II SAB/Gl 19/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie niezałatwienia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] r. do Urzędu Miejskiego w Z. wpłynęła, skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarga I. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia [...] r. o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Po przekazaniu skargi Sądowi na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 16 maja 2011 r. skarżąca została wezwania do wykazania w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, że przed jej wniesieniem złożyła w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zwanej K.p.a., zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta Miasta Z. do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. do Wojewody [...]. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wyjaśniła, że pismem z dnia 7 maja 2011 r. (nadanym na poczcie w dniu 8 maja 2011 r.) wystąpiła do Wojewody [...] ze "skargą". Skarżąca załączyła kserokopię tego pisma zatytułowanego "skarga na bezczynność i przewlekłość postępowania Urzędu Miejskiego w Z.", w którym zwróciła uwagę na brak odpowiedzi Prezydenta Miasta Z. na jej wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej ustawą, dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 K.p.a., stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że I. K. przed wniesieniem skargi nie wystąpiła z zażaleniem na niezałatwienie w terminie sprawy do organu wyższego stopnia nad Prezydentem Miasta Z., tj. do Wojewody [...]. Jej pismo z dnia 7 maja 2011 r. skierowane do Wojewody [...], będące w swej istocie takim zażaleniem, zostało nadane na poczcie dopiero w dniu 8 maja 2011 r., zatem już po wniesieniu skargi. Oznacza to, że skarżąca składając skargę do sądu administracyjnego nie wyczerpała przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. W oparciu o powyższe, skarga I. K. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy.