II SAB/Gl 17/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.W. na bezczynność Prezydenta Miasta G. w przedmiocie nabycia własności garażu i ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu na podstawie art. 211 ustawy o gospodarce gruntami postanawia: s k a r g ę o d r z u c i ć Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej ustawą p.p.s.a. ) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 tej normy prawnej. Skarga taka jest zatem dopuszczalna jedynie w sprawach w których organy administracji publicznej pomimo spoczywającego na nich obowiązku nie wydają orzeczeń określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 lub też nie podejmują aktów lub czynności o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 omawianej ustawy. Przedmiotowe akty lub czynności powinny być przy tym podjęte w ramach działalności administracji publicznej czyli w postępowaniu administracyjnym. Taka zaś sytuacja zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzi. Skarżący domaga się przyznania mu na własność garażu w trybie art. 211 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. 261 z 2004 r. poz. 2503. ) Roszczenie wynikające z tego przepisu ma jednakże charakter cywilno prawny i tym samym nie może być zrealizowane w postępowaniu administracyjnym ( zobacz powołany w odpowiedzi na skargę wyrok NSA z dnia 2 września 2002 r. sygn. akt I SA1575/98-LEX nr 48525). Z żądaniem o nabycie własności przedmiotowego garażu skarżący powinien wystąpić do sądu powszechnego, którego orzeczenie zastępowałoby w tym względzie oświadczenie Prezydenta G. ( art. 64 Kc – zobacz też wyrok NSA z dnia 30.07.1993 r. sygn. akt I SA 333/93-ONSA 1994/3/119). Wobec powyższego skarga na bezczynność Prezydenta G. jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy p.p.s.a.