. "Zaprojektowanie i wykonanie drogi [...], odcinek [...] Węzeł "[...] ( z węzłem ) – węzeł "B." (bez węzła)". Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Inwestycja została przewidziana m.in. na działkach o nr [...], [...] i [...], powstałych z podziału działek [...] i [...], stanowiących własność skarżącego (str. 36 decyzji z dnia 31 stycznia 2025 r., księga wieczysta nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w T.). Pismem z dnia 19 marca 2025 r. znak [...] organ zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie, poinformował, że ustalenie wysokości odszkodowania nastąpi po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, a o jej sporządzeniu strony zostaną powiadomione odrębnym pismem oraz wskazał termin załatwienia sprawy na 31 października 2025 r. ze względu na konieczność podjęcia czynności zmierzających do powołania rzeczoznawcy majątkowego, oceny wartości dowodowej operatu oraz zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu. Następnie postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2025 r. [...] organ powołał rzeczoznawcę majątkowego celem sporządzenia operatów szacunkowych określających wartość m.in. działek nr [...] i [...] (pkt 1 postanowienia, Lp. 38 tabeli) oraz zobowiązał biegłego do przedłożenia opinii w terminie 90 dni od dnia otrzymania postanowienia. Pismem z dnia 18 sierpnia 2025 r. organ wezwał biegłego do złożenia operatów szacunkowych w terminie 7 dni pod rygorem nałożenia kary grzywny. Dostrzec jednak należy, że wezwanie to nie obejmowało ww. działek skarżącego. W związku z treścią sporządzonego w dniu 2 września 2025 r. protokołu wad i błędów przedłożonych operatów organ zobowiązał biegłego do złożenia wyjaśnień w terminie 14 dni od dnia dręczenia protokołu. Następnie pismem z dnia 10 października 2025 r. organ zawiadomił o zgromadzeniu materiału dowodowego oraz zakreślił termin na złożenie wyjaśnień i uwag. Jednocześnie organ wyznaczył nowy termin zakończenia postępowania do dnia 30 listopada 2025 r, pouczając o prawie złożenia ponaglenia. W piśmie z dnia 15 października 2025 r. pełnomocnik skarżącego przedstawił końcowe stanowisko w sprawie. Pismem z dnia 25 września 2025 r. skarżący wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania, natomiast decyzją z dnia 24 października 2025 r. organ ustalił odszkodowanie na rzecz skarżącego. W świetle przeprowadzonych rozważań niewątpliwie zaistniały okoliczności uzasadniające stwierdzenie przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania. Postępowanie było prowadzone nieefektywnie i jednocześnie dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Jak wynika z analizy przebiegu postępowania, organ skierował do strony zawiadomienie o wszczęciu postępowania dopiero kilka dni przed upływem 60 dniowego terminu na wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą w związku z inwestycją drogową. Decyzja o zezwoleniu na inwestycję drogową, której nadano klauzulę natychmiastowej wykonalności została wydana w dniu 31 stycznia 2025 r., natomiast zawiadomienie o wszczęciu postępowania wystosowano w dniu 19 marca 2025 r. Podobnie brak uzasadnienia dla okresu pomiędzy zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w dniu 19 marca 2025 r. a wydaniem postanowienia o powołaniu rzeczoznawcy majątkowego w dniu 15 kwietnia 2025 r., na co zasadnie zwrócono uwagę w skardze. Organ powinien mieć na uwadze, że treść art. 12 ust. 5 specustawy drogowej odsyła (z zastrzeżeniem art. 18) do regulacji zawartych w ustawie o gospodarce nieruchomościami, która w art. 130 ust. 2 powierza rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie opinii określającej wartość nieruchomości. Stąd też, po rozstrzygnięciu w sprawie realizacji inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, organ powinien niezwłocznie powołać rzeczoznawcę, mając w polu widzenia, że termin na rozpoznanie tego rodzaju spraw został określony przez ustawodawcę na 60 dni od dnia nadania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności. Powyższe odnosi się również niewątpliwie do wyznaczenia terminu 90 dni na sporządzenie operatu, zatem przekraczającego istotnie nawet ww. termin na załatwienie sprawy. Powyższe nie świadczyło w ocenie Sądu o sprawnym prowadzeniu postępowania. Z tych względów Sąd stwierdził, że organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły, brak było jednak podstaw dla uznania, aby stwierdzona przewlekłość nosiła znamiona rażącego naruszenia prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Dokonując w niniejszej sprawie oceny działań podejmowanych przez organ administracji publicznej nie można pomijać, że inwestycja objęta powyższą decyzją z dnia 31 stycznia 2025 r. dotyczy wywłaszczenia wielu nieruchomości. W tych okolicznościach należało mieć zatem na względzie skalę nakładu pracy wiążącej się z prowadzonymi postępowaniami odszkodowawczymi, która łącznie ze zgłaszanymi trudnościami organizacyjnymi może powodować znaczne opóźnienia w rozstrzygnięciu sprawy (podobnie tut. Sąd w wyroku z dnia 4 lipca 2025 r. sygn. akt II SAB/Gl 71/25). W tym zakresie Sąd uwzględnił podniesioną w odpowiedzi na skargę argumentację organu. Na dzień orzekania przez tut. Sąd organ rozpoznał sprawę, co uzasadniało umorzenie postępowania w tym zakresie. W skardze nie wystąpiono o zasądzenie sumy pieniężnej bądź grzywny. Sąd nie znalazł podstaw, aby w tym zakresie działać z urzędu. Zdaniem składu orzekającego, zasądzenie takiej kwoty wiązać powinno się ze stwierdzeniem przez oceniający sprawę sąd, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie Sąd takiego rażącego naruszenia prawa się nie dopatrzył. Na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 200 p.p.s.a. Sąd przyznał od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 597 zł, na który składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł, opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 z późn. zm.). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na mocy art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 p.p.s.a., stosownie do którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.