II SAB/Gl 2/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. T. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta G. w przedmiocie odpadów postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 4 grudnia 2017 r. I. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania m.in. przez Prezydenta Miasta G. Skarżąca wskazała, że do dnia złożenia skargi m.in. ten organ nie rozpoznał jej zażalenia wniesionego na Staż Miejską w G., w trybie art. 56a ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. W świetlej tej okoliczności wyjaśnić wymaga, że zakres kognicji sądów administracyjnych określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie przez organ administracji publicznej postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 a tego przepisu. Oznacza to, że przewlekłe prowadzenie postępowania może dotyczyć wydania decyzji administracyjnych, niektórych postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających co do istoty. Nadto, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu oraz aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1947, ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Nadto, pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach oraz opinii zabezpieczających. Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów i czynności jest wyczerpujące, zatem tylko w takich sytuacjach, w których organ administracji publicznej zwleka z zakończeniem prowadzonego postępowania administracyjnego, wojewódzki sąd administracyjny może nakazać mu wydanie w określonym terminie decyzji, postanowienia lub aktu czy podjęcie czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że nie zawsze zaniechania organów administracji publicznej objęte będą kognicją sądów administracyjnych. Gdy nie toczy się postępowanie administracyjne wyłączona jest kompetencja wojewódzkiego sądu administracyjnego do orzekania w sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania przez skarżony organ. Przenosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy wskazać wymaga, że zgodnie z przywołanym przez skarżącą art. 56a ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 27 tej ustawy, osobie, która złożyła zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia, przysługuje zażalenie do organu nadrzędnego na niewniesienie wniosku o ukaranie. Istotne znaczenie ma fakt, że zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, postępowanie w sprawach o wykroczenia toczy się według przepisów tej ustawy oraz przepisów Kodeksu postępowania karnego (art. 1 § 1 i 2). Czynności wyjaśniające prowadzone przez Policję, niewniesienie wniosku o ukaranie do sądu rejonowego w sprawie wykroczenia oraz rozpoznanie zażalenia na niewniesienie wniosku o ukaranie, o jakim stanowi przywołany wyżej art. 56a nie podlegają właściwości sądów administracyjnych. Nie należą one bowiem do żadnych z wymienionych na wstępie kategorii aktów. Nie są to czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podobnie nadzór nad czynnościami wyjaśniającymi sprawowany przez organ nadrzędny nie podlegają kontroli sądów administracyjnych. Brak jest więc podstawy prawnej do uznania, że przewlekłe prowadzenie postępowania, na które wniesiona została niniejsza skarga, dotyczy sprawy administracyjnej, tj. indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej. Sprawę administracyjną stanowi bowiem przewidziana w przepisach materialnego prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji stosunku administracyjnego. Skarga na przewlekle prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej wnoszona do sądu administracyjnego ma natomiast na celu zdyscyplinowanie tego organu do wydania aktu administracyjnego kończącego sprawę. Tymczasem Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia nie przewiduje aby wydane w tym postępowaniu rozstrzygnięcia były w ogóle zaskarżalne do sądu administracyjnego. Sprawa niniejsza nie podlega wobec tego kognicji sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe okoliczności skarga podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.