II SAB/Gl 17/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA : Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. L. na bezczynność Prezydenta Miasta C. w przedmiocie zezwolenia na usuniecie drzew p o s t a n a w i a : odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. r. W. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na czynności Prezydenta Miasta C. związane z jego wnioskiem o udzielenie zezwolenia na wycinkę drzew. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 11 lutego 2014 r. Skarżący został wezwany do sprecyzowania treści skargi poprzez dokładne określenie jej przedmiotu, w szczególności czy intencją skarżącego jest zaskarżenie czynności Prezydenta Miasta C. polegającej na pozostawieniu wniosku z dnia [...] r. bez rozpoznania, co zostało wyrażone pismem tego organu z dnia [...] r., nr [...] czy też skarży on bezczynność Prezydenta Miasta C. polegającą na nierozpoznaniu wniosku z dnia [...] r. w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew. Jednocześnie w przypadku wskazania, że przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta Miasta C. skarżący został wezwany do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wystąpił do organu wyższego stopnia, tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) –dalej "k.p.a." Na dokonanie powyższej czynności wyznaczono termin 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący wyjaśnił, że istotą skargi jest uzyskanie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie wykładni przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2009 r. nr 151 poz. 1220) wskazującej, przedstawiciele jakiego zawodu są uprawnieni do dokonywania wiążących dla organu dokumentacji potrzebnej przy rozpatrywaniu wniosku o zezwolenie na wycinkę drzew. Ponadto skarżący wskazał, że skarży "bezczynność organu w przedmiotowej sprawie". Skarżący nie zastosował się do dalszej części wezwania polegającej na wykazaniu, że przed wniesieniem skargi do Sądu wystąpił do organu wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.",. warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to na mocy art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Powołany przepis wprowadza zatem zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego. Zgodnie zaś z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Podkreślić należy, że zgodnie z regulacją dotycząca bezczynności określoną w art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem z akt administracyjnych, ani z odpowiedzi skarżącego na wezwanie Sądu nie wynika, że skarżący wniósł zażalenie a więc nie wyczerpał przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. Należy dodać, że skarga do sądu administracyjnego nie jest też środkiem mającym na celu uzyskiwanie uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 tego przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Powyższe wyliczenie w sposób zamknięty wskazuje przedmiot kontroli administracji przez sądy administracyjne. Oznacza to, że skoro nie przewiduje on składania przez strony wniosków o wydawanie uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, to skarga sprowadzająca się do wydania takiego wniosku jest również niedopuszczalna. W oparciu o powyższe, tak złożona skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. związku z art. 52 § 3 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.