II SAB/Gl 2/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Straszy referent Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A.S. na bezczynność Burmistrza Miasta K. w przedmiocie niezałatwienia sprawy dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. Pismem z dnia [...] r. A.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie niezałatwienia sprawy dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy nadesłanych przez organ, w dniu [...] r. A. S. złożył wniosek do Burmistrza Miasta [...] w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, polegającego na "obrocie złomem" na działce nr [...], zlokalizowanej w K. przy ul. [...]. Wniosek ten został uzupełniony następnie w dniu [...] r. Wobec nierozpatrzenia przedmiotowego wniosku w wyznaczonym terminie przez organ I instancji, A.S. wniósł zażalenie w trybie art. 37 kpa do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. jako organu wyższego stopnia. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] organ ten uznał złożone zażalenie za nieuzasadnione. W dniu [...] r. Burmistrz Miasta [...] wydał decyzję nr [...], którą odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wyżej opisanego przedsięwzięcia. Na rozprawie w dniu [...] r. skarżący oświadczył, że podtrzymuje skargę, podnosząc jednocześnie, że sprawa powinna być załatwiona przez organy pozytywnie, tym samym skoro została wydana decyzja odmowna to skarga na bezczynność jest zasadna. Dodatkowo wskazał, że odwołanie od decyzji z dnia [...] r. zostało rozpatrzone negatywnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przedmiotowy zakres tej kontroli został określony w art. 3 P.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Oznacza to, że bezczynność ta może dotyczyć jedynie sytuacji, w których organ nie wydaje decyzji administracyjnych, niektórych postanowień (w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających co do istoty, ponadto wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie) oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przy czym w literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie A. S. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta [...] już po wydaniu przez ten organ decyzji z dnia [...] r., nr [...]. Okoliczność, że o wydaniu tej decyzji oraz jej treści skarżący wiedział w dacie wniesienia skargi na bezczynność, wynika przy tym z samej treści skargi. Tym samym w chwili wniesienia skargi do Sądu organ ten nie pozostawał w bezczynności. Zaistniała sytuacja sprawia, że przedmiotowa skarga nie może odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlegać musi odrzuceniu. Wskazać bowiem należy, że stosownie do art. 149 P.p.s.a. wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność nawet wówczas, gdy decyzja ta lub akt zostały podjęte naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie (por. komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod redakcją T. Wosia W-ctwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2005 r., str. 89) przyjmuje się zgodnie, że skargę na bezczynność można wnieść do czasu załatwienia przez właściwy organ sprawy. Skarga na bezczynność wniesiona przez stronę po wydaniu i doręczeniu jej decyzji jest niedopuszczalna (por. postanowienie NSA z dnia14 stycznia 1987 r., sygn. akt. IV SAB 14/86 - ONSA 1987/1/7, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2010 r., sygn. akt I SAB/Gl 4/10, LEX nr 785364 oraz z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Gl 59/10). Zatem stronie niezadowolonej z treści decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r. przysługiwało zgodnie z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071) odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., nie zaś skarga na bezczynność tego organu. Jak wynika ze złożonego na rozprawie oświadczenia, skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.