II SAB/Gl 21/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.H. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie niezałatwienia wniosku w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. M.H. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. oraz Rady Miasta B w sprawie niezałatwienia wniosku w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu skargi podnosił, że wskazane organy nie podjęły interwencji w sprawie zgłaszanych przez skarżącego nieprawidłowości dotyczących sposobu użytkowania terenów zespołu przyrodniczo – krajobrazowego "[...]" Skarżący wskazywał, że większość ww. terenu została ogrodzona przez właściciela ogrodzeniem zamkniętym, które mogło naruszać biocenozę na tym terenie. Wskazywał, że powyższe działania pozostawały w sprzeczności z § 4, 5 i 8 uchwały nr [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zespołu przyrodniczo – krajobrazowego "[...]", gdyż postawienie ogrodzenia wiąże się z niemożnością realizacji funkcji zagospodarowania edukacyjno – rekreacyjnego Zespołu "[...]" oraz powoduje przekształcenie ogrodzonego terenu z obszaru powszechnie dostępnego dla mieszkańców i turystów na obszar zamknięty. Skarżący wskazywał, że w dniu [...] r. wystąpił do Prezydenta Miasta B. z wnioskiem o nakaz rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia. Z uwagi na negatywną odpowiedź organu skarżący wystąpił z ponownym wnioskiem w tej sprawie do Rady Miasta B., która w odpowiedzi na wniosek podjęła uchwałę w dniu [...] r. nr [...] w której przyjęła, że wniosek M.H. jest skargą, która dotyczy niezgodnego z prawem nierozpoznania sprawy przez Prezydenta Miasta i uznała tę skargę za bezzasadną. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu skargi M.H. na nierozpoznanie przez Radę Miejską B. wniosku w przedmiocie rozbiórki ogrodzenia uznał, że jest ona nieuzasadniona, gdyż zaskarżony organ uchwałą z dnia [...] r. rozpoznał przedmiotowy wniosek. Następnie M.H. ponownie wystąpił z, jak sam wskazywał "wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa", które w istocie stanowiło kolejny wniosek o nakazanie właścicielowi ogrodzonej nieruchomości rozebranie płotu i umożliwienie tym samym mieszkańcom i turystom wstępu na teren Zespołu "[...]". W odpowiedzi Rada Miejska B. pismem z dnia [...] r. poinformowała skarżącego, że jego wniosek został załatwiony uchwałą z dnia [...] r. natomiast w przedmiocie wniosku o nakaz rozbiórki Prezydent Miasta B. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wszczęcia postępowania w tej sprawie. Zarządzeniem z dnia 13 maja 2011 r. Przewodniczący Wydziału II rozdzielił skargi M.H. zawarte w piśmie z dnia [...] r. na skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. oraz bezczynność Rady Miasta B.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. stwierdzenie niedopuszczalności skargi skutkuje jej odrzuceniem. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a więc w sytuacjach, gdy organ załatwiający indywidualną sprawę z zakresu administracji publicznej wydaje decyzję administracyjną, postanowienie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak również pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego. W niniejszej sprawie skarżący zarzuca Prezydentowi Miasta B. bezczynność, gdyż mimo licznej korespondencji sprawa ogrodzenia postawionego na nieruchomości położonej na obszarze zespołu "[...]" przez jej właściciela z naruszeniem, zdaniem skarżącego obowiązujących przepisów, pozostaje niezałatwiona. Z analizy pism skarżącego wynika, że domaga się on od Prezydenta Miasta podjęcia działań, które doprowadziłyby do rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia. Nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, w szczególności kontrola zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej, a także wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych ustawą (nakaz rozbiórki), stosownie do art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zmianami) jest obowiązkiem organów administracji architektoniczno-budowlanej i organów nadzoru budowlanego. Zadania administracji architektoniczno-budowlanej wykonują, w zakresie swoich kompetencji, starosta, wojewoda i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, natomiast zadania nadzoru budowlanego wykonują: powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. W tym stanie faktycznym i prawnym nie można skutecznie zarzucać Prezydentowi Miasta bezczynności, skoro brak jest przepisu prawa nakazującego temu organowi administracji podjęcie działań żądanych przez skarżącego. Kontrola legalności usytuowania ogrodzenia i jego rozbiórka - nie mieści się bowiem w kompetencji Prezydenta Miasta. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna z racji skierowania zarzutu bezczynności wobec organu, który ustawowo nie był umocowany do rozpatrzenia wniosku skarżącego. W tej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wydanie orzeczenia na posiedzeniu niejawnym uzasadnia przepis art. 58 § 3 tej ustawy.