II SAB/Gl 191/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Renata Siudyka po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w przedmiocie wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie. Pismem z dnia 3 października 2025 r. T. G. wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w przedmiocie wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. W odpowiedzi na skargę organ oświadczył, że skarżąca zmarła w dniu 20 października 2025 r. Dnia 3 grudnia 2025 r. do Sądu wpłynął odpis skrócony aktu zgonu skarżącej, potwierdzający powyższą okoliczność. Zgodnie z art. 124 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), sąd zawiesza postępowanie z urzędu w razie śmierci strony lub jej przedstawiciela ustawowego. Wyjątek od tej zasady określa art. 124 § 3 p.p.s.a. wskazujący, że nie zawiesza się postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje bowiem art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Z powyższego wynika, że kierunek procedowania przez sąd administracyjny po powzięciu informacji o śmierci strony zależy od oceny, czy przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, czy też nie. Niewątpliwie decyzja ustalająca potrzeby wsparcia jest rozstrzygnięciem ściśle związanym z osobą niepełnosprawną i dotycząca wyłącznie jej interesu prawnego. Uprawnienia wynikające dla takiej osoby z decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia nie są prawami zbywalnymi lub dziedzicznymi w rozumieniu art. 30 § 4 k.p.a. Powyższe powoduje, że nie może się o nie skutecznie ubiegać następca prawny zmarłej osoby, dla której poziom wsparcia nie został ustalony w drodze decyzji, mimo złożenia odpowiedniego wniosku. Oznacza to, że przedmiot postępowania sądowego odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia wspierającego. W konsekwencji, z uwagi na śmierć skarżącej, a także biorąc pod uwagę okoliczność, że przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłej, postępowanie sądowe w niniejszej sprawie należało umorzyć. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.